Klimmen naar huis ging redelijk goed: veel schaduw nog in de ochtend. Kwart over twaalf weer thuis.

Goedenavond, bonsoir. 

Nou moe! Toch wel moe nu!

De tocht naar boven, die ik al zo vaak gemaakt heb en die tegenwoordig uit twee etappes bestaat is volbracht. Het was kwart over twaalf toen ik uitgeteld op bed ging liggen, met de spullen nog bijna niet uitgepakt. Het gaat allemaal niet meer zo gemakkelijk als pakweg tien jaar geleden, maar heel moeilijk was het ook niet. Zo vroeg op de dag gaven de bomen nog veel schaduw. Het is interessant om op te merken dat mijn stemming snel kan veranderen. Een hele tijd lang zat ik vrolijk op de fiets te genieten van bijvoorbeeld het mooie landschap.

De Alpen in de verte aan de andere kant van de Rhône. 

De Alpen in nevelen gehuld.

Al vele keren ben ik hier gefietst, en elke keer beleef je het anders.

Maar vooral toen het magische vergezicht naar de Alpen weg was en ik meer in de kern van de Ardèche fietste begon de moeheid aan me te knagen. Het is dan de kunst om vooral niet te veel te denken hoe ver je nog moet. Toch had ik af en toe de moed opgebracht om even te stoppen voor een foto. Het verbreken van het ritme is wel extra vermoeiend, maar ik wil ook graag de lezers een beeld geven van mooie punten, zoaks bijvoorbeeld dit dorp dat daar zo pittoresk is gelegen. 

Boffres. 

Er is ook een Nederlandse naam voor, voor dit dorp: Bofferden.

Dit onderstuk van een molen voorbij komend weet ik dat het klimmen al aardig is opgeschoten. 

Gisteren schreef ik over een onkruid waar ik liever niet tussen ga kamperen omdat de longen er niet goed op reageren. Het heet ambrosia. De bermen van de wegen waar ik fietste stonden er vol van.

Ik heb er het een en ander over opgezocht. 

Vanavond weer lekker zelf gekookt en heerlijk gegeten.

Eten bij Flunch was praktisch en ook heel lekker,  maar er gaat niks boven zelf iets klaarmaken. 

En nu mag ik dan weer verder gaan rusten. Morgen ga ik spelen op de markt van Lamastre en daarbij veel boodschappen doen. Ook Wim ontmoeten. 

Kiekeboe, zo kwam de zon vanmorgen in mijn vizier.

Even later kon de opmars naar Les Costilles beginnen.

Regel van de dag.

Tot morgen 

Doeiiii 

Goede, gezellige markt in Beauvallon. Kamperen op een kwart van de terugtocht.

 Goedenavond, bonsoir. 

Mijn plan uitgevoerd om na de markt van Beauvallon ergens te kamperen op weg naar huis. De plek die ik voor ogen had en waar ik dat in het verleden al een paar keer gedaan heb vond ik nu te begroeid met het gevreesde onkruid waar je longproblemen van kunt krijgen. Bovendien had ik nog fut genoeg om nog wat verder te klimmen. Een uur later,  vier uur op de klok, vond ik deze plek, helemaal in de schaduw. 

Vanaf beneden in de vallei van de Rhône was eerst nog mooi het kasteel van Crussol te zien.

Deze ruïne is kenmerkend voor de omgeving van Valence. 

Al klimmende krijg je mooie vergezichten te zien.

Daar links beneden is de Rhône en die vage bergen op de achtergrond zijn de Alpen. 

Hieronder is de Rhône van dichterbij gezien.

De Rhône vanaf de brug. 

Het was een gezellige en drukke markt. Het was de moeite van de onderneming waard die ik meestal eens per jaar aanga.

De koffiepauze kon ik buiten op een terras nemen dat eigenlijk bij een café hoort. Dat café is gesloten( vorig jaar ook al) en er is een soort buvette gearrangeerd waar de koffie in weggooibekertjes aangeboden wordt. Het was er weer heel gezellig. Gelukkig hoefde ik niet naar de wc, want die was er niet. 

Vanavond hoef ik niet meer te koken want op de terugweg was daar bij Valence weer het restaurant Flunch, waar zoals gewoonlijk alles in het werk wordt gesteld om mij voor 8 euro zoveel te laten eten als ik wil. Ik ben daar wel dankbaar voor, voor zo'n service. 

Eerste bord, er volgden nog twee.

Henny is een vriendin  die niet zo voor die spreukenbordjes van mij te porren is. Zij zei eens......

Uitspraak van de dag. 

Een spreukenbordje?

Nee, doe mij maar een bord eten

Tot morgen. 

Ook de tocht naar Le Chambon sur Lignon ging niet door maarrrrr ben naar Valence gefietst voor toerneetje.

 Goedenavond, bonsoir. 

Het is vandaag heel anders gegaan dan de bedoeling was. We zouden immers, Wim en ik, naar de hoogvlakte gaan voor de markt in Le Chambon sur Lignon. Maar nu was niet het weer de oorzaak dat we niet gingen, maar de vermoeidheid van Wim.  

Ik lag weer op tijd in bed, rond 9 uur, en elke keer als ik wakker was om te plassen keek ik zoals gewoonlijk op mijn telefoon hoe laat het was en hoeveel slaaptijd er nog over was tot 5 uur. Rond 3 uur keek ik toevallig even verder op mijn telefoon en zag dat Wim om 10 uur gebeld had. De voicemail vertelde dat Wim duizelingen had en niet wilde gaan.

Voor mij betekende het dat ik net als gistermorgen een gat in de dag mocht slapen en dat deed ik weer tot 8 uur. Ondertussen was ik heel blij dat ik de mededeling gezien had. Voor hetzelfde geld stond ik half 7 in Lamastre om te constateren dat het niet doorging en moest ik onverrichterzake weer omhoog naar huis. 

Nu had ik een ander plan gedacht wat ik aan het uitvoeren ben: naar Valence fietsen om daar te spelen in de voetgangerszone en morgen zondag de markt doen van Beauvallon, een plaatsje dat er een kilometer of 15 van verwijderd is.

Op de tocht ernaartoe werd ik overvallen door vermoeidheid. Ik schrok er echt van hoe weinig puf ik had. Het is ongeveer 35 kilometer, waarvan veel klimmen en ook veel afdalen om in het dal van de Rhône te komen. De terugtocht die ik in twee etappes vanaf morgen ga aanvaarden is bijna alleen maar klimmen en dat ik nu al zo moe was baarde mij zorgen. Af en toe komt de gedachte van een elektrische fiets in me op. 

Misschien had ik ook niet genoeg gegeten. Gisteravond at ik alleen maar een kliekje en vanmorgen was er net genoeg brood over voor ontbijt.

Maar net voor Valence is er een Flunch, een restaurant waar je onbeperkt groente kunt eten en dat deed ik als binnenkomer. De moeheid werd echter pas minder toen ik in Valence een kopje koffie nuttigde. Daarvoor twijfelde ik nog of ik überhaupt zou gaan spelen en beter maar ergens kon gaan liggen in een park bij de Rhône. Nee, na de koffie heb ik het zaakje uitgepakt en ben gaan spelen. Zoals vaker in dit soort situaties speelde ik de vermoeidheid van me af. Een uur lang heel goed en fanatiek spelen leverde genoeg aandacht en muntjes om het daarbij te laten en ik besloot door te rijden tot Beauvallon waar ik een al bekende kampeerplek in heb genomen. Omdat ik vanmiddag al overvloedig gegeten heb hoeft er niet meer gekookt te worden. Wel lekker lang slapen straks.

En morgen dus meteen de markt op die klein is maar met veel bezoekers en met een bekende marktman.

De tocht naar Valence bestaat uit een aaneenschakeling van cols. Vanaf de eerste, de Col du Montreynauld, kijk je mooi naar het dal waar mijn plekje Les Costilles ligt.

Rechts boven die lichte plek zie je gat in het bos op die heuvel,  en daar woont ik.

Het lijkt wel de Zevenheuvelenweg van de Nijmeegse vierdaagse.

In Valence, op weg naar Beauvallon viel mijn oog op dit gebouw.

Kunstig! Het lijkt wel of er een kantwerk op gemaakt is.......

.........maar het is echt erop geschilderd. 

Een wei met geiten.

Een prachtige wolk. 

Er was veel moois te zien en.......

In Valence mocht ik aanschuiven. 

Morgen weer is mijn plan: na de markt fiets ik terug naar het Flunch restaurant en vandaar weer naar huis met een overnachting tussendoor op ook een bekende plek.

Met Mary gaat het nu snel bergafwaarts.  Vrienden zijn vandaag bij haar op bezoek geweest in het sterfhuis in Naarden. Ze aanvaardt alles heel rustig. Heeft een rijk leven achter de rug. 

Spreuk van de dag 

Je moet leven met de dood om dood te gaan met het leven.

Tot morgen 

À demain. 

Toch niet naar jaarmarkt geweest. Wel op bezoek bij buren Yvon en Olivier. Heftige regen gehad afgelopen nacht.

 Goedenavond, bonsoir.

Vanmorgen 5 uur stond ik op het punt om uit bed te stappen toen de telefoon ging. Wim belde en vond dat we toch beter niet konden gaan naar de jaarmarkt in Les Estables op de hoogvlakte. Volgens zijn weerbericht zou het daar tot 11 uur nog kunnen regenen.

Ik was het helemaal met hem eens, want op dat moment regende het nog pijpenstelen op de caravan. En ik was al een beetje in paniek want kon mijn regenjas zo gauw niet vinden, die ik in maanden niet meer nodig heb gehad. Veel beter om met dit weer nog eens lekker in bed te gaan liggen in plaats van me in de natte wereld te begeven.

Ik had nu wel meteen een andere opdracht voor mezelf, die ik vandaag maar eens uit moest voeren: een bezoek brengen aan mijn buren Yvon en Olivier. Vooral omdat ik Yvon niet goed meer versta is het voor mij een barrière geworden om naar hen toe te gaan. Michel, bij wie ik eergisteren te eten ging, zei toen al dat Yvon klaagde dat hij mij lang niet meer gezien had. Daarop vond ik dat ik de stap naar hen toe zo snel mogelijk moest maken. Na het ontbijt om half tien gebeurde het. Hondje Biby reageerde zoals gewoonlijk als een gek van enthousiasme. Toen hij een beetje gekalmeerd was ging ie in het open raam staan.

Met  Yvon gaat het niet goed. Al lange tijd is hij moe en futloos. Omdat hij niet zo veel te zeggen had kon ik me in het gesprek vooral op Olivier richten, en hem versta ik beter. Het deed me ook goed me een beetje naar hem te uiten. Het zijn belangrijke mensen voor mij geweest in mijn omgeving hier en het is jammer dat het contact een beetje wegvalt, ook door mijn eigen schuld ( onvermogen).

Het heeft vannacht enorm hard en overvloedig geregend. Toen ik vanmorgen rond 8 uur opstond van mijn verlengde nachtrust leverde dat mooie plaatjes op van in de bergen hangende nevels.

Bij de buren op het erf maakte ik foto's van de sfeer op mijn eigen berg.

Een kijkje in het dal van Lamastre. 

Lamastre in nevelen gehuld.

De felle regen heeft het pad bij mij vanaf de weg naar boven wat uitgehold. Hiervan is een filmpje te zien op de status van WhatsApp. 

Morgen gaan Wim en ik wel op stap. Naar de weekmarkt van Le Chambon sur Lignon. Dus dan moet ik om half zes het bed wel uit. Dus nu weer bijtijds erin.

Spreuk van de dag. 

We kunnen klagen omdat de rozenstruiken doornen hebben of ons verheugen omdat de doornenstruiken rozen hebben.

Welterusten 

Bonne nuit.

Toch naar de hoogvlakte morgen. Geen schaduw te hoeven zoeken vandaag.

 Goedenavond,

Bonsoir.

Zo, ik heb nu mijn eigen eten weer op na gisteravond bij de buren te zijn uitgenodigd. 

Het zijn mensen van intellectuele komaf.  Deze boekenkast bijvoorbeeld is vol met de verzamelde werken van Proust.

Ik dacht eerst, dat is een uitgebreide encyclopedie, maar nee.

De vader van Michel heb ik ook gekend. Hij was generaal in het leger ergens. En we noemden hem " Le Général ". Als ik daar op bezoek ging was dat bij deftige mensen in een deftjg huis en er werd geconverseerd. En op een gegeven moment kreeg je te horen dat ze het heel gezellig vonden dat je geweest was. Met andere woorden: het werd tijd om op te krassen. 

Maar gisteravond was ik het zelf die aankondigde dat ik naar huis wilde. Het was voor mijn doen al erg laat toen het eten achter de rug was.

Vanavond heb ik op mijn eigen manier weer gegeten en dat vind ik toch prettiger. Ik kreeg een groot stuk nogal taai vlees op mijn bord en het was een hele opdracht om dat fijn te bijten en ook nog een gesprek te voeren en goed te luisteren, hoewel Michel en Annie duidelijk en  hard praten. Ze weten van mijn problemen en  zijn bovendien vroeger leraar en lerares geweest. 

Vanmorgen heb ik tot lekker lang in bed gelegen, want was pas tegen acht uur wakker. Toen wist ik nog niet dat dat morgenochtend anders is. Wim meldde namelijk dat hij morgen toch naar de hoogvlakte wilde en vroeg of ik meeging. Het is een jaarmarkt op grote afstand en ik moet dan half zes al in Lamastre zijn.

Ik heb er de hele dag over nagedacht en tenslotte heb ik een uur geleden het jawoord gegeven. Wineke had/heeft ook interesse om ernaartoe te gaan, maar zij gaat pas tien uur van huis,  als ze gaat. Met haar kan ik dus ook eventueel meerijden, maar om zo laat op de markt te zijn is voor mij het andere uiterste. Het is vanaf Lamastre namelijk zeker anderhalf uur rijden met de auto.

Dus binnenkort is het alweer tijd voor mij om te gaan slapen. 7uur kinderbedtijd!

Het was vandaag de eerste dag na de lange hittegolf. De zon scheen een beetje en er waren veel wolken. Af en toe een licht buitje.(op dit .moment jaagt zo'n buitje mij ook naar binnen)

Een buitje valt.

De geraniums met de mooiste bloesem schuilen onder de tafel.

Ik kon overal op het terrein gaan zitten zonder het te warm te krijgen. Heerlijk.

Op de status van WhatsApp komt vanavond behalve de bui van nu ........

........ook een filmpje dat José en Jan gisteren gemaakt hebben op hun vakantie in België. 

Terwijl ik dit allemaal zat te schrijven is er iets mis gegaan. De bui was namelijk zo enorm dat ik te laat was om de ramen goed dicht te doen, die hier wekenlang wagenwijd open stonden. Veel wol is nat geregend. 

Lag allemaal in deze hoek. 

Spreuk van de dag. 

De giraf heeft de ruimte, de schildpad heeft de tijd. 

Welterusten 

Bonne Nuit. 

.

Wachten op koelte. Eerste deel van trui is af. Straks eten bij buren.

Goedemiddag. 

Het is nog een beetje vroeg om te schrijven, maar ik heb vandaag mijn normale ritme niet: over ruim een uur word ik verwacht bij buurman Michel en zijn vrouw om daar te eten. Eigenlijk vind ik het niks, zo laat nog een afspraak hebben en sowieso vind ik het nooit prettig als er iets vast ligt. Als ik morgen niet naar Vernoux ga hangt dat alleen van mezelf af. Maar het zal waarschijnlijk de weersomslag zijn die me doet besluiten om thuis te blijven. Wim gaat in ieder geval zeker ook niet. Hij is er te moe voor en zo veel hitte die we de laatste tijd hadden is zelfs voor hem iets te veel van het goede. Vrijdag zouden we samen naar een verre jaarmarkt op de hoogvlakte gaan, maar dat plan heeft ie afgeblazen, de kans is groot dat het daar dan ook geen weer voor is.

Het heeft allemaal te maken met het vertrek van de hete lucht, die hier maandenlang gehangen heeft. Die wordt vervangen door warme lucht. Bij de overgang wordt onweer verwacht.

Ondertussen ben ik vandaag opgeschoten met het breien van mijn trui. Het eerste pand is nu af.

Voor het andere pand ben ik restjes katoen aan het verzamelen, zodat deze zo'n beetje in dezelfde sfeer komt als het eerste deel.

Leuke bezigheid om dat een beetje uit te zoeken.

Intussen was ik verheugd te constateren dat er vlindertjes rond en op de ontluikende bloesem van mijn vlinderstruik zich bewogen.

De vlinderstruik was op sterven na dood toen ik na bijna een jaar hier weer terug kwam.

Bijpassend is de......

Spreuk van de dag. 

Zo, dan ga ik me nu opmaken voor het etentje.

Prettige avond. 

Bonne soirée.