Goedenavond, bonsoir.
Het viel niet mee vanmorgen om de berg op te klimmen naar de Col de Montreynauld. Het zweet liep over mijn gezicht en ik was moe. Waarschijnlijk was het benauwd weer. Dat bleek ook wel, want rond elf uur dreigde er onweer en vielen er al enkele druppels op de accordeon. Maar net als gisteravond thuis bleef het bij deze dreiging en kon ik doorspelen tot ongeveer het einde van de markt. Wim had al bijtijds ingepakt, ook vanwege die dreiging, en samen zijn we toen koffie gaan drinken.
Behalve Wim waren er ook de trouwe marktmensen: Giselle en Sophie, die met hun kledingkraam ook regelmatig op de markt van Lamastre te vinden zijn.
Giselle
Sophie.
De kraam van Giselle en Sophie.
Het mooie is dat deze dames vriendinnen zijn van Anneke die ik vorige maand in Bretagne bezocht heb. Ze kennen elkaar
van de periode dat Anneke in de Ardèche woonde. Zo vervul ik dus een rol van tussenpersoon.
Dan was er ook weer de marktman met de groentes die zoals gewoonlijk heel enthousiast op mij reageerde toen ik langskwam en me resoluut mijn plaats aanwees naast hem om te gaan spelen.
Het optreden verfriste mijn geest een beetje na mijn vermoeiende fietstocht naar Vernoux toe. Heel goed speelde ik niet, maar er waren toch veel mensen die blij met me waren.
Toen ik in de pauze aan de koffie zat was daar op het pleintje ook een gitarist bezig.
Hij bleek niet echt op het publiek gericht te zijn.
Een ander belangrijk doel van mijn uitstapje was om boodschappen te doen voor vandaag en morgen.
Behalve dat de reis vermoeiend was, was het ook nog eens goed uitkijken geblazen.
De hoofdweg lag bezaaid met grind, er lagen hele heuvels ervan, vaak midden op de weg. Iets wat ik niet wil is vallen en het kostte veel concentratie om dat te voorkomen.
Op dit punt, de afslag naar een ander weggetje heb ik stapvoets de bocht genomen.
Al sinds ik terug ben hangt het meterkastje van de stroom met het deurtje open. Er zit een wespennest op de binnenkant van dat deurtje.
Van Anneke komt de.........
Spreuk van de dag.
Het werk is geen konijn,
Het loopt niet weg.
Hieronder een foto van de Col du Montreynauld
die ik vanmorgen nogal moeizaam beklommen heb op weg naar Vernoux.
De col van huis uit gezien.
De col bereikt, waarna de voorzichtige afdaling naar Vernoux vanwege het verraderlijke grind.
Tot morgen.
(Heb nog niet eens gegeten vanavond)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten