Prachtig fietsen op een licht stijgende weg. Veel te heet nog steeds.

 Goedenavond, bonsoir. 

Wat een hitte! Ik zit in mijn blote body bij de tent, het is kwart over zeven in de avond en het is de laatste dag van september. Ik zweet me een ongeluk.....Ik heb het er even moeilijk mee, maar mag toch niet klagen: in de krant las ik van noodweer in de Cevennes en daar fietste ik een week geleden nog doorheen. Ik ken dat verschijnsel daar, wat de naam heeft gekregen van Épisode Cévenol . Het wordt veroorzaakt door het gebergte van die naam en enkele malen in het najaar is het daar raak. Er vallen enorme hoeveelheden water in korte tijd. Daar moet ik dan niet zijn met de fiets en de tent.

Het was vandaag een puzzel hoe ik het moest doen met een plaatsje vinden en daar ook te eten hebben. De weg die ik volgde in een hele mooie omgeving kwam regelmatig door dorpjes, maar de supermarkten daar waren tussen de middag gesloten. 

Kwart voor één was ik bij deze supermarkt, net te laat.

Dat krijg je als te lang koffie drinkt en ervan uitgaat dat de winkels wel open blijven.

Er was een gezellig minihondje in dat café. 

De supermarkt in dit dorp ging om twee uur weer open, terwijl in een volgend dorp de supermarkt pas om 5 uur open zou gaan. Na veel wikken en wegen besloot ik na een lange pauze tussen de twee dorpjes in om tot het volgende te fietsen, daar eerst in de buurt te kamperen en dan apart boodschappen te doen.

Terugkomend met de boodschappen in de tas stond daar de tent geduldig op me te wachten. De aardappelen waren al geschild.

Inmiddels, kwart voor 8, ben ik weer een beetje afgekoeld. De avond gaat zo vallen. Straks de tent in en meteen de rits dicht, want er zijn muggen. Monique leverde de.......

Spreuk van de dag. 

Het onderstaande is nu aan de hand daar waar ik vorige week fietste :

Dat bordje midden in dat water ben ik onderweg al vaak tegengekomen, toen stond dat aan de zijkant van de weg, klaar om neergezet te worden als het nodig werd. Nu dus.

Prettige avond.

Houd het droog.

Van Barcelona naar Lourdes, is mijn plan.

 Goedenavond, bonsoir.

Gisteravond toen ik goed en wel in bed lag in het huis van Rosa bedacht ik het plan om naar Lourdes te fietsen en dus niet  via Barcelona het Spaanse land in te gaan. Van dat laatste ging ik tot dan toe uit, hoewel ik voordat ik uit de Ardèche vertrok ook al met Lourdes rekening hield. Zo had ik een paar blaadjes uit een oud kaartenboek al uitgeknipt en meegenomen, die over het gebied gaan. Ze komen nu van pas.

Maar eerst was vanmorgen het afscheid met Rosa.

Hasta la Vista!

De regenjas wordt voorlopig een onmisbaar attribuut, dus die moet nu voor het grijpen zijn.

Het kost me steeds meer moeite bij het wegrijden om mijn been over de stang te krijgen. Vaak moet ik moed verzamelen en tot 4 tellen: 1,2,3,4 hupsakee. 

De aftrap. 

Maar voor ik vertrok had Rosa voor mij een heerlijk ontbijt bereid.

Geroosterd brood met gebakken eieren met ham.

Het fietsen begon allemaal erg onrustig. Allemaal kleine friemelweggetjes en vaak op de kaart kijken hoe het verder moest. Ongewild ben ik zelfs nog een hele pas beklommen. Maar toen ik eenmaal op de mooie rechte route national zat, die ik voor ogen had werd het allemaal iets rustiger in mij, zeker toen ik rond het middaguur koffie kon drinken  en in een supermarkt mijn tassen kon vullen met de eetbenodigdheden. Toen was ik weer een beetje in mijn eigen reisritme. Het duurde daarna niet lang en ik reed een wijnberg op, waar ook twee schuurtjes stonden. In principe voor de lunch en eventueel ook voor de rest van de dag. Het werd het laatste. En tegen het bovenste van de twee schuurtjes kwam de fiets te staan.

Binnen in het schuurtje heb ik het eten bereid.

De sperziebonen worden gaar.

De van Manu meegekregen ratatouille ging door mijn eigen eten heen en dat had heerlijk gesmaakt. 

Vanaf mijn wijnberg heb ik dit uitzicht.

Spreuk van de dag. 

Tot morgen. 

À demain. 

In Perpignan in het huis van Rosa. Ze gaf me een rondleiding in de stad.

 Goedenavond, Buenas Tardes,

Bonsoir.

Vanaf vanmiddag ben ik al helemaal in Spaanse sferen, want in het gezelschap van Rosa uit Barcelona, die nu tijdelijk in Perpignan woont.

Ik kan hier mijn oren en mijn Spaanse kennis volop testen, want Rosa praat honderduit. Ze is ook een goede gids en heeft me vanmiddag bijzondere plekken van de stad laten zien.

Daar staat ze onder de zittende Dali. 

Rosa is hier onderdanig aan Dali.

Zelf ben ik er ook maar eens onder gaan staan.

Ze leidde mij door een park met reusachtige platanen.

Veel mensen zochten hier hun toevlucht deze zomer toen het zo heet was.

In deze straat reiken de palmbomen hoger dan de flatgebouwen. 

Toen we thuis waren kreeg ik een overvloedige maaltijd voorgeschoteld. 

Che approveche! ( Eet smakelijk in het Spaans).

Vanmorgen was er het afscheid van Manu en Sami.

Manu is eerst nog naar de wasserette gelopen om de door haar gewassen trui van mij nog verder te drogen. 

Met liefde gewassen en droog gekregen. Ongeveer, want op de fiets verdween het laatste vocht eruit.

Sami met mijn fiets ervandoor?

En ik met zijn vrouw ? Nee, toch maar niet. Auf Wiedersehen Manu!

Daarna was het ongeveer 18 kilometer tot Perpignan. 

In een café eerst nog koffie gedronken.

Het schoothondje wil ook wel wat drinken. 

Onderweg kwamen de Pyreneeën met hun wolken mooi in beeld. 

Perpignan bereikt en nu eerst op zoek naar een pizzeria, want ik had wel trek.

Vandaag eens een vegetarische pizza gekozen.

Maar na het eten bij Rosa ben ik weer helemaal bijgetankt. 

Van Ageeth kreeg ik een foto van een hele serie ingeschroeide spreuken.

Een ervan is de......

Uitspraak van de dag. 

Nu mag ik straks hier weer lekker gaan slapen. Naast mijn fiets. 

Morgen wordt er eerst regen verwacht,  maar ik hoop in de middag mijn reis te kunnen vervolgen richting de Spaanse grens.

Hasta la vista.

Auf Wiedersehen. 

Au revoir.

Bij Sami en Manu in hun vakantiewoning. Onderweg op een leuke markt verzeild geraakt. Manu heeft mijn wilde haren gefatsoeneerd.

 Goedenavond, bonsoir. 

Het is gemakkelijk gelukt om de 31 kilometer af te leggen tot de vakantiewoning van Sami en Manu. Ik kon het me zelfs nog permitteren om 13 kilometer voor de bestemming een markt te bezoeken met accordeon. Toen ik kwart voor twee aankwam was Manu bezig met een pan heerlijk riekende ratatouille. Daarnaast stond ook een grote pan met spaghetti gaar te worden. Een hartelijk welkom was het en het kwam mij goed uit om op dit moment van de dag aan te mogen vallen met vork en lepel. De spaghetti was zeer langdradig en het was nogal passen en meten om alles in de mond te krijgen, zodanig dat er niet te veel in snor en baard bleef hangen. Toen ik mijn voornemen uitte om binnenkort een barbier op te zoeken bood Manu aan dat zij het wou doen. Ik hoefde niet bang te zijn, want ze had in het verleden ook al wel eens een kapelaan geknipt. Nee, daar ben ik nooit bang voor. Als iemand wil knippen vind ik dat meteen goed.

En ze is aan de slag gegaan. 

......onder het toeziend oog van Sami. 

Zo was het voorheen.

Zo ziet mijn kop er nu uit.

De spaghetti met lange slierten smaakte geweldig. 

De bijbehorende ratatouille ook.

En wat ze ook gedaan heeft: mijn kleren naar de wasserette nemen. Die konden met de hare ook mee ernaartoe. 

Weer een schoon T-shirt en een schone short. En nu is ze ook nog mijn katoenen gebreide trui aan het wassen.

Uiteraard ben ik zelf ook onder de douche geweest, zelfs twee maal. Dan kan ik me morgen netjes presenteren bij Rosa. Zij woont in Barcelona,  maar omdat haar hele wijk gerenoveerd wordt is ze tijdelijk uitgeweken naar Perpignan. Zojuist heb ik haar laten weten dat ik in de buurt ben, en het komt heel mooi uit, want ze was in Barcelona en gisteren weer thuisgekomen. 

Vanmorgen op de markt waren de mensen ook weer heel aardig voor mij, zelfs met wilde haren.

Ik kreeg een pannenkoek en een flesje water...

........aangeboden vanuit het kraampje dat bij dat winkeltje hoorde.

De straten waren mooi versierd.

Intussen vraagt Sami of ik nu nog iets wil eten. Jaaaah. Mijn buik wil best weer wat hebben.

Spreuk van de dag. 

Een vliegende kraai vangt licht wat.

Tot morgen.

Hasta mañana.

Déjà vu: toevallig hetzelfde weggetje ingereden, op zoek naar een kampeerplek dan jaren geleden. Hondje Piet ter aarde besteld.

 Goedenavond, 

Bonsoir. Eigenlijk vond ik het wel erg vroeg toen ik om drie uur een paadje insloeg richting een bosje om te kamperen. Het paadje ging een autoweg en een spoorlijn onderdoor en er waren bosjes waarin ik kamperen kon. Te voet op onderzoek uitgaand vond ik tussen die bosjes, net als de vorige dagen, weer een druivenboomgaard. Ergens op een hoek stond  een in verval rakend schuurtje. Dit hele traject inclusief dat schuurtje kwam me heel bekend voor: ik ben hier eerder geweest. Toen koos ik een bosje als schuilplaats voor de nacht, maar nu ben ik meer op ruimte ingesteld en bovendien kan ik in het veld vrij mijn gang gaan met eten koken op houtvuur. Onderweg kwam ik voorbij een afgebrand bos.

Hier kwam in me op de.......

Uitspraak van de dag. 

Hier heeft blijkbaar iemand eten gekookt op een houtvuurtje. 

Maar zie hieronder op wat voor prachtige plek ik ben neergestreken. 

In de verte staat een zonnecollector een van mijn powerbanks op te laden.

Ruim uitzicht. 

Geen gevaar voor bosbrand. 

Vanmorgen zat ik wel even in de zenuwen: het alarmsignaal ging af op mijn telefoon toen ik hem aansloot op een powerbank om hem op te laden. Er stond bij vermeld dat er vocht gedetecteerd werd bij het poortje. Hoe dat nou kon snapte ik niet. Een andere kabel, een andere powerbank geprobeerd, hij bleef het doen. Mijn grote angst was dat de telefoon onbruikbaar zou worden. Ik ben a-technisch. Een nieuwe telefoon instellen? Poeh, niks voor mij. Ik had al wat scenario's bedacht voor oplossingen tot ervoor naar Nederland fietsen toe. Maar zie, toen de eerste zonnestralen doorkwamen en hij er met de kop een half uur in gelegen had, protesteerde hij niet meer bij het aansluiten. Maar het kan dus echt gebeuren dat er ooit een paar dagen geen blog komt. De lezers moeten dan niet meteen denken dat er met mij iets is gebeurd. Wat dat betreft moet ik altijd goed uit blijven kijken in het verkeer. Het was vandaag ook weer poepie druk op de weg waar ik reed. 

Omdat ik het zo vroeg bekeken heb vandaag moet ik morgen nog 31 kilometer fietsen om bij de mensen te komen die mij verwachten. Dat zal toch nog wel lukken, maar er komt veel wind opzetten, die deels tegen is.

In de buurt van het meer van Leucate ben ik nu.

Het Meer van Leucate.

De buren van de boot hebben vandaag samen de hond Piet van André en Sjaantje begraven. Ik moest er veel aan denken vandaag. 

Vind ik heel mooi dat ze dat zo gedaan hebben.

En vannacht hoop ik ook weer lekker te slapen en mijn wens is:

Goede dromen.

Bonnes rêves.