Goedenavond, bonsoir.
Vandaag was ik opnieuw zeer dankbaar om in een veilig huisje te mogen vertoeven en ik hoopte maar dat ik mijn verblijf met twee dagen kon verlengen. Morgen en overmorgen wordt het met 37 graden weliswaar al wat minder warm, maar het idee om daar in te vertoeven jaagt me nog steeds schrik aan. Het was mogelijk en dus mag ik nog twee dagen heerlijk genieten van het hier zijn.
Mijn kamer is meteen waar je tegenaan loopt.
Campanile heet mijn hotel en het omvat 3 gebouwen.
Het lukt me prima om de tijd door te brengen tussen vier muren, zolang die voor koelte zorgen. Als ik terugdenk aan eergisteren en de dagen ervoor vraag ik me af: zat ik echt in een gevaarlijke situatie? Ik had niet het gevoel in zwijm te vallen, maar wist ook niet hoe mijn lichaam verder zou reageren. Ik was in ieder geval erg moe toen ik rond het middaguur nog fietste, maar het gevaar was wel geweken toen ik een kampeerplek had en niet meer hoefde te fietsen. De vraag was: had ik het in de gaten hoe ik eraan toe was, of viel het allemaal toch wel mee? In ieder geval vond ik dat voorzichtigheid geboden was. Maar ja, je hebt niet alles in eigen hand. Zelfs dacht ik eraan of ik tijdens het fietsen niet een auto staande moest houden en om hulp vragen......
Hier in het hotel vermaak ik me uitstekend. Het breien bijvoorbeeld vind ik een mooie bezigheid.
Lekker in het licht van het raam zit ik weer in de wereld van de kleuren.
De wereld van de futuroscopie is een andere en is om de hoek. Ik ben er vandaag weer doorheen gelopen op weg naar en van de supermarkt Auchan. Sarita heeft opgezocht wat de aquascope inhoudt, het bouwwerk dat ik dagelijks passeer.
,
Ik neem aan dat de vele hotels die hier te vinden zijn vooral verrezen zijn voor de bezoekers van dit park.
Alleen al vanaf mijn eigen hotel zijn twee andere hotels te zien.
Hotel Ibis.
.Novotel.
Vreemd vind ik dat in het grote winkelcentrum van Auchan niet een echt koffiehoekje te vinden is. In een chocoladewinkeltje stonden 4 tafeltjes, allemaal leeg, net zoals gisteren. Hier kon ik terecht.
Vandaag kreeg ik bericht van Nicole dat vader Ad een herseninfarct heeft gehad. Ze zal me op de hoogte houden.
Zo, tijd weer om op te houden, want mijn ogen zijn weer moe. Vroeg slapen en dan kan ik midden in de nacht wakker worden om het Nederlands elftal te zien spelen.
Spreuk van de dag.
De wedstrijd is pas afgelopen na het laatste fluitsignaal.
Welterusten
Bonne Nuit
Geen opmerkingen:
Een reactie posten