Goedenavond, bonsoir.
Nou moe! Toch wel moe nu!
De tocht naar boven, die ik al zo vaak gemaakt heb en die tegenwoordig uit twee etappes bestaat is volbracht. Het was kwart over twaalf toen ik uitgeteld op bed ging liggen, met de spullen nog bijna niet uitgepakt. Het gaat allemaal niet meer zo gemakkelijk als pakweg tien jaar geleden, maar heel moeilijk was het ook niet. Zo vroeg op de dag gaven de bomen nog veel schaduw. Het is interessant om op te merken dat mijn stemming snel kan veranderen. Een hele tijd lang zat ik vrolijk op de fiets te genieten van bijvoorbeeld het mooie landschap.
De Alpen in de verte aan de andere kant van de Rhône.
De Alpen in nevelen gehuld.
Al vele keren ben ik hier gefietst, en elke keer beleef je het anders.
Maar vooral toen het magische vergezicht naar de Alpen weg was en ik meer in de kern van de Ardèche fietste begon de moeheid aan me te knagen. Het is dan de kunst om vooral niet te veel te denken hoe ver je nog moet. Toch had ik af en toe de moed opgebracht om even te stoppen voor een foto. Het verbreken van het ritme is wel extra vermoeiend, maar ik wil ook graag de lezers een beeld geven van mooie punten, zoaks bijvoorbeeld dit dorp dat daar zo pittoresk is gelegen.
Boffres.
Er is ook een Nederlandse naam voor, voor dit dorp: Bofferden.
Dit onderstuk van een molen voorbij komend weet ik dat het klimmen al aardig is opgeschoten.
Gisteren schreef ik over een onkruid waar ik liever niet tussen ga kamperen omdat de longen er niet goed op reageren. Het heet ambrosia. De bermen van de wegen waar ik fietste stonden er vol van.
Ik heb er het een en ander over opgezocht.
Vanavond weer lekker zelf gekookt en heerlijk gegeten.
Eten bij Flunch was praktisch en ook heel lekker, maar er gaat niks boven zelf iets klaarmaken.
En nu mag ik dan weer verder gaan rusten. Morgen ga ik spelen op de markt van Lamastre en daarbij veel boodschappen doen. Ook Wim ontmoeten.
Kiekeboe, zo kwam de zon vanmorgen in mijn vizier.
Regel van de dag.
Tot morgen
Doeiiii
Geen opmerkingen:
Een reactie posten