Bezoek van Piet op de fiets. . Enkele stommiteiten begaan gisteren.

 Goedenavond. 

Vandaag kwam Piet me met een verlate verjaardagsvisite vereren. 

Het leven van Piet staat in het teken van de muziek. 

Piet is een veelzijdige muzikant: speelt piano, orgel, viool, contrabas, accordeon en nu ook Ierse whistle, te zien en te horen op de status van WhatsApp. 

Voor de show hebben we hier beide een muzikant in handen.

Piet kwam aangelopen over de wei, zoals wij vroeger altijd naar de boten gingen. Al wel 7 jaar hebben wij een poort en een weggetje, maar Piet is zo lang niet meer geweest, omdat ie een intensieve taak als mantelzorger had voor zijn vrouw Jet. Ze is in oktober vorig jaar overleden.

Piet in aanloop. Nu de fiets nog over de draad heen tillen.

Op de dag zelf vond Piet het te druk. Helaas kan ik zelf nu ook niet meer grote groepen verdragen vanwege mijn gehoor, maar in principe vind ik het juist erg boeiend grote groepen te verzamelen en mee te maken hoe de interactie is tussen de verschillende vrienden en vriendinnen,  zoals er afgelopen zondag ook de kennismaking tussen Ageeth en Frans was.

Piet is komen fietsen vanuit Breugel, wat 43 kilometer is. En na zijn bezoek aan mij moest ie ook nog terug.  Reden voor mij om hem daarvoor een compliment te geven. 

Uit de spreuken die hier staan kies ik voor vandaag de.....

Spreuk van de dag. 

Stilzwijgend wordt er veel gezegd.

Gisteren heb ik nogal wat stommiteiten begaan.

Mijn gelukspoppetje, op mijn verjaardag gekregen van Monique had ik zo neergezet dat het bij een flinke wind het water in gegleden was.

En verder had ik het toen Ageeth vertrok op me genomen om haar bagage in de auto te zetten. Echter, bij aankomst thuis bleek ze een belangrijke tas te missen. Die had ik vergeten in de auto te zetten.

Ten derde merkte ik vanmorgen dat de accordeon waarmee ik gisteren jarige Nikki feliciteerde nog buiten stond, in de regen zelfs.

Maar bij de warme kachel was ie vanmorgen snel weer droog en er kwamen geen haperingen aan het licht toen ik erop speelde.

Wel knapte een van de riemen.

Een oplossing vond ik door een ander stuk riem met behulp van een sterk stukje katoen en een maasnaald eraan te bevestigen. 

De oplossing. De samengestelde riem is een beetje langer nu en dat past zelfs beter over mijn hand, is minder strak.

Er is nogal wat mosgroei op het hout van de vlonder. 

Ageeth had zondag het voorstel om er met een hogedrukspuit tegenaan te gaan. Maar dat vond ik te heftig en daar had ik in ieder geval toen geen zin in. Met de achterkant van een vork en een harde borstel ben ik er vandaag wel mee begonnen. 

Geef mij maar handwerk. Dat is prettig en meditatief. 

Tien over negen inmiddels. Ik mag bijna gaan rusten en eerst is het tijd voor een toetje.

Welterusten.