Carla kwam op de koffie. Met hout bezig geweest.

 Goedenavond. Vanmiddag was ik bezig met het doorzagen van een flinke knoest hout, toen Carla eraan kwam op haar fietsje. Het was frisjes en een beetje winderig, maar ze was blij dat ze er op uitgegaan was en hier wachtte een heerlijk kopje koffie in een warm huisje.

Ze vertelde meteen dat ze haar 80jarige verjaardag op de dag van mijn verjaardag, 15 maart, gaat vieren, ze heeft een zaaltje in Oss gereserveerd. Maar of ik er dan bij ben op deze zondag die tevens bezoekdag voor mij is, weet ik dus niet. 

De duisternis was al bezig in te vallen toen Carla, voorzichtig lopend, de wal weer bereikte.

En hier fietste ze weer richting pont en Oss.

Daaaaag,  auf wiedersehen. 

Op de status van WhatsApp zie je ons afscheid. 

We hadden het er onder andere over dat als je je ogen de kost geeft je altijd wel mooie dingen ziet. Voor mij is dat gemakkelijker,  omringd door natuur, maar Carla gaat er vaak op uit. Ze heeft letterlijk oog voor schoonheid. Bovendien maakt ze van haar tuin een paradijsje. Zelfs nu staan er nog heel wat bloemen.

Spreuk van de dag. 

Schoonheid kun je in de verte zoeken, 

Je kunt het ook onder je voeten kweken.

Ik ben ook mijn best aan het doen om de huiskamer fleuriger te maken. Iedere keer als ik weg ben geweest probeer ik een plantje mee te nemen.

Een azalea. 

3 hyacinten. 

Nogmaals 3 hyacinten. 

Een bijzonder plaatje hier op de plas was vandaag een grote hoeveelheid meeuwen, die een witte vlek op het water toverden.

Voor Carla's komst ben ik flink met hout bezig geweest: het boven de kachel gedroogde hout ligt nu in de badkamer en het vochtige hout van buiten zaag ik straks naar binnen, zodat het op zijn beurt ook weer snel droog wordt. Heb ook nog een paar stukken uit de grote stapel gezaagd, maar om een dikke stam door te zagen moet je geduld hebben,  en dat had ik maar matig. 

Morgen weer verder. Voor nu sluit ik het boek van vandaag. 

Het is een beetje onzeker hoe vannacht zag gaan. Afgelopen nacht werd ik vaak gestoord door pijnscheuten in mijn  linker schouder. Zal het typen van de blog daar debet aan zijn, of het accordeon spelen gisteren? Feit is dat ik de schouder nu weer begin te voelen.  Desondanks wens ik mezelf en de lezers een.....

G o e d e   N a c h t.

Fantastische sfeer in Veenendaal, waarin ik bij mocht dragen.

 Goedenavond. Weer terug van weggeweest en het eten smaakte prima en de kachel heeft het weer warm gemaakt. Het was wederom zeer de moeite waard om naar Veenendaal te fietsen. Er is daar altijd een goede sfeer en nu helemaal vanwege  feestelijke fanfares die er rondliepen in het kader van Sinterklaas.

"Hoofd, schouders, knie en teen" is een liedje dat hier uitgevoerd wordt met de nodige gebaren.

Nadat ze het orkest spontaan dirigeerde applaudisseerde deze mevrouw.

Natuurlijk kon ik het dansen niet laten.

Een van de vlele spontaan dansende en huppelende kinderen.

 Ook mijn eigen bijdrage mocht er wel zijn, gezien de vele reacties.  Mijn muziek verliep ook heel vloeiend dit keer en mijn oren werkten niet tegen. Kortom, het was een karnavalesk aandoende feestje waarin ik me wel thuis voelde.

De tekst van een van mijn spreukenbordjes luidt.......

Spreuk van de dag  

Zo mooi als het schilderij van het onzichtbare is, zo mooi is ook  de muziek van de stilte.

Iemand nam het spreukenbordje in zijn hand en vroeg of hij het kon kopen. Dat doe ik liever niet omdat de te vragen prijs niet in verhouding staat met het vele werk dat ik eraan heb. Bovendien stond op de achterkant dezelfde spreuk in het Frans.

Toch had ik  spijt van mijn weigering toen hij weg was.  Ik had het gewoon moeten geven en liefst zonder vergoeding, want ik merkte dat de man er veel waarde aan hechtte. Zelf zei hij ook al:"Dan maak je toch een nieuwe." En daar heeft ie gelijk in. Voortaan zal ik in dit soort situaties beter bekijken of ik een spreukenbordje toch weggeef.

Het fietsen ernaartoe was net als gisteren eerder een opgave dan een plezier. Ik stond ook niet ervoor open om onderweg wat te fotograferen. Maar om nou onderweg te luisteren naar de radio, wat nu met mijn oortjes kan, wilde ik ook niet. Dat zou me nog meer afsluiten van de omgeving dan wat nu het geval was. Wel nam ik ongeveer halverwege weer even plaats op een bankje, zoals ik dat vaker doe op weg naar Veenendaal of Wageningen. 

Even lekker zitten met uitzicht op windmolens en autoweg.

Echter, toen Veenendaal naderde, werd mijn geest opener. Ik schepte er een genoegen in om vrolijk naar iedere tegenliggende fietser te zwaaien. Het bleek een inleiding voor het gebeuren in Veenendaal, waar ik me heerlijk in de mensenmassa kon uitleven.

Het was kwart over vier toen ik besloot mijn spullen in te pakken om huiswaarts te keren,  wat ruim twee uur fietsen betekent. Toen ik bijna mijn geld uit de koffer had geraapt werd ik aangesproken door twee mannen. Ze wilden mij bekeren, waar ik wel voor open stond, want voor mij is Christus ook heel belangrijk." Zullen we samen bidden?", was hun vraag. Jazeker en ik begon met het Onze Vader. Nee, ze hadden een ander gebed. Ik ging er een beetje in mee, maar niet helemaal. Ze waren te opdringerig en te extreem voor mijn gevoel. 

De terugweg verliep gedeeltelijk in het donker en af en toe was het opletten geblazen op stukken waar ik verblind werd door auto's op de snelweg. Ook reed er een fietser mij rechts voorbij in plaats van links en dat is gevaarlijk. Maar ik ben weer heelhuids thuisgekomen en op de status van WhatsApp staat een filmpje van de feestelijkheden in Veenendaal en ook deze blog is ten einde. Een mooie zondag is mijn wens.

Tot morgen. 

 

Naar Kerkdriel, middagmarkt.

 Goedenavond. 

Niet iedereen kan mijn speelse aanwezigheid altijd waarderen. Als ik speel houd ik altijd goed in de gaten hoe de marktmensen rondom mij reageren. Vanmiddag op de markt van Kerkdriel zag ik op een gegeven moment mijn buurvrouw tegenover overdreven op en neer bewegen. Het leek me als reactie op mijn muziek waar ze genoeg van had. Voor mij was het ook een sein om het na drie kwartier spelen gezien te hebben op die plek en naar een welverdiende koffie op zoek te gaan. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik langs lopend haar eigen radio hard aan hoorde staan met muziek waar ik niet van hou. Geen Sinterklaas Kapoentje in ieder geval.

In de bakkerij in het overdekte winkelcentrum werd ik lekker verwend met koffie, gebak en heel wat extra's. 

Daarna ben ik gaan spelen in het straatje tussen de markt en het winkelcentrum. Daar speel ik meestal een groot deel van de middag en soms ook wel de hele middag. Daar ben ik niemand tot last en kan ik zelf helemaal de sfeer maken, en goed verdienen ook. Dat was vandaag weer niet anders. Toch kreeg ik hier op het laatst te horen of ik iets verderop wilde gaan staan. Dat was op het moment dat ik op het punt stond er helemaal mee op te houden voor vandaag. Ik had niet in de gaten dat er een bloemenwinkel was achter de wand waar ik voor stond anders was ik al eerder ergens anders gaan staan, want anderhalf uur veel herrie maken is te veel van het goede. Maar ze was niet erg ontdaan hoor.

Verder was er daar dus zoals gewoonlijk een goede sfeer en kreeg ik veel positieve belangstelling en toen ik om 4 uur weer vertrok had ik de buit weer binnen. 

Het fietsen in het grijze kille weer ging me iets beter af dan gisteren,  vooral de terugweg met de wind in de rug verliep niet onaangenaam. Vlak voor Kerkdriel ben ik even stil gaan staan bij het golfterrein, waar aardig wat activiteit was.

Er staat een filmpje op de status van WhatsApp. 

Op de terugweg ben ik in een supermarktje  boodschappen gaan doen en daar was onder andere een azalea bij.

Geleidelijk wordt het hierbinnen steeds bloemrijker. Elke keer als ik er op uit ben geweest probeer ik wat fleurigs mee te nemen.

Thuis gekomen is er altijd nog veel te doen eer ik het bed op mag zoeken. Kachel aanmaken,  aardappelen schillen, eten, en dan de blog schrijven. 

Vandaag stonden snijbonen op het menu en op de kachel.

Met mijn nieuwe gaatjeslepel kon ik opscheppen. 

Twee van dit soort borden was wel genoeg.

Bij de camping tegenover onze boten staat de.....

Uitnodiging van de dag.

Bye bye

Tot morgen. 

Op terugweg van audicien op bezoek bij Hans in Tiel.

 Goedenavond. Een bijzondere ontmoeting met een bijzonder mens. Dat is Hans bij wie ik vanmiddag onverwachts voor het raam stond. Heel vaak zien we elkaar niet,  hoewel we elkaar naar schatting 35 jaar kennen. De laatste keer was twee jaar geleden toen we elkaar zagen bij de plechtigheid ter ere van het overlijden van Jozef van den Berg in Neerijnen. 

Hans volgt al jaren de blog en kijkt ook trouw op de filmpjes van de status van WhatsApp.  Vandaag is hijzelf hoofdrolspeler in een van de filmpjes. 

Hans met de accordeon die hij van zijn vader had georven en waar veel stof op lag. Naast diepzinnige gesprekken die we hadden konden we ook lekker gekken.

We hadden het in ons gesprek onder andere over de zuiverheid van mensen, die hun geloof uitdragen in het dagelijks leven. Hans is zelf ook zo iemand. Een blij mens die in het groter geheel zijn plaatsje wel weet.

Het contact was ook goed dankzij mijn gehoorapparaatjes die vandaag voorzien zijn van betere aansluitingen. Het was een gezellige ontmoeting met audicien Ellen, aan wie ik tevens het een en ander te vragen had. Op 8 december hebben we nog een afspraak. 

De fietstochten naar en van Geldermalsen ervaarde ik grotendeels als onprettig, vooral vanwege het kille en vochtige weer. Een uurtje lang had ik de radio aanstaan op mijn telefoon, die ik al fietsend rechtstreeks via mijn oortjes kon horen. Het wonder der techniek bereikt mij hoe langer hoe meer.

Dezelfde vogelverschrikker als gisteren staat ook in de buurt van Geldermalsen. 

Deze heeft geen hoed op zijn kop.

Ook staat hier een kabouterhuisje.

In een café in Geldernalsen kun je je in hemelse sferen wanen.

Op de reling van een brug over het water zaten heel gezellig meeuwen op een rij,  die uitzwermden toen ik in de buurt kwam, maar later weer gingen zitten. Zie het filmpje op de status van WhatsApp. 

De accordeon is vandaag meegeweest maar ik heb m niet bespeeld. Ik voelde niet genoeg animo. Het bezoek aan Hans was beter op zijn plaats.

Wineke is vandaag weer vertrokken richting Ardèche. Zij leverde de....

Uitspraak van de dag 

Dag dag....

Goedenavond nacht.

Naar Den Bosch geweest om accordeon te spelen. Er was ook een gitarist met een heel orkest.

 Goedenavond. Zo, weer thuis van weggeweest en het huis weer warm gestookt. Het eten is ook weer gegeten. Heb het plan uitgevoerd dat ik vannacht kreeg om naar Den Bosch te fietsen en daar accordeon te spelen. De omstandigheden waren fris, maar mijn vingers waren warm genoeg om de toetsen goed te raken. De verwachting kwam uit dat er in die grote stad met veel mensen best wel wat voorbijgangers zouden lopen die zich door mij aangetrokken zouden voelen. In het begin leek het zelfs een stormloop: ik gad nauwelijks twee noten gespeeld of er kwamen twee bont geklede dames op me af die meteen over mijn kleurrijke verschijning begonnen. Ze waren het met me eens dat het de mens goed doet om de wereld om hem heen te kleuren.

Nauwelijks begonnen kwam er een auto van de handhaving langs. Even was ik bang dat ze zouden stoppen om te zeggen dat spelen niet mag in Den Bosch, maar ze reden door. Even later werd het me helemaal duidelijk dat optreden hier nog steeds is toegestaan. Een oorverdovend lawaai vervulde een groot deel van de winkelstraat waar ik ook stond. Een man speelde gitaar, zong en werd begeleid door keiharde muziek uit boxen. Vergeleken hierbij is mijn accordeonmuziek heel bescheiden. Ik vind het maar niks zoveel heisa en de muziek vond ik ook niet mooi, maar heb wel gefilmd voor op de status van WhatsApp. Voor dat laatste had ik wel een muntje over.

Schattig, een hondje zit erbij.

In een zaakje heb ik friet gegeten. Er zat een schattig kindje met zijn beentjes te spartelen en dat heb ik opgenomen op de status van WhatsApp. 

In datzelfde zaakje stond de.......

Uitspraak van de dag. 

Ik had altijd gedacht dat friet en patat hetzelfde was. Niet dus. 

In het centrum van Den Bosch staat dit standbeeld van een beest.

Op weg ernaartoe zag ik deze vogelverschrikker. 

Maar ook deze levende dieren heb ik kunnen spotten.

Op een stoeptegel in het centrum van Den Bosch  staat het volgende geschreven:

Inmiddels is het tien uur geworden. In tegenstelling tot gisteren mag ik vanavond wel een toetje verorberen, want daar heb ik wel voor gezorgd, evenals voor andere boodschappen. Morgen ga ik trouwens weer weg. Om 12 uur word ik verwacht in Geldermalsen bij de audicien.  Ze heeft dan snoertjes die beter in mijn oren kunnen als die ik nu heb. Lekker slapen straks.

Welterusten. 

Bezoek van Bert. Het meeste zaagbare hout is nu ter plekke.

 Goedenavond. Toen ik vanmorgen wakker werd, speelde een zin door mijn hoofd, die een bijzondere vriendin jaren geleden formuleerde

Uitspraak van de dag 

 " Niet wetende waarheen, maar weten met wie. Weten Gods kind te zijn en alles is goed ".

 Het straalt het vertrouwen uit in de leiding, die ze heeft, en die ik ook heb. De verbinding met boven is zo belangrijk. Zonder dat kan ik mijn leven niet leiden zoals ik het doe. In deze periode ben ik niet met een reis bezig, waarin ik mijn kwetsbaarheid het duidelijkst voel, maar ook het leven hier op één plek is een soort reis, een reis in de tijd, waarin ik me op elk moment afvraag:"Wat moet ik doen? Welke taak is mij gegeven?" En ook telkens komt de vraag op: "Help me". En als ik dan de tweede zin van bovenstaande uitspraak uitspreek, dan weet ik, ik mag een kind zijn van God, ik hoef niet bang te zijn in de grote mensenwereld waarin ik leef.

Hoewel niet op reis is er nu ook veel onzekerheid voor mij, nu mijn oren me een beetje in de steek laten. Leven met deze handicap, hoe moet dat? Hoe moet ik het aanpakken?

De hoortoestellen die ik nu op proef heb en waarschijnlijk ga nemen maken het communiceren wel gemakkelijker, maar of het voldoende is, is de vraag. En ik besef ook dat ik in de leeftijd ben gekomen waarin er meer lichamelijke kwaliteiten achteruit zullen gaan. Des temeer komt het er dus op aan om verbonden te blijven, wetende ook dat het verblijf op aarde, net als voor iedereen tijdelijk is.

Gisteren sprak ik een vriend die gehandicapt is geraakt. Vanwege onoplosbare rugproblemen kan ie niet meer lopen zonder rollator,  en als ie boodschappen moet doen in de winkel tegenover zijn woning moet ie in zijn scootmobiel stappen. Met andere woorden: over elke stap die hij zet moet nagedacht worden. Ik zei tegen hem dat ik daar wel een goede spreuk voor had: " Oud worden is topsport".

Vandaag was Bert op bezoek en we hebben het over dit soort dingen gehad. Het was fijn dat we elkaar na ruim anderhalf jaar weer terug zagen. 

Bert is in aantocht.

Over zagen gesproken,  dat heb ik vandaag weer veel gedaan.

Dit lange stuk hout op de bok is ongeveer het laatste wat ik hierheen heb gesleept.

Ook binnen is alles hout wat de klok slaat.

De stapel boven de kachel heeft inmiddels het plafond bereikt.

Vanmorgen begon de dag binnen bij een temperatuur van 6 graden, maar de rook uit de pijpen beloofde wederom een warme dag.

Op de status van WhatsApp zie je rookwolken. 

Op de status van WhatsApp heb ik het liedje gezongen waar het begin van dit verhaal over ging. " Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan?"

Deze spreuk komt op het filmpje voor. Wel toepasselijk, om maar eens een zijstraat te noemen.

Inmiddels is het bijna half acht. Vandaag was kliekjesdag wat eten betreft. De joghurt is op, dus mag ik me vanavond niet verheugen op een toetje. Maar een lekker warm hutje waar ik lekker mag slapen straks is al veel waard. 

Tot morgen. 

" Inhaaldag" vandaag. Onverwachts bezoek van iemand die de krant gelezen had.

Goedenavond. Vandaag ben ik de hele dag met hout bezig geweest. Aanvankelijk met het naar binnen zagen van hout dat ik hierheen gesleept had.

De houtstapel boven de kachel ben ik aan het aanvullen tot aan het plafond. 

Met de "sneldroogmethode" is het aangevoerde hout al vrij droog als het er bovenop komt.

Op een gegeven moment maakte Ton me erop attent dat de grote machines al bezig zijn geweest met het meenemen van de houtstapels, die in de wei waren gedeponeerd. De stapel waarvan ik het hout naar de boot aan het slepen ben ligt er nog, maar de verwachting is dat ze die ook heel binnenkort op komen halen. Toen ik het hoorde ben ik meteen begonnen aan de inhaalactie. Zoveel mogelijk nog ophalen voor het te laat is.

De kruiwagen van Marcel gepakt en naar de stapel. 

Resultaat van vandaag is het stapeltje rechts van de zaagbok.

Zal ik morgen weer inhalig zijn en niet gaan spelen in Zaltbommel? Zo gemakkelijk hout vinden zal niet gauw mogelijk zijn. Na morgen kan het hout weg zijn.

Er was een onverwachtse ontmoeting vandaag met een man uit Alphen, die ik niet kende. Hij had het artikel in de Gelderlander gelezen, was aan het wandelen en is het erf op gelopen waar ik buiten stond te zagen. Een leuk gesprek en hij is ook even mee naar binnen geweest. Een man die veel van de wereld heeft gezien via werkbezoeken aan onder andere Rusland. Aanleiding voor mij om hem zijn mening te vragen over de situatie daar.

Behalve gezaagd is er ook nog een beetje gebreid vandaag. De paradijsvogels zijn voor een derde af.

Pand 2, gelegen op pand 1.

De tekening die getransformeerd wordt in breiwerk.

Wat ook een heel mooi motief voor in een trui zou kunnen zijn is deze kleurrijke weerkaart:

Een warme trui met koufronten en depressies.

Aan de wand hangt de......

Spreuk van de dag 

Een fijne avond gewenst en een goede nachtrust.