Goedenavond. Het was niet de eerste keer dat ik in Kerkdriel aankwam en me afvroeg: wat kom ik hier in vredesnaam doen? In de passage waar ik pleeg te spelen liepen een of twee mensen, er waaide een frisse wind doorheen en ik had koude handen. Ik had helemaal geen zin om hier te gaan staan met de accordeon. Er is wel een gezellige binnenwereld waar ook bankjes staan en daar ben ik even gaan zitten. Mijn handen werden maar langzaam wat warmer, maar met een beetje moed die ik verzameld had waagde ik het erop om de handen uit de mouwen te steken. Al gauw bleek dat de koude wind die door de passage blies mijn vingers kouder maakte. Iets wat ik deze winter nog niet meegemaakt heb. Gelukkig werden er al gauw muntjes in de koffer gegooid, en veel ook zelfs. Dat stimuleerde om zo lang mogelijk door te gaan en de pauze uit te stellen tot de vingers de toetsen bijna niet meer konden vinden.
In de overdekte passage is een bakkerij waar je koffie kunt drinken met veel lekkers erbij. Daarop had ik me al verheugd thuis nog toen ik nog niet vertrokken was. Helaas bleek het appelgebak op te zijn toen ik bestelde, maar de appelflap, een glaasje met slagroom en een glaasje water dat ik kreeg straalden toch uit wat mijn hart en mijn maag verwarmde.
Daarna waren mijn handen warmer dan ze tot dan toe waren en ik heb er ruim een uur mee kunnen spelen en heb, zoals gewoonlijk, de zaak weer flink kunnen animeren. Het deed me goed te voelen om van een dooie boel iets gezelligs te hebben kunnen maken, zoals dat op te maken viel uit veel enthousiaste reacties van het publiek. Na slechts twee uur in totaal gespeeld te hebben vertrok ik kwart over vier weer, om tegen zes uur weer thuis te zijn, met boodschappen, onderweg gedaan.
Er stond boven op een heuvel ergens triomfantelijk een pony op de uitkijk. Reden voor mij om het beest onder de loep te nemen.
In de hut was het bij aankomst berekoud. Gelukkig verandert dat heel snel zodra de kachel aan is. Ik begin naast de kachel met een trui aan en ik eindig ver van de kachel in een T-shirt. Wat eten betreft heb ik het er weer flink van genomen. Stamppot andijvie met uitgebakken spekjes. Met deze maaltijd in zicht liet ik onderweg de frietkramen ongemoeid.
Uitbakkende spekjes op de kachel.
Njam njam njam.
Hier nog even de koffietafel in de bakkerij in Kerkdriel.
De markt zelf is in twee jaar tijd de helft kleiner geworden. Als ik mag kiezen dan speel ik in dat gebiedje van de bovenste foto veel liever.
Op de radio hoorde ik vandaag de.......
Spreuk van de dag.
Verwachting is de kraamkamer van teleurstelling.
Op de status van WhatsApp heb ik vandaag een volksliedje uit de Ardèche gespeeld, genaamd: Polka piqué.
En ook staat er een filmpje van de pony op de uitkijkpost en een van de ganzen aan de Waal.
Prettig weekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten