Rustdag tussen twee markten in.

 Goedenavond, bonsoir. 

Vanmorgen was ik voor mijn doen erg laat op, maar dat ga ik morgen weer inhalen. Zojuist met Wim afgesproken dat ik weer meega naar Le Chambon sur Lignon. Dus half zes op dan. Dat heb ik tot dan nog open gehouden. Ik wil zo veel mogelijk in het heden leven. 

Wim verschijnt morgen op de markt met zijn nieuwste creaties.

De stenen die hij slijpt verbindt hij met engeltjes.

De lijm is nu aan het drogen en morgen gaan deze mee naar de markt en probeert ie ze te verkopen. 

En zo is ie op zijn vrije dag ook leuk en nuttig bezig geweest.

Er begint een beetje schot te komen in de trui.

Nog steeds heb ik er geen tekening bij gemaakt. 

Er was nog een soort sprinkhaan binnen geweest.

Of is het een krekel of cykade?

Hij staat op de film.

Het was vandaag wel een beetje benauwd. Toch lukt het me prima met de warmte om te gaan, door me open te stellen voor de zonnestralen: gewoon af en toe in meditatieve houding in de volle zon staan is een prima therapie. Het gaat tegenwoordig vooral over het excessieve van de zon, maar laten we niet vergeten dat de zon veel energie uitstraalt die wij in ons op kunnen nemen. Gisteren heb ik zelfs een half uur in de zon staan te spelen, en dat ging prima.

Van dezelfde serie die Sacha me stuurde komt deze.......

Spreuk van de dag 

En nu gaat Gertje maar weer lekker vroeg naar bed. Morgenochtend is het dan weer lekker fris.

Prettig weekend. 

Goed gespeeld in Vernoux en veel bekenden gezien.

 Goedenavond, bonsoir. 

Eigenlijk wilde ik vandaag niet naar Vernoux, want drie weken achter elkaar dezelfde markt ambieer ik niet. Ik hou van afwisseling. Maar gisteren kwam Michel, dus kon ik de ( veel mindere) markt van Le Cheylard niet doen. Mijn proviand was helemaal op, dus ik moest sowieso boodschappen doen vandaag. Dat had ik dan in Lamastre willen doen. Dat zou een uur fietsen kosten en naar Vernoux is het samen twee uur fietstijd.....Na lang aarzelen stapte ik iets na 9 op de fiets en 10 over tien was de aftrap in mijn favoriete marktstraatje van Vernoux.

Een ruime plek waar ik lang heb gestaan omdat ik weinig stoorde.

Hartverwarmend vond ik het dat de mensen voor wier deur ik stond zo enthousiast waren en me ook nog een glas heerlijk koele appelsap aanboden.

 Ik verwachtte ook muzikante Magali met haar pannengerinkel. Een andere reden om niet te gaan was dat zij dan meer zou verdienen als ik er niet was. Per slot moet zij er nog van leven, van haar muziek. Maar ik heb haar niet gezien vandaag en zelf is het mij financieel goed gegaan. Ik heb ook goed gespeeld en er was heel wat gezelligheid om me heen van mensen die mij kennen.

Toch bleek ze wel geweest te zijn, schreef ze net zelf.

Een van de marktmensen, op een andere plek, deed onaardig en dat geeft ondanks alles toch een nare nasmaak. Maar verder ben ik ook weer heel dankbaar dat ik mijn fietstassen heb kunnen vullen met etenswaar. Ik vind het een hele luxe en beslist niet vanzelfsprekend dat hele winkels volliggen  met wat we nodig hebben om overeind te blijven. Het warme eten, althans een bord van wat ik klaargemaakt heb, heb ik net verorberd.

En morgenochtend heb ik weer brood en kaas voor een heerlijk ontbijt. Het wordt dan een vrije thuisdag waarschijnlijk. 

Een hele geordende plek fiets ik altijd voorbij als ik naar Vernoux ga.

Eerst vond ik het saai en heel kaal, maar tegenwoordig vind ik het wel iets hebben. 

Belangstellende koeien kijken op een afstandje toe, en omgekeerd ik naar hen.

Waar ik heel blij mee was, was de constatering dat ze bezig waren de grote massa gevaarlijk grind wat op de weg is blijven liggen op te ruimen. 

Het was levensgevaarlijk om deze weg dalend af te leggen, de twee keren dat ik dat deed. Vandaag kon ik weer geruster fietsen.

Vandaag kreeg ik te horen dat een man overleden is die 51 jaar achter elkaar alles afgefietst heeft wat er op aarde te bekennen is.

Hij is 86 jaar geworden. Ik doe het hem niet meer na. Hij is trouwens op 73jarige leeftijd ermee op gehouden, en dat ben ik nu ook bijna. Maar ik wil als het kan nog wel enkele jaren doorgaan met mijn avonturen.

Van Sacha komt het......

Grapje van de dag. 

Doeiiiii

Tot morgen. 

Bezoek van Michel. Met kapmes in de hand een weg gebaand naar de bron. Testikels van katoen?

 Goedenavond, bonsoir. 

Vanmorgen tien uur was de afspraak met Michel. Zoals gewoonlijk hadden we weer een diepgaand gesprek. Onder andere legde Michel me uit waar het Franse woord voor gebed, (prière) vandaan komt, namelijk van precarité. We kennen in het Nederlands het woord precair ook, wat gebruikt wordt in situaties waarin je niet zeker bent van jezelf en van wat er kan gebeuren. Het is zoiets als: "In nood leren we bidden ".

Michel is nog de hele maand augustus een buurman en we zullen elkaar nog wel vaker ontmoeten. 

Au revoir Michel, en hij loopt weer naar huis.

Voordat hij kwam en het nog niet zo warm was ben ik dapper met de sikkel door het bramenwoud gestapt en me zo een weg gebaand naar de bron.

Het gereedschap waarmee ik de bramenstruiken te lijf gegaan ben.

 Die was niet eens meer goed zichtbaar, zo hoog hadden de bramen het terrein overwoekerd. Enkele jaren geleden is hier Bruno met geavanceerdere apparatuur te werk gegaan en als kroon op zijn werk had hij een toiletpot boven op het deksel van de bronput gezet.

Dankzij dat witte ding wist ik waar ik heen moest maaien. Meer hiervan is te zien op de status van WhatsApp. Een volgende keer schuif ik die zware betonnen deksel opzij en klim ik in de drie meter diepe put. Nu blijft het nog even spannend of er boomwortels over de bodem kruipen die ik weg moet halen.

Door dit werkje en door andere bezigheden die ik niet zo keuk vind om te doen had ik vandaag een bevredigend gevoel, meer dan gisteren toen ik moe was en daar veel aan toe gaf. Vandaag was het nóg warmer, maar ik had weinig last van de hitte. 

Rosa uit Barcelona, zo noem ik een Spaanse vrouw die in die stad woont, leest ook deze blog, die door Google automatisch in het Spaans vertaald wordt. Ze meldde zich vandaag met de vraag of ik me niet vergist had bij de blog die ik 21 juli schreef.

Het was de vertaling die een rare sprong maakte. Rosa kreeg te lezen dat de trui van wol is en de  t e s t i k e l s  van katoen zijn.

Lachen......

Toen heb ik opgezocht wat mijn Google van bolletjes maakt.

In ieder geval geen testículos. 

De vraag die ik me op 21 juli stelde, of mijn bolletjes katoen verwerkt kunnen worden in een wollen trui ben ik trouwens nog steeds aan het bekijken.

Rechts is katoen, links is wol. Ik denk dat de twee delen, aan elkaar gebreid, geen mooi geheel geven. Twee aparte truien dus zijn in de maak waarschijnlijk. Over twee jaar is er het resultaat.

Van Sacha komt de.......

Spreuk van de dag 

We krijgen allemaal de groeten van deze hond, Tsuki genaamd. Ze heeft het ook een beetje warm.

Vandaag thuis gebleven.

 Goedenavond, bonsoir. 

Vanmorgen had ik nog lang getwijfeld: zal ik thuis blijven of naar Lamastre gaan waar markt is. Voor dat laatste voelde ik niet zo veel vandaag, ook omdat ik al drie dagen achter elkaar weg ben geweest. Maar het is wel hoogtij nu in deze vakantietijd. Nee, ik was toch niet genoeg gemotiveerd om er tegenaan te gaan. Bovendien stond er een hele berg afwas. Dus uiteindelijk besloot ik om hier in huis orde te scheppen. Veel inspiratie voor andere bezigheden had ik niet vandaag, maar ben wel aardig opgeschoten met het katoenen deel van de trui.

De zon scheen weer uitbundig en vanmiddag was het voelbaar dat de hitte terug was. De ochtend was echter nog zo koel dat ik wachtte met opstaan totdat de zon verscheen op het erf.

Vanaf de slaapkamer keek ik via de open deuren naar buiten en wachtte ik tot ik vanuit het bed  de zon in kon stappen. 

Vandaag heb ik een zondaggevoel, terwijl het toch dinsdag is. Morgen komt Michel op bezoek, mijn buurman van een paar huizen verderop, 

 die ook bij Straatsburg woont.

François met de tamboerijn en fluit heeft me een paar videootjes van hemzelf gestuurd. Die komen op de status van WhatsApp. 

Hier speelt hij voor de schaapjes.......

.........hier voor zijn moeder.

Ook op de status van WhatsApp komt een filmpje van hier dat eindigt met.......

Spreuk van de dag. 

Tot morgen. 

À demain. 

Met Wim naar Saint-Agrève. Ik was een van de drie artiesten.

 Goedenavond, bonsoir. 

Vanmorgen vijf voor half zeven startte de auto richting Saint-Agrève. Wim had haast, want had gehoord dat er misschien plaats voor hem was in de lange straat in plaats van op het plein. Daar lopen de zaken namelijk veel beter, omdat het daar intiemer is. Ik als muzikant heb de vrijheid om daar altijd op te treden. "Niet zo hard, niet zo hard Wim", probeerde ik hem een beetje af te remmen. Gelukkig schoten daar ook een paar langzame auto's voor ons, en dat werkte beter. Maar helaas voor Wim, de nieuwe marktmeesteres mocht hem geen plaats in de beoogde straat aanwijzen. Ik was daarentegen  blij dat ik die mooie vrouw weer even te zien kreeg, voordat ze naar een andere marktman stapte.

Vandaag waren we met drie artiesten om de markt op te vrolijken, alle drie oude bekenden voor de bloglezers. Wederzijds maakten we video's van elkaar.

Behalve met spelen heb ik me ook dansend uit kunnen leven. 

François met zijn tamboerijn met snaren en zijn fluitjes en zijn rammelinstrument om zijn middel. 

Een van de lezers merkte op dat een tamboerijn er toch zo uitziet:

Ik heb het voorgelegd aan François en hij vertelde dat tamboerijn een verzamelnaam is van verschillende instrumenten en dat de tamboerijn van de foto boven een Baskische tamboerijn genoemd wordt. Die waar hij mij speelt heet in het Frans tambourin à cordes, ofwel tamboerijn met snaren.

Magali was er ook weer.

Haar instrument kan totaal geen zon verdragen, maar met een beetje moeite vonden we wel een plaatsje voor haar in de schaduw.

Ik had ook een filmpje gemaakt waar zij kinderen uitlegde hoe ze erop konden spelen. Maar dat filmpje mocht niet vertoond worden.

Voordat ik de straat op stapte om te spelen heb ik met Wim de auto uitgeruimd en ondertussen liet Wim me zien hoe hij de door hem geslepen stenen gebruikt als sokkels voor engeltjes.

Deze engel gaat ie vastlijmen op dat schijfje Agaat. 

Ik kreeg ook nog een opdracht om een doos met frutseltjes opnieuw te ordenen.

Voordat ze in het doosje konden heb ik ze op de grond gesorteerd.

In de etalage van een winkel stond deze........

Spreuk van de dag 

In een lawine is er geen enkele sneeuwvlok die zich verantwoordelijk voelt.

Tot morgen. 

Naar de brocante van Lamastre. Muziek uit de oude doos.

Goedenavond, bonsoir. 

Vandaag was de grote brocante van Lamastre, die elk jaar rond deze tijd gehouden wordt. Ik heb even gespeeld in een straatje waar op de gewone markt de marktmensen niet staan, want ik hou van afwisseling. Maar er zat ook een jochie blokfluit te spelen, heel schattig. 

Een filmpje is te zien op de status van WhatsApp. 

Tijdens mijn spelen was er nog een raar incident: er viel een duivenpoepje precies op de blaasbalg van mijn accordeon. 

Gelukkig had ik een papiertje in mijn zak waarmee ik het gros eruit kon poetsen.

Wineke is ook gekomen en samen hebben we tussen de middag pizza gegeten.

De mijne lijkt groter, maar dat is maar schijn.

Daarna zijn we samen wat over de markt gelopen en Wineke had garen gevonden om iets moois te haken, als cadeautje voor haar verjaardag. 

Er liep een fotogenieke hond met een speeltje op zijn rug. Die liep ik achterna om er een filmpje van te maken. 

Te zien op de status van WhatsApp. 

Toen we afscheid hadden genomen en ik naar mijn fiets liep kwam ik nog langs de stand van mensen die oude grammofoons plus bijbehorende 78toerenplaten verkopen. ( oh dat is waar ook, die staan daar elk jaar.....) Ooit heb ik daar ook zo'n grammofoon gekocht, maar die is bij de grote kraak, een aantal jaren geleden,  ook meegenomen door de dieven. Ze vindt mijn accordeonmuziek erg mooi en ze vroeg weer naar dat italiaanse liedje Bella Ciao. Tegelijk kwam de verslaggever van de krant Dauphinée

Libérée, die mij kent en vroeg ook naar de accordeon. Toen heb ik hem weer uit de fietstas gehaald en het liedje gespeeld. Misschien kom ik dus weer in de krant. De vrouw was zo aardig om een demonstratie te geven van hoe het in zijn werk gaat met die grammofoon. 

Na aan het hendeltje gedraaid te hebben zet ze zorgvuldig het ijzertje op de langspeelplaat. 

Hier zoekt ze een plaat uit die ze wil draaien. "Sur le plancher des vaches" wordt het.

Zelf zit ze in trance mee te deinen. 

Opgezocht het liedje. Letterlijk: Op de vloer van de koeien. Het is een Franse uitdrukking die zoiets betekent als: " Met beide benen op de grond staan, geen risico nemen". Rester sur le plancher des vaches.

Op de status van WhatsApp zie je de demonstratie. 

In Lamastre zag ik bij een winkel staan de......

Reclame van de dag. 

Vanwege de hittegolf zijn de prijzen gesmolten. Alle artikelen 50 procent korting.

De dag begon met de naweeën van nachtelijke regen. 

Morgen wederom met Wim op stap. Naar Saint-Agrève op de hoogvlakte. 

Welterusten alvast.

Met Wim naar Le Chambon sur Lignon. François van de tamboerijn was er ook. Geraniums gescoord.

 Goedenavond,  bonsoir. 

De expeditie Le Chambon sur Lignon zit erop. Vanmorgen tien voor half zeven startte de auto van Wim en gingen we op weg. Het voorspelde onweer kwam al een beetje over ons heen, maar bij aankomst ging het er flink tegenaan. Ondertussen moesten we wachten tot de marktmeesteres Wim een plaatsje aangaf. Ik vond haar een onplezierige en strenge dame, in tegenstelling tot de marktmeester die ik kende en wel heel aardig en sympathiek vond. Er waren verschillende verklaringen waarom hij er nu niet was. Een weekje vrij, luidde de eerste verklaring. Later hoorde ik dat hij ziek was. Nog later bleek ie ruzie te hebben met de gemeente.

Enfin, met deze dame moesten we het nu doen en ik vreesde voor mij dat zij mijn optreden wel zou verbieden. Maar toen de markt eenmaal goed en wel aan de gang was had ik haar daarna niet meer gezien.

Mijn conculega François met de tamboerijn en de fluit trad ook weer op.

Een video komt op de status van WhatsApp. 

Maar eerst was er dus flinke regen en onweer, dat tot ongeveer half tien duurde. Wim heeft maar een kleine tent en we gingen schuilen onder de ruime tent van de buurman.

Wim had het een beetje koud en trok een deken over zich heen voordat ie kwam.

"Je lijkt wel boeddha zo", zei ik tegen hem.

Ondertussen gutste de regen naar beneden.  Een en ander is te zien en te horen op de status van WhatsApp. 

Een hele "moderne" telefoon stond tussen de planten van Nederlandse mensen, die op deze markt altijd te vinden zijn.

Mijn eigen optreden was matig, vond ikzelf, maar er waren toch wel veel positieve reacties. Op het laatst stond ik in de buurt van een bloemenkraam en ik besloot mezelf te belonen met een paar geraniums. 3 stuks kostten 10 euro, maar de man nam van de 5 muntstukken van 2 euro er maar 3 aan. "Voor de muziek", zei hij. Ik voelde me wel een beetje bezwaard, maar was toch heel blij met de aanwinst van deze planten, die het op Les Costilles gezelliger maken. Ik miste de fleurigheid tot nu toe, en vorige zomer deed ik het ook al zonder bloemen....

In het mandje voorop werden 2 van de 3 geraniums vervoerd.

Het ziet er meteen al mooier uit.

Narda bracht vandaag de.........

Uitspraak van de dag. 

En die is dan weer van Paulo Coelho.

Morgen is in Lamastre een grote rommelmarkt. Nu denk ik dat ik daar ook heen ga. Of ik er morgen ook nog zo over denk weet ik niet. In ieder geval wens ik u een......

Prettige zondag. 

Bon dimanche.