Goedenavond. Weer terug van weggeweest en het eten smaakte prima en de kachel heeft het weer warm gemaakt. Het was wederom zeer de moeite waard om naar Veenendaal te fietsen. Er is daar altijd een goede sfeer en nu helemaal vanwege feestelijke fanfares die er rondliepen in het kader van Sinterklaas.
"Hoofd, schouders, knie en teen" is een liedje dat hier uitgevoerd wordt met de nodige gebaren.
Nadat ze het orkest spontaan dirigeerde applaudisseerde deze mevrouw.
Natuurlijk kon ik het dansen niet laten.
Een van de vlele spontaan dansende en huppelende kinderen.
Ook mijn eigen bijdrage mocht er wel zijn, gezien de vele reacties. Mijn muziek verliep ook heel vloeiend dit keer en mijn oren werkten niet tegen. Kortom, het was een karnavalesk aandoende feestje waarin ik me wel thuis voelde.
De tekst van een van mijn spreukenbordjes luidt.......
Spreuk van de dag
Zo mooi als het schilderij van het onzichtbare is, zo mooi is ook de muziek van de stilte.
Iemand nam het spreukenbordje in zijn hand en vroeg of hij het kon kopen. Dat doe ik liever niet omdat de te vragen prijs niet in verhouding staat met het vele werk dat ik eraan heb. Bovendien stond op de achterkant dezelfde spreuk in het Frans.
Toch had ik spijt van mijn weigering toen hij weg was. Ik had het gewoon moeten geven en liefst zonder vergoeding, want ik merkte dat de man er veel waarde aan hechtte. Zelf zei hij ook al:"Dan maak je toch een nieuwe." En daar heeft ie gelijk in. Voortaan zal ik in dit soort situaties beter bekijken of ik een spreukenbordje toch weggeef.
Het fietsen ernaartoe was net als gisteren eerder een opgave dan een plezier. Ik stond ook niet ervoor open om onderweg wat te fotograferen. Maar om nou onderweg te luisteren naar de radio, wat nu met mijn oortjes kan, wilde ik ook niet. Dat zou me nog meer afsluiten van de omgeving dan wat nu het geval was. Wel nam ik ongeveer halverwege weer even plaats op een bankje, zoals ik dat vaker doe op weg naar Veenendaal of Wageningen.
Even lekker zitten met uitzicht op windmolens en autoweg.
Echter, toen Veenendaal naderde, werd mijn geest opener. Ik schepte er een genoegen in om vrolijk naar iedere tegenliggende fietser te zwaaien. Het bleek een inleiding voor het gebeuren in Veenendaal, waar ik me heerlijk in de mensenmassa kon uitleven.
Het was kwart over vier toen ik besloot mijn spullen in te pakken om huiswaarts te keren, wat ruim twee uur fietsen betekent. Toen ik bijna mijn geld uit de koffer had geraapt werd ik aangesproken door twee mannen. Ze wilden mij bekeren, waar ik wel voor open stond, want voor mij is Christus ook heel belangrijk." Zullen we samen bidden?", was hun vraag. Jazeker en ik begon met het Onze Vader. Nee, ze hadden een ander gebed. Ik ging er een beetje in mee, maar niet helemaal. Ze waren te opdringerig en te extreem voor mijn gevoel.
De terugweg verliep gedeeltelijk in het donker en af en toe was het opletten geblazen op stukken waar ik verblind werd door auto's op de snelweg. Ook reed er een fietser mij rechts voorbij in plaats van links en dat is gevaarlijk. Maar ik ben weer heelhuids thuisgekomen en op de status van WhatsApp staat een filmpje van de feestelijkheden in Veenendaal en ook deze blog is ten einde. Een mooie zondag is mijn wens.
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten