Goedenavond, bonsoir.
Was gisteren het dagthema: " De kleur rood", vandaag heb ik "wolken " gekozen. Er waren er genoeg te vinden deze dag die flinke buien gaf en ook felle opklaringen. Hier komen er een paar:
Voor het filmen van deze luchtige berglandschappen stapte ik regelmatig van de fiets, maar dat moest ook drie keer omdat er buien gingen vallen uit deze mooie wolken. Onderweg heb ik er drie gehad en telkens moest ik mijn regenjas aandoen en mijn telefoon in veiligheid brengen. De afgelopen nacht was het echter veel erger. Met groot lawaai donderden de regendruppels op mijn kleine tentje. Zoveel natuurgeweld maakte me een beetje bang. Zou er niks nat kunnen worden van mijn kostbare spullen die om me heen lagen? Het was ook pikke donker. Toen ik een lampje tevoorschijn had getoverd en alles bekeken had werd ik geruster en kon nog een beetje slapen tot het licht werd en de hemel zich weer ontlaadde. Sarita had het op haar telefoon al bekeken en stuurde mij deze foto van de weersgesteldheid.
Op zich een prachtig plaatje.
De fikse buien zouden niet langer dan tot 8 uur duren, dus na nog even geluierd te hebben ben ik opgestaan en heb dit keer maar eens thee gezet op mijn gasje. Maar hier op deze nieuwe kampeerplek was het vuurtje weer in 1,2,3 aan voor het warme eten.
Een prachtige plek is dit, die mijn gemopper deed verstommen. Ik had me namelijk voorgenomen om in Fougères een pizza te nemen als lunch. Het viel me op de eerste plaats al tegen dat het erg veel geklim was om in het centrum van het stadje te komen. Toen ik daar de beoogde pizzeria had bereikt bleek deze sinds maart definitief gesloten te zijn. Een andere pizzeria in de buurt ging pas om vijf uur open. Er zat niets anders op dan maar verder te fietsen, maar dat was ook weer klimmen, klimmen, klimmen .....tot ik echter wel op een karakteristiek punt kwam aanbeland.
Terugblikkend op de stad waar ik uitgeklommen was blijkt deze " De poort van Bretagne" te zijn.
Onder en achter me gelaten ligt daar Fougères. Ik ben nu dus in Bretagne.
De weg die ik hierna insloeg is een klein provinciaal weggetje, een heel verschil met de drukke route national die ik hiervoor bereed, waar heel veel vrachtverkeer reed en ik goed op moest blijven passen. En het mooie was dat na een tiental kilometers ik plotseling dit prachtige plekje vond. Mijn gemopper was meteen voorbij.
Het is nu nog 133 kilometer tot Saint-Brieuc en daar in de buurt word ik straks warm ontvangen door Anneke. Een goed vooruitzicht.
Spreuk van de dag
Als het slecht weer is, zorg dan voor een goede bui.
À d e m a i n .
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten