Goedenavond, bonsoir.
Mary is een vrouw, die Wim en ik allebei goed kennen. Ze is oorspronkelijk Engelse maar ze woont in Nederland, terwijl ze in de Ardèche ook een onderkomen heeft, dat ze in de loop van 40 jaren heropgebouwd heeft. Haar passie was de muziek en ze heeft onder andere viool gespeeld in het Nederlands filharmonisch orkest.
Het eerste wat ze vroeg toen we aankwamen was of ik mijn accordeon niet meegenomen had. Nee, daar had ik niet op gerekend. Het zou een soort afscheid worden van Mary, die pas geleden te horen heeft gekregen dat ze leverkanker heeft en niet lang meer te leven heeft. De kinderen hadden ervoor gezorgd dat ze nog even op haar eigen geliefde plekje in de Ardèche kon zijn.
Mary.
Ze heeft in en rond haar huis hier genoeg ruimte om mensen te herbergen. Zo zijn er nu haar dochter Frances met haar zoontje en haar zoon Armand met zijn vrouw. Deze twee wonen half in Nederland en half in Litouwen, waar de vrouw vandaan komt. De twee kinderen van dat stel komen zondag en blijven dan ook nog een weekje.
Hier heb je zoon Armand, die net als zijn moeder een muzikale roeping heeft.
Hij geeft muziekles op twee scholen en speelt ook als drummer in een band. Hij heeft een bijpassend T-shirt aan.
Afscheid van Mary met een positief gevoel. Ze ondergaat haar lot gelaten. " Ik zie mijn leven als een cadeautje ", zei ze toen we uit elkaar gingen. Ze is blij met alles wat ze heeft mee mogen maken.
Wim heeft me vandaag gehaald en gebracht. We kwamen over een weg die hij niet kende maar waar ik onder andere afgelopen woensdag nog fietste van en naar Le Cheylard, wat toen zo vermoeiend was. Toen had ik geen puf om af te stappen en een veld zonnebloemen te filmen. Nu vanuit de auto wel.
Morgen gaan Wim en ik weer op pad naar Le Chambon sur Lignon. Eten en gauw naar bed. Het is nu al 8 uur.
Van Narda uit Nederland, waar nog wolken zijn, komt deze...
Uitspraak van de dag
Ik kan je niet zien....
........wel luchten!!
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten