Goedenavond.
Vandaag zaterdag speeldag voor mij, en Christ vond het een goed idee om samen naar Uden te gaan daarvoor met zijn busje.
Christ rijdt mij naar m i j n w e r k.
Het woongedeelte van zijn busje, waar de accordeon in vervoerd werd.
In zijn busje is heel wat te lezen. Onder andere deze........
Spreuk van de dag
Ik heb er aardig wat uurtjes gespeeld en vroeg regelmatig of Christ zich dan niet verveelde. Nee hoor en hij gaf me alle vrijheid om mijn eigen programma af te werken, dat ook bestond uit koffie drinken in een café, wat ik twee keer gedaan heb. Zelf had hij daar geen behoefte aan. Maar vanmorgen ben ik degene geweest die hem van koffie heeft voorzien, terwijl Christ heeft vastgelegd hoe dat bij mij in zijn werk ging.
De bonen in de koffiemaler.
Malen maar.
Nog een houtje in de kachel erbij om het koffiewater te laten koken.
De gemalen koffie gaat in de filter.
Het kokende water gaat op de koffie.
De koffie wordt gedronken.
Dit alles is verwerkt in filmpjes op de status van WhatsApp.
Christ rijdt de laatste tijd weer af en toe in zijn busje, maar echt prettig vindt hij dat niet. Hij heeft in het verleden reizen met ezels gemaakt en hij denkt erover om dat in de toekomst weer te doen. Zo heeft hij een zoon die in de Pyreneeën woont en daar veel met ezels bezig is. Hij overweegt om daar weer eens naartoe te gaan. Christ heb ik leren kennen in de Ardèche, toen hij daar met zijn vriendin een paradijselijk stuk land bewoonde. Ze hadden daar ook ezels. Hij vindt ezels bijzonder elegante dieren. Ze weten precies hoe ze over smalle bergpaadjes moeten lopen, zelfs met veel bagage op hun rug. Paarden zijn in vergelijking met hen veel onbehouwener.
Het spelen in Uden ging redelijk, maar ik werd erg gestoord door toch weer tranende ogen. Dat was gisteren ook het geval. Daar word ik een beetje sikkeneurig van. En mijn oortjes had ik dan wel een groot deel van de dag in, maar ik moest Christ toch vaak om herhaling vragen als hij iets wilde zeggen.
Vanmorgen deed ik ze in.
Tijdens het spelen kwam Marcel en zijn vrouw op me af. Ik moest even denken wie ze waren. Marcel ken ik via Erik en we hebben elkaar al eens ooit eerder in Uden ontmoet.
Hier poseren ze samen.
Een fotootje voor Erik en.....voor de blog.
De schenker heeft zich nog niet gemeld.
Einde verhaal.
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten