Bezoek van Bert. Het meeste zaagbare hout is nu ter plekke.

 Goedenavond. Toen ik vanmorgen wakker werd, speelde een zin door mijn hoofd, die een bijzondere vriendin jaren geleden formuleerde

Uitspraak van de dag 

 " Niet wetende waarheen, maar weten met wie. Weten Gods kind te zijn en alles is goed ".

 Het straalt het vertrouwen uit in de leiding, die ze heeft, en die ik ook heb. De verbinding met boven is zo belangrijk. Zonder dat kan ik mijn leven niet leiden zoals ik het doe. In deze periode ben ik niet met een reis bezig, waarin ik mijn kwetsbaarheid het duidelijkst voel, maar ook het leven hier op één plek is een soort reis, een reis in de tijd, waarin ik me op elk moment afvraag:"Wat moet ik doen? Welke taak is mij gegeven?" En ook telkens komt de vraag op: "Help me". En als ik dan de tweede zin van bovenstaande uitspraak uitspreek, dan weet ik, ik mag een kind zijn van God, ik hoef niet bang te zijn in de grote mensenwereld waarin ik leef.

Hoewel niet op reis is er nu ook veel onzekerheid voor mij, nu mijn oren me een beetje in de steek laten. Leven met deze handicap, hoe moet dat? Hoe moet ik het aanpakken?

De hoortoestellen die ik nu op proef heb en waarschijnlijk ga nemen maken het communiceren wel gemakkelijker, maar of het voldoende is, is de vraag. En ik besef ook dat ik in de leeftijd ben gekomen waarin er meer lichamelijke kwaliteiten achteruit zullen gaan. Des temeer komt het er dus op aan om verbonden te blijven, wetende ook dat het verblijf op aarde, net als voor iedereen tijdelijk is.

Gisteren sprak ik een vriend die gehandicapt is geraakt. Vanwege onoplosbare rugproblemen kan ie niet meer lopen zonder rollator,  en als ie boodschappen moet doen in de winkel tegenover zijn woning moet ie in zijn scootmobiel stappen. Met andere woorden: over elke stap die hij zet moet nagedacht worden. Ik zei tegen hem dat ik daar wel een goede spreuk voor had: " Oud worden is topsport".

Vandaag was Bert op bezoek en we hebben het over dit soort dingen gehad. Het was fijn dat we elkaar na ruim anderhalf jaar weer terug zagen. 

Bert is in aantocht.

Over zagen gesproken,  dat heb ik vandaag weer veel gedaan.

Dit lange stuk hout op de bok is ongeveer het laatste wat ik hierheen heb gesleept.

Ook binnen is alles hout wat de klok slaat.

De stapel boven de kachel heeft inmiddels het plafond bereikt.

Vanmorgen begon de dag binnen bij een temperatuur van 6 graden, maar de rook uit de pijpen beloofde wederom een warme dag.

Op de status van WhatsApp zie je rookwolken. 

Op de status van WhatsApp heb ik het liedje gezongen waar het begin van dit verhaal over ging. " Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan?"

Deze spreuk komt op het filmpje voor. Wel toepasselijk, om maar eens een zijstraat te noemen.

Inmiddels is het bijna half acht. Vandaag was kliekjesdag wat eten betreft. De joghurt is op, dus mag ik me vanavond niet verheugen op een toetje. Maar een lekker warm hutje waar ik lekker mag slapen straks is al veel waard. 

Tot morgen.