Goedenavond, bonsoir.
Het is een tocht met een speciale moeilijkheidsgraad: hoe ga ik het beste om met de hitte? Vanaf morgen staan er weer loeihete dagen voor de deur. Gisteren schreef ik dat ik eraan dacht het hooggebergte in te gaan. Vandaag besef ik dat ik daartoe gewoon door moet gaan op mijn route die over de Franse Hoogvlakte gaat en daarbij niet vies moet zijn van wat meer beklimmingen dan nodig zijn. Bij vergissing ben ik vandaag van de Nweg geraakt die naar Clermont Ferrand liep en die veel vlakker is dan andere kleinere weggetjes. Nu moet ik meer klimmen, maar ik heb er de energie voor en: hoe hoger je komt, hoe frisser het wordt. Vanmiddag was ik op een weg die een uur lang al aardig bleef klimmen. Die klim ging me psychisch goed af. Gisteren schreef ik al dat ik onderweg als therapie de pedaalslagen tel van bijvoorbeeld de lengte van de witte strepen oo de weg, of die tussen twee electriciteitsmasten. Dan denk ik niet aan hoe ver het nog is tot bovenaan. Nu weet ik ook dat er een beloning aan vast zit als ik ergens bovenin mag kamperen: frisheid. En nu zit ik op een hoogte van 742 meter.
Schaduw en een beetje wind.
Uitzicht op de zonnige vlakte.
De collectoren genieten van de zon.
Het zal desalniettemin toch wel spannend worden de komende week. Als het fietsen in de hitte niet goed blijkt te gaan dan wordt het een hotel voor langere tijd.
In Aubusson was vandaag koffie en gelegenheid om mijn fietstassen te vullen met proviand.
Het stadje staat bekend om zijn tapijtindustrie.
Vandaag kan ik voor de verandering niet vroeg de tent in voor de nachtrust.
De tent staat te blaken in de avondzon op het moment van schrijven 8 uur.
Spreuk van de dag.
(Italaans)
Qui va piano, va sano
Qui va sano va lontano
(rustig aan, dan breekt het lijntje niet)
Tot morgen .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten