Goedenavond.
Vanmorgen ontwaakt in het huis van Frans. Het was een moeilijk begin van de dag want ik was heel zenuwachtig. Zenuwachtig waarom? Vanwege de vraag hoe het nou in godsnaam verder moet met mij. Met de hoorapparaatjes in was het ook niet mogelijk om me ontspannen in de gezellige groep te storten. Met de grootste moeite van de wereld kon ik een beetje meedoen en dat was heel frustrerend. Veel verwachting had ik vantevoren weliswaar niet dat het heel goed zou gaan, dat had de audicien al gezegd, maar nu werd ik er de hele avond pijnlijk mee geconfronteerd. Maar ja, ik ben toch gegaan en zelfs nog tot en met het eind gebleven. Na aanvankelijk goed geslapen te hebben begonnen tegen de ochtend de zenuwen dus op te spelen. Ik hoopte maar dat ik kon ontbijten voordat Karishna, die ook bleef slapen, of Frans beneden zouden verschijnen. Want dan moet ik weer praten, de oortjes in, me erg inspannen dus.... Dat kon ik gelukkig wel en toen ze later wel kwamen waren de zenuwen een beetje gezakt.
Voordat ik rond half twaalf wegging hadden Frans en Karishna samen naar mijn remmen gekeken, die zo goed als niet meer werkten. Een klusje dat ik voor mezelf steeds uitgesteld had. Het bleek redelijk ingewikkeld te zijn dus ben ik blij dat ik door hen te vragen een hoop ergernis ben ontlopen.
Karishna is een vriend van Frans uit Bangladesh, vluchteling en al vele jaren in Nederland. Hij woont in Amsterdam en werkt daar als fietsenmaker. Vanwege die ervaring wist hij snel een oplossing te vinden voor mijn ongeremde fiets. Het betekent dat ik niet meer zo voorzichtig hoef te fietsen.
Spreuk van de dag.
Hoe beter de remmen, hoe sneller je kunt fietsen.
Gisteravond toen we nog maar met een paar mensen waren hadden we veel lol met de krachtsportartikelen van Frans.
Karishna was de sterkste van ons.
Dick had er meer moeite mee om het ijzer te buigen.
Ik kon er redelijk mee overweg.
Vanmorgen kon ik van de gelegenheid gebruik maken om Frans te vragen om mij te filmen terwijl ik voor jarige Kilian in Herpen "Lang zal hij leven" speelde.
Frans is een fietsenverzamelaar. Hij liet me een fiets zien die hij voor een bekende van mij gereserveerd had. Daartoe moest hij een omafiets uit de stalling halen.
Het een en ander is verfilmd op de status van WhatsApp.
Toen ik op weg naar huis was kwam ik op het idee om in Berghem Mat op te zoeken. We hadden elkaar nog nooit ontmoet. Mat had mijn artikel in het Brabants Dagblad gelezen en is vandaar op mijn blog gekomen. Hij vroeg gisteren of het uitkwam dat hij vanochtend naar mij zou komen. Nee dus, maar Berghem lag wel ongeveer op mijn route en zo is het gekomen dat we elkaar vandaag toch voor het eerst troffen. Bovendien was nu zijn vrouw Irna van de partij. Het was een hele leuke ontmoeting die mij dubbel goed deed omdat ik hen duidelijk kon verstaan.
Inmiddels is het half negen. Eerst voetbal kijken en daarna mag ik weer in mijn eigen bedje gaan slapen. Een fijne avond nog.
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten