Goedenavond, bonsoir.
Vandaag 13 juli is Janny jarig. Dat is een datum die in mijn geheugen geprikt is. We kennen elkaar al heel lang. Ze woonde met Hennie in Alphen en later waren ze ook buren hier in de Ardèche. Maar Ben woont met Marij ook al meer dan tien jaar vast in de Ardèche en telkens vergeet ik weer dat zijn feestdag ook de dertiende hulp is. Vanmorgen was ik op weg naar Lamastre om er boodschappen te doen en eventueel te spelen op de markt. Toen ik een kilometer voor Lamastre langs hun huis kwam besloot ik hen even vast goedendag te zeggen, hoewel een bezoek beter op de terugweg zou passen wat mij betreft. Het werd echter geen kort gedagje maar ik werd erop geattendeerd dat Ben jarig was en ik ging in op de uitnodiging om koffie met gebak te nuttigen in het gezelschap van ook dochter Heleen, haar zoontje en dochter Sophie met haar dochtertje. Mijn accordeon ging uit de koffer met "Lang zal ie leven". Ik had mijn nieuwe trui aan met de paradijsvogels en Marij zag er een gat in. Er waren steken gevallen.
Terwijl Ben toekijkt voert Marij de reparatie uit.
Het was een mooi weerzien na bijna een jaar met Ben en Marij en na veel langer met Heleen en de anderen. Van het spelen op de markt is daarna niks meer gekomen. Het was sowieso al laat en bovendien vond ik het inslaan van proviand belangrijker dan het optreden. Bovendien was mijn conculega er, zodat Lamastre toch niet van muziek verstoken was.
Zo leuk die kinderen erbij.
Van Ben kreeg ik een ijzerzaag mee om het slot van de hoofddeur doormidden te zagen. Want het bijbehorende sleuteltje ben ik verloren.
Dat bleek niet te gaan, want het lipsslot is van massief staal. Nu heb ik het hele systeempje eraf geschroefd, op de foto moest de laatste schroef nog. Ik laat het zo, want als er nu ingebroken wordt heb ik waarschijnlijk minder schade. Niks voor mij trouwens om daar allemaal aan te moeten denken. Vroeger bleef alles altijd open.
Er is nog een andere, dubbele deur, die ik gisteren gebruikte toen de hoofddeur nog op slot was. Vannacht viel de helft van die deur er helemaal uit: ik wilde naar buiten gaan om daar te slapen omdat het binnen te benauwd was. Op het stoepje was ik een beetje uit evenwicht en steunend op dat gedeelte van die deur ging het krak en de deur viel compleet naar buiten. Wonder boven wonder is de ruit ervan heel gebleven.
Het linker gedeelte is eruit gevallen.
De kunststof scharnieren die al heel verweerd bleken hadden het begeven.
Ik viel dit keer dus met de deur UIT huis in plaats van erin, zoals vanmorgen bij Ben en Marij.
Zou er iemand zijn die dit nog kan repareren, was toen mijn zorg. Maar toen ik vanmorgen toen het licht was het probleem bekeek kon ik het zelf oplossen: die deurhelft kon ik er vast in krijgen, zonder scharnieren. En nu ga ik het eten weer eens oppeuzelen, dat al een tijdje in de pan staat te wachten, netjes klaargemaakt op het grote gastoestel.
Bon appétit.
Spreuk van de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten