Gerts blog: Weer naar huis gefietst, 100 kilometer. Eerste stuk was afZIEN met de nadruk op ZIEN. Snelle fiets met enkele gebreken.

Goedenavond. Vandaag heb ik, zoals het plan was, de thuisreis weer aanvaard.

Dag Ageeth, dag Juny.

Ik ging ervan uit dat ik niet halverwege ergens een hotel zou nemen, want voor 135 euro slaap ik niet lekker. Daarentegen was ik er zonder veel moeite toe in staat om de 100 kilometer in een dag af te leggen. De fiets waar ik mee gegaan ben is een soort racefiets, waar ik lekker vlotjes op heb kunnen rijden. Tien uur vertrokken en 6 uur thuis, nog ruim in het licht. Ook een uur pauze daarin genomen. Voor mijn doen is dat snel.

De snelle fiets is daar debet aan. De hele degelijke fiets die ik zomaar gekregen heb van de fietsenmaker had ik thuis gelaten. Niet iedereen snapt dat ik dan toch voor dat lichtere model heb gekozen. We moeten het ook zien als een proefrit. Een grotere reis denk ik niet dat ik ermee ga maken. Er is namelijk in het frame niet veel plaats voor een achterwiel met bredere banden. Bovendien bleek vandaag dat er plots een grote speling in de trapas is ontstaan. Dat merkte ik toen ik in Sliedrecht de eerste koffiepauze nam. De ketting vloog er af en toen zag ik het euvel. Dat gaf een beetje onzekerheid. Zelf kan ik zoiets namelijk niet repareren en als er een fietsenmaker aan te pas moest komen zou ik eventueel toch in een hotel ergens moeten. Maar nee hoor, de ketting bleef er de verdere reis op en met grote snelheid ben ik naar Alphen gekoerst.

Meer een probleem waren vanmorgen mijn ogen. Ze traanden de hele tijd terwijl ik ook tegen de zon in moest fietsen. Heel erg lastig was dat en ook gevaarlijk, want je moet ook nog goed opletten. Vanmiddag ging de route meer oostwaarts en draaide de zon naar het westen. Toen ging het beter, maar lekker ontspannen zijn mijn ogen niet geweest en zijn ze nog steeds niet. Het schrijven van de blog gaat ook niet gemakkelijk.

Op de status van WhatsApp staat een filmpje van de overvaart over de rivier de Waal, ongeveer 10 kilometer westelijk van Zaltbommel.

De rivier is na het hoge water nog erg breed.

Ook is te zien hoe mijn fiets het weggetje op reed dat tot Alphen leidde.

Intussen hoor ik van Ageeth dat het hondje mij ogenschijnlijk mist. Ik vind het ook een beetje wreed: een week lang ben ik intensief met haar bezig, geven we elkaar veel genegenheid, en dan ben ik ineens weg. Zo'n beest moet het allemaal maar ondergaan. Ze weet ook niet dat we elkaar binnen twee weken weer zien waarschijnlijk. Ageeth komt namelijk op en rond mijn verjaardag naar mij toe.

Vanmorgen heb ik nog even met haar geraust. ( Of ik dat laatste goed schrijf weet ik niet. Het is Brabants voor wild met elkaar spelen)