Goedenavond, bonsoir.
Gisteravond toen ik goed en wel in bed lag in het huis van Rosa bedacht ik het plan om naar Lourdes te fietsen en dus niet via Barcelona het Spaanse land in te gaan. Van dat laatste ging ik tot dan toe uit, hoewel ik voordat ik uit de Ardèche vertrok ook al met Lourdes rekening hield. Zo had ik een paar blaadjes uit een oud kaartenboek al uitgeknipt en meegenomen, die over het gebied gaan. Ze komen nu van pas.
Maar eerst was vanmorgen het afscheid met Rosa.
Hasta la Vista!
De regenjas wordt voorlopig een onmisbaar attribuut, dus die moet nu voor het grijpen zijn.
Het kost me steeds meer moeite bij het wegrijden om mijn been over de stang te krijgen. Vaak moet ik moed verzamelen en tot 4 tellen: 1,2,3,4 hupsakee.
De aftrap.
Maar voor ik vertrok had Rosa voor mij een heerlijk ontbijt bereid.
Geroosterd brood met gebakken eieren met ham.
Het fietsen begon allemaal erg onrustig. Allemaal kleine friemelweggetjes en vaak op de kaart kijken hoe het verder moest. Ongewild ben ik zelfs nog een hele pas beklommen. Maar toen ik eenmaal op de mooie rechte route national zat, die ik voor ogen had werd het allemaal iets rustiger in mij, zeker toen ik rond het middaguur koffie kon drinken en in een supermarkt mijn tassen kon vullen met de eetbenodigdheden. Toen was ik weer een beetje in mijn eigen reisritme. Het duurde daarna niet lang en ik reed een wijnberg op, waar ook twee schuurtjes stonden. In principe voor de lunch en eventueel ook voor de rest van de dag. Het werd het laatste. En tegen het bovenste van de twee schuurtjes kwam de fiets te staan.
De sperziebonen worden gaar.
Vanaf mijn wijnberg heb ik dit uitzicht.
Spreuk van de dag.
Tot morgen.
À demain.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten