Goedenavond.
Mijn stoel heb ik ingeruild voor mijn slaapzak om op te zitten. Vanmiddag is het startsein gegeven voor wat in principe een kleine reis is, een toernee langs vrienden in Oost Nederland. Maar er is meer perspectief. Over drie weken komt mijn nieuwe betaalpas in de brievenbus en daarom wilde ik pas na die tijd een grotere reis aanvangen. Maar mijn buren Karin en Marcel vinden het wel leuk om te zijnertijd naar mij toe te komen waar ik dan ben en de bankpas mee te brengen. Dit voorstel verruimt mijn gevoel van vrijheid. Als ik tijdens de reis het gevoel heb verder
te willen dan kan dat.
Maar voorlopig is het mijn bedoeling om vrienden en vriendinnen te bezoeken in het oosten van Nederland, daarna zie ik wel verder Zoals gewoonlijk duurde het wel een tijdje voordat ik eindelijk weg was. Gisteren en eergisteren had ook al gekund, maar het was ook heerlijk weer om zonne-energie op te doen en mijn trui zo ver te krijgen dat ik hem op reis gemakkelijk af kan maken. Vanmorgen was ik daar nog een tijd mee bezig. Totdat Marcel, voor de grap, zei dat ik toch eens moest gaan. Nou, dat vond ik zelf ook en toen was het: niet langer meer dralen, maar verder inpakken en wegwezen.
Marcel verfilmde mijn vertrek weer prachtig. Het is te zien op de status van WhatsApp.
De poort uitrijdend linksaf noordwaarts, daarna oost. Allemaal tegen de wind in, dat wel.
Daar gaat ie, de wijde wereld in.
Daaaag daaaag, houdoe.
Het afscheid bleek symbolisch te zijn, want goed en wel op het eind van de veerweg besefte ik dat ik mijn slaapmatje vergeten was en dus kwam ik nog even terug om het op te halen. Wat was ik blij dat ik het oorspronkelijk vergeten was: dit keer keek ik nog even in de brievenbus en laat er nou een belangrijke brief in liggen, waar ik op moet reageren. Het was voor mij een teken dat de reis goed gestart is. En het einde van deze eerste etappe vond ik weer met hulp uit de hemel van de heilige Anthonius. Want ja, vanzelfsprekend is het niet om in Nederland een plek te vinden zonder dat je opgemerkt wordt.
Een soort bunker heb ik gevonden, vlakbij de rivier de Waal. Voorzichtigheidshalve heb ik de tent er maar in gezet zodat ik niet opval als er al mensen komen. Maar ik heb nog niemand in de buurt gezien. Wel is er rook in blijven hangen van het vuurtje dat ik had gemaakt voor het avondeten. Dat deed ik ook in dezelfde overdekking. Maar, bedenk ik nu, ik kan de tent ook even verplaatsen voor het slapen gaan.
Tent en vuurtje in de bunker.
Vanuit de lucht gezien mijn slaapplaats.
Spreuk van de dag.
Iedere grote reis begint met de eerste stappen.
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten