Ontbeten bij Patricia met kippen op schoot en rond de tafel. Yve kwam en speelde accordeon.

Hallo. Vandaag probleem met het schrijven van de blog. Misschien komen er dus geen foto's. Vanmorgen zijn Tom en ik naar Patricia geweest. Zij woont in het dorpje en is bevriend met Tom en met Sophie, de vrouw die hier is en een documentaire over Tom aan het maken is. De moeder en een andere vriendin van Patricia waren er ook. Mijn verbazing was groot toen ik opeens een kip op de drempel van de deur zag zitten.(wij zaten buiten op het terras). Het werd allemaal nog bijzonderder: er kwam later nog een kip naar ons toe, die Partricia op schoot nam en ze begon haar te aaien. Dat je kippen kon aaien heb ik laatst op een filmpje van iemand al gezien,maar nu zag ik het met eigen ogen en......ik mocht meedoen aan de aaipartij. Sterker nog: het beest kwam ook bij mij op schoot.

Een kip komt het huis uit gelopen. 

Het een en ander is in ieder geval verfilmd te zien op de status van WhatsApp. Ook zie en hoor je me accordeon spelen terwijl Tom zit te kletsen met de moeder van Patricia.

Vanmiddag kwam Yve met mij buurten. Hij helpt Tom en staat ook af en toe met zijn camper hier. Hij haalde zijn accordeon tevoorschijn en ging ook gezellig wat spelen. Ook hiervan staan filmpjes op de status van WhatsApp. 

Op het toilet bij Tom staat te lezen de.........

Spreuk van de dag 

Het is niet nodig om een huis te bouwen om je ergens thuis te voelen.

Morgen vertrek ik weer van hier en het gaat waarschijnlijk richting de Ardèche. Het wordt volgende week weer erg warm, dus ik zie er een beetje tegenop. 

Tot morgen. 

Ps: zoals je ziet heb ik de foto's er weer op gekregen. Hierbij veel dank aan Piet die mij erbij geholpen heeft.

Tom, de huizenbouwer van strobalen en leem.

 Goedenavond,  bonsoir. 

Een doel van mijn reis was om Tom te bezoeken. Toen hij in het voorjaar bij mij was op de boot had hij me uitgenodigd om rond 21 juni op zijn terrein te zijn om zijn 80ste verjaardag te vieren en tevens zijn huis in te wijden, dat hij geheel in stijl aan het bouwen is.

Ik had niks beloofd, maar mijn reis leek inderdaad rond die datum bij hem te landen. Maar toen kwam de superhittegolf van vorige week. Vandaag, ruim een week later kwam ik dan toch " onverwachts ". Tom leest altijd de blog dus ik nam aan dat hij het wel zou weten. Echter is zijn telefoon nu toevallig kapot, dus was mijn komst toch nog wel een beetje een verrassing. Het  neemt niet weg dat ik hartelijk welkom ben.

Tom treedt binnen in zijn in aanbouw zijnde huis waar ik al uitgebreid in plaats heb genomen: het is de koelste en aangenaamste plek van zijn terrein.

Ik viel met de neus in de boter want cinéaste Sophie die een reportage over Tom aan het maken is, had juist vanmiddag een interview met hem, waarbij ze ook het een en ander filmde.

De filmster wordt gefilmd door mij. Op de status van WhatsApp is het te zien.

Ook op een filmpje haalt Tom de maquette van zijn huis voor den dag en legt ie het een en ander uit, in het Frans , want het maakt deel uit van de reportage die Sophie aan het maken is.

Ook maakte ik een rondje om het huis waar je kunt zien hoe de vorm van de maquette werkelijkheid aan het worden is.

De maquette heeft ie laten vallen en is een beetje beschadigd,  vertelt hij op het filmpje. 

Enkele foto's uit het filmpje. 

De uitspraak van de dag is te lezen op Toms rug:

Uitspraak van de dag 

In het rood: IK BOUW ZONDER BANK.

Vorige week zouden dus veel mensen hier komen, maar vanwege de hitte is er weinig terecht gekomen van het plan voor de festiviteiten. Vanwege code rood had de prefect alle bijeenkomsten verboden. Zoals ik al verwachtte was de hitte hier helemaal niet te harden. De gemeente had een zaal ter beschikking gesteld met airconditioning en daar zijn Tom en enkele gasten in de middagen geweest.

Het neemt niet weg dat Tom toch 80 geworden is.

Tom maakt met zijn gereedschap ook motiefjes in de wanden.

Vannacht slaap ik als eerste gast in Toms huis.

Hij lag vanmiddag zelf even voor.

Ik zal goed slapen,  maar wel is het vanavond voor mij nog niet van eten gekomen. Maar vanmiddag maakte Sophie een lekkere salade, en dat moet dan maar genoeg zijn voor een keer.  Morgen  meer......welterusten.....

Het toevluchtsoord verlaten. Nog wel een beetje bang in die boze wereld, die toch niet meer zo heet is.

 Goedenavond, bonsoir.

Af en toe kreeg ik het vandaag nog wel even Spaans benauwd, als er een hittegolf door mijn bloed trok vanwege het klimmen in de zon zonder wind, wat mij herinnerde aan de barre tocht van afgelopen maandag. Maar langzaam komt het besef dat de omstandigheden weer wat normaler zijn. Ik zag ook weer andere fietsers vandaag en het plekje in een bos waar ik nu kampeer zou ik vorige week niet verkozen hebben maar is nu niet verstikkend warm: ik kan er redelijkerwijs ademhalen. 

Maar het hotelleven beviel me ook en ik zal nog wel eens vaker luxe gaan kamperen. Misschien deze reis ook weer. Aanstaande zaterdag gaat de temperatuur hier alweer naar de 35.....

Vandaag was de oversteek van de rivier de Vienne, waarnaar dit departement vernoemd is.

Behalve de vele gemaaide of nog net niet gemaaide graanvelden waren er ook enkele zeer grote terreinen met zonnebloemen.

Met Ad uit Balgoy die vorige week een herseninfarct gehad heeft gaat het beter. Dit komt mijns inziens vooral doordat de man een hele positieve instelling heeft. Ik heb veel waardering voor hoe hij de laatste jaren zich door het leven slaat. Op hem slaat de.... ......

Spreuk van de dag. 

Oud worden is topsport.

Morgen ga ik proberen een goede vriend te ontmoeten. Of dat gaat lukken lees je in de volgende blog.

Welterusten. 

Bonne Nuit. 

Morgen weg hier......jammer.

 Natuurlijk kan ik morgen nog wel een dag blijven en overmorgen ook, maar eens zal ik toch moeten vertrekken. Morgen komt de maximumtemperatuur weer rond de dertig graden te liggen. Ook nog wel pittig, maar met deze temperatuur fietsen en kamperen heb ik vaker gedaan.

De wetenschap dat het de laatste dag is maakte dat ik niet zo kon genieten. De bezigheid van het breien troostte me.

Heb er een schematekening bij gemaakt.

In de supermarkt heb ik naast voedsel ook enkele praktische dingen gekocht: een extra pompje en twee gasflesjes. In het park van de futuroscoop, waar ik doorheen liep was het wederom rustig met de mensen. Ik ben eens gaan kijken wat er op een gebouwtje staat geschreven.

Het blijkt een hotel te zijn en de prijs voor één overnachting liegt er niet om: 318 euro. Bovendien,  als je te laat uitcheckt  kost het je 50 procent van de prijs van de overnachting.  Check je pas na 6 uur uit dan betaal je de volle 318 euro extra.

Voor mijn hotel geldt dat ik eruit moet zijn voor twaalf uur, anders komt er 50 euro bij. Maar dat zal wel lukken, denk ik. Het is raar het idee straks weer op straat te staan, maar het zal ook meteen wel weer wennen, vooral als de natuur weer menselijkerwijs begaanbaar is.

Grapje van de dag 

Voor morgen:

Een goede zondag.

Bon dimanche.

Zeer tevreden hier. Afgelopen nacht voetbal gekeken, slaaptekort overdag ingehaald.

 Goedenavond,  bonsoir

Tot nu toe heb ik de luxaflex nog opengelaten,  in tegenstelling tot de andere avonden toen ik ze sloot zodra de zon binnenkwam. De hitte buiten is aan het afnemen, geen 42 graden meer, maar vandaag werd hier niet meer dan 37 graden gemeten. Morgen wordt het nog 35, maar daarna de hele volgende week blijft de maximumtemperatuur om en nabij de 30 graden. Dus zondag ga ik dit pand verlaten, wel met een beetje weemoed. Hoewel ik het primitieve leven ambieer vind ik het ook heel prettig om even in een luxere omgeving te zijn. 

Alleen al het op een stoel kunnen zitten is voor mij al heel wat, laat staan het 's avonds vanuit bed tv kunnen kijken. Afgelopen nacht heb ik de voetbalwedstrijd van Oranje gezien en dat duurde tot 3 uur. Maar de slaapachterstand die ik hierdoor kreeg werd vandaag overdag weer weggewerkt door enkele weldadige dutjes. Het breien aan de trui vond ik een plezierige bezigheid.

De wol die ik in Bretagne kreeg van een kennis van Anneke heeft zulke mooie kleuren! Anneke zelf  had dat heldergroene bolletje voor mij en in het midden komt nu ook blauwe wol, die ik deze reis van Marlène uit Limburg kreeg. Zo zul je zien dat er nog meer connecties met deze reis in de trui tevoorschijn gaan komen.

Ben ook weer naar supermarkt Auchan gelopen, dit keer via een kortere route die ik gisteravond ontdekte, maar wel weer door het futuristische park. 

Er lopen nu midden op de dag in de hitte waarschijnlijk niet zo veel mensen rond.

Het water zie en hoor je klotsen in deze zogenaamde aquascope, wat je moet zien als een soort golfzwembad.

"Hier groeien nieuwe ideeën",  staat er geschreven. Met andere woorden: hier worden nieuwe projecten uit de grond gestampt.  

Ook zag ik onderweg een lijstje van de hotels, die verbonden zijn met deze site:

3 ervan heb ik gisteren aangewezen  vanaf mijn eigen hotel Campanile.

Mijn moeder deed wel eens een uitspraak, waarvan de strekking mij duidelijker werd in het begin van de week toen ik, hoe moe ik ook was, door moest fietsen in de verzengende hitte omdat schuilplekken moeilijk te vinden waren. Onmogelijk om te stoppen om te gaan rusten ergens in de gloeiende zon. Ze zei ..........

Uitspraak van de dag. 

Je zit in een bootje, en dan moet je varen.

Dit is figuurlijk bedoeld, maar in het letterlijke geval kun je ook pas rusten als je een haven hebt gevonden.

In mijn geval als fietsende reiziger is het meestal geen probleem om ergens een kampeerplek te vinden, maar heel af en toe toch wel ......

Prettige avond.

Allez les bleus.

(Frankrijk voetbalt vanavond)

Nog twee dagen bijgeboekt. Steeds meer bijgekomen van het hittetrauma.

 Goedenavond, bonsoir.

Vandaag was ik opnieuw zeer dankbaar om in een veilig huisje te mogen vertoeven en ik hoopte maar dat ik mijn verblijf met twee dagen kon verlengen. Morgen en overmorgen wordt het met 37 graden weliswaar al wat minder warm, maar het idee om daar in te vertoeven jaagt me nog steeds schrik aan. Het was mogelijk en dus mag ik nog twee dagen heerlijk genieten van het hier zijn. 

Mijn kamer is meteen waar je tegenaan loopt. 

Campanile heet mijn hotel en het omvat 3 gebouwen.

Het lukt me prima om de tijd door te brengen tussen vier muren, zolang die voor koelte zorgen. Als ik terugdenk aan eergisteren en de dagen ervoor vraag ik me af: zat ik echt in een gevaarlijke situatie? Ik had niet het gevoel in zwijm te vallen, maar wist ook niet hoe mijn lichaam verder zou reageren. Ik was in ieder geval erg moe toen ik rond het middaguur nog fietste, maar het gevaar was wel geweken toen ik een kampeerplek had en niet meer hoefde te fietsen. De vraag was: had ik het in de gaten hoe ik eraan toe was, of viel het allemaal toch wel mee? In ieder geval vond ik dat voorzichtigheid geboden was. Maar ja, je hebt niet alles in eigen hand. Zelfs dacht ik eraan of ik tijdens het fietsen niet een auto staande moest houden en om hulp vragen......

Hier in het hotel vermaak ik me uitstekend. Het breien bijvoorbeeld vind ik een mooie bezigheid. 

Lekker in het licht van het raam zit ik weer in de wereld van de kleuren.

De wereld van de futuroscopie is een andere en is om de hoek. Ik ben er vandaag weer doorheen gelopen op weg naar en van de supermarkt Auchan. Sarita heeft opgezocht wat de aquascope inhoudt, het bouwwerk dat ik dagelijks passeer.

,

Ik neem aan dat de vele hotels die hier te vinden zijn vooral verrezen zijn voor de bezoekers van dit park.

Alleen al vanaf mijn eigen hotel zijn twee andere hotels te zien.

Hotel Ibis.

.Novotel.

Vreemd vind ik dat in het grote winkelcentrum van Auchan niet een echt koffiehoekje te vinden is. In een chocoladewinkeltje stonden 4 tafeltjes, allemaal leeg, net zoals gisteren. Hier kon ik terecht.

Vandaag kreeg ik bericht van Nicole dat vader Ad een herseninfarct heeft gehad. Ze zal me op de hoogte houden.

Zo, tijd weer om op te houden, want mijn ogen zijn weer moe. Vroeg slapen en dan kan ik midden in de nacht wakker worden om het Nederlands elftal te zien spelen.

Spreuk van de dag. 

De wedstrijd is pas afgelopen na het laatste fluitsignaal.

Welterusten 

Bonne  Nuit  

 

Lekker veel geluierd vandaag. De luxaflex omhoog gekregen. Wat een LUXE. Naar supermarkt gelopen.

Goedenavond. Ben heel dankbaar om enkele dagen in de beschermde ruimte van een hotel te mogen vertoeven. Binnen in mijn kamer is het lang 25 tot 26 graden gebleven, maar nu is de temperatuur weer even naar 27. Allemaal niet te vergelijken met de laatste fietsdagen. Als ik eraan terugdenk hoe ik hele middagen zat te worstelen tegen de hitte na in de ochtend in die warmte te hebben gefietst vind ik het achteraf een angstig avontuur, een beetje unheimisch. Nu voel ik me weer veilig. Om bij te komen heb ik vandaag vaak lekker lui op bed gelegen. Heel belangrijk vond ik het dat ik het juiste knopje gevonden heb om de luxaflex naar boven te krijgen zodat ik in het daglicht kon baden. De hele dag met kunstlicht in een gesloten ruimte vertoeven had natuurlijk wel gekund, was al veel beter dan in die hete wereld te zijn, maar openheid is nog veel beter. Het kon, want de zon komt pas eind van de middag naar mijn kamer. Toen had ik de luiken weer gesloten, want de temperatuur begon weer op te lopen richting de 27 graden, terwijl het de hele dag 25 tot 26 was. Veel gerust dus, maar ook enkele kleren gewassen.

Warm water, wat douchezeep en mijn wasje kon gedraaid worden.

Wist nog niet hoe de kleren droog te krijgen. Je kunt bij een hotel niet zomaar een lijntje spannen. Met de föhn die ter beschikking is 

, is het ook een heel omslachtig gedoe, en dat terwijl de zon zo uitbundig schijnt..... Ik vond een oplossing. Buiten voor de deur is een parkeerplaats.

Het bord is ver genoeg van het gebouw dat het niet opviel dat ik daar mijn shirtje en mijn short overheen hing. 

En zo was alles binnen een half uur droog, terwijl ik vanaf binnen in de gaten hield of er niet een parkeerder zou stoppen en deze voor mij belangrijke kledingstukken mee zou nemen.

Een paar keer ging ik ook naar buiten om de spullen om te draaien, tussen het breien door, want ik vond het leuk daar weer even mee aan de gang te gaan.

Heb ook boodschappen gedaan, dit keer te voet naar de supermarkt Auchan, die een kilometer hiervandaan is. Heb foto's gemaakt van de futuroscoop, waar ik langs en doorheen liep. Sommige bijbehorende gebouwen vind ik super lelijk.

Vreselijk dit gebouw dat ik op weg naar de supermarkt passeerde.

Een ander gebouw. 

Nog een gebouw. 

 Bij thuiskomst ben ik op Google gaan bekijken wat dit inhoudt. Oorspronkelijk is het opgezet als een verzameling van technische hoogstandjes, een soort Evoluon, zoals dat in Eindhoven in de jaren 80 ook is ontstaan. Maar het is uitgegroeid tot een futuristisch pretpark.

Het is niet waarschijnlijk dat ik er mijn intrede ga doen, maar er zijn heel veel mensen die zich ertoe aangetrokken voelen.

Dit vond ik op Google:

Het concentreerde zich in de jaren 90 vooral op de techniek van de filmprojectie, daarna ging het vooral de sensationele kant op van ludieke spektakelstukken.

Intussen zijn mijn ogen doodmoe van het kijken op de telefoon. Tijd om op te houden.

Vraag van de dag.

Is toekomst wat je toekomt of....

Is toeval wat je toevalt?.

Goede dromen

Bonnes rêves.

Bijkomen in een hotel met airconditioning. In alle vroegte vertrokken.

 Goedenavond, bonsoir 

Vele bezorgde reacties ontving ik na de blog van gisteren. Allemaal vonden ze dat ik vandaag een hotel moest nemen, sommige dat dat zo snel mogelijk moest in het hotel dat ik gisteren voor ogen had en niet meer had gehaald. Mijn plan was om heel vroeg te vertrekken en een hotel te nemen in de buurt waarvan ook winkels zijn. Daartoe moest ik nog 27 kilometer fietsen. Zou ik fit genoeg zijn om nu weer wel te fietsen,waar ik gisteren afhaakte, was mijn vraag. Ik had immers weinig geslapen de afgelopen nacht. Dat kwam vooral door kleine insecten die mij plaagden terwijl ik buiten de tent lag. Binnen was het te warm, zelfs met de rits open.

Iets over zessen stond mijn paard te trappelen om weg te fietsen van de plek waar ik het, weliswaar moeizaam, een groot deel van de dag  en de daarop volgende nacht heb kunnen uithouden. 

Het zonnetje kon ik nog net op zien komen. 

Toch voelde ik me al fietsend niet extra zwak, maar wel had ik een hele droge mond. Gisteren had ik veel gedronken en al mijn sapjes waren op. Van het water dat nog over was had ik een lekker bakkie thee gezet voor bij het ontbijt. Maar ik bleek toch genoeg kracht te hebben om twee uur later weer in de bewoonde wereld terecht te komen waar ik in een bakkerij koffie kon drinken, maar wat ik belangrijker vond: ik kon me tegoed doen aan appelsap om mijn dorst te lessen. Wel anderhalve liter kon ik moeiteloos naar binnen slokken. 

Deze fles helemaal leeggedronken en daarna nog de helft van een andere fles.

Daarna viel het tegen, want om in het gebied van de hotels te komen moest ik toch nog weer 12 kilometer fietsen en toen was het inmiddels 9 uur en met 30 graden alweer gevaarlijk warm.

Maar ook dit staartje kon ik er nog aan breien.

Bij dit hotel waagde ik het erop om me te presenteren, ik die in de wereld van de hotels nauwelijks ervaring heb. De goedkopere  ibishotels die ik passeerde vond ik te ingewikkeld vanwege dat dat met creditcards gaat waarschijnlijk en zonder personeel aan de balies. 

Maar hier werd ik hartelijk ontvangen, de betaling werd geregeld voor drie overnachtingen. Ik moest wel tot drie uur wachten eer ik in een kamer kon, maar dat is er wel eentje op de begane grond, zodat de fiets er zo ingereden kon worden.

Ik denk dat de fiets er al deze dagen niet meer uitkomt. 

De grote supermarkt Auchan is namelijk maar 800 meter hiervandaan. Daar ben ik vandaag nog heen gefietst om er in de koelte de tijd tot 3 uur te overbruggen. En ook heb ik er de nodige boodschappen gedaan, onder andere spinazie en aardappelen voor het avondeten maar tevens ook vele drankjes gekocht.

De badkamer/toilet werd gebombardeerd tot keuken.

Er staat een waterkoker.

Handig voor de thee van morgenochtend. 

Het is vooral heel fijn om even niet meer in de vijandig geworden buitenwereld te hoeven vertoeven. Hier kan ik lekker bijkomen. Het is, met airconditioning aan 27 graden. Buiten was het net nog 42. 

Zal de temperatuur hierbinnen ook gaan zakken vannacht?

Vrijdag zal de temperatuur gezakt zijn tot 37 graden. Eigenlijk nog te warm, dus misschien blijf ik hier dan nóg een paar dagen.

Ageeth stuurde me gisteren deze foto. 

Ze had deze ........

Uitspraak van de dag.

Ik zit hier precies in het epicentrum van de hittegolf. 

Welterusten 

B o n n e  N  u  i t .