Goedenavond. Vandaag vond ik dat ik maar eens naar Grave moest gaan voor de ochtendmarkt daar. Van de vier markten op vrijdag is dat wel degene die me het minste inspireert. Maar ik wil niet alleen de mooie en gemakkelijke markten doen die succesverzekerd zijn. Voor Grave moet ik wel op tijd vertrekken, en vandaag was het voorlopig de laatste gelegenheid in de periode van de wintertijd. Dus redelijk vroeg licht en daardoor kon ik rustig mijn ochtenddingen doen waarna ik iets na achten vertrok. Een andere factor was de windrichting die gunstig was. Op de heenweg heb ik de wind niet graag tegen. Ik was er al om kwart voor tien en was redelijk snel begonnen. Het spelen werd gekenmerkt door mijn gevecht tegen de tranen. Mijn ogen niet in orde, zoals dat al een tijdje het geval is. Carla, die dat afgelopen dinsdag ook al las in de blog raadde me aan ermee naar de huisarts te gaan. Ze denkt dat het hooikoorts is en daar hebben ze wel iets voor. Ik wil het eerst met camillethee proberen, daar ben ik nu mee begonnen. Vandaag kon ik dus het publiek weer niet ontspannen aankijken en dat camoufleerde ik door heel fanatiek te gaan spelen, met zenuwenenergie kun je wel zeggen. Het resultaat was dat ik daardoor wel veel positieve aandacht trok en een hele goede recette kreeg. Maar wat koop je daarvoor?
Een paar maanden geleden toen ik daar ook was had ik een leuk contact met een man die mij uitgebreid fotografeerde met een beroepscamera. Nu was hij er weer en is speciaal naar huis gegaan om die camera te halen en daarna mij weer te filmen. Hoewel mijn ogen wazig waren stond ik er waarschijnlijk toch wel karakteristiek op.
Zo waren er nog meer leuke ontmoetingen. Ook in het café kenden ze me en wensten ze me na de pauze veel succes. Op zich viel de ambiance in ieder geval honderd procent mee op deze markt waarvan ik niet veel verwachtte.
Een andere reden om naar Grave te gaan was mijn voornemen om Mientje en Maricus te bezoeken, die in het dorpje Escharen, op drie kilometer van Grave wonen. Dit keer trof ik ze thuis, in tegenstelling tot enkele maanden geleden.
Mientje en Maricus.
Toen ik er een uurtje was kregen ze bezoek van vrienden, die ik ook ken.
Allemaal hartelijke mensen. Naast het uitwisselen van grappige wederwaardigheden waren er ook serieuze onderwerpen besproken. Bijvoorbeeld wilden ze graag weten of ik gecremeerd of begraven wilde worden. Nou, dat vind ik helemaal niet belangrijk. Wel wil ik een afscheidsdienst in een kerk met een Heilige Mis. Het geloof is in mijn leven een zeer belangrijke leidraad. Ben niet zomaar een flierenfluiter of een levensgenieter, hoewel dat wel vaak het geval is. Maar niet zomaar. Zonder steun van boven ben ik nergens. Vaak hoor je tegenwoordig uitdrukkingen van de God in mij, of de Christus in mij. Voor mij is het Christus God b i j mij.
Verder heb ik verteld dat ik een liedje ga zingen dat in die dienst naar buiten gebracht wordt.
Dat is mijn tweede wens.
Helaas was het ondanks mijn oortjes nog steeds moeilijk communiceren, zeker toen we met zijn vijven waren.
Tegen drie uur vertrok ik weer naar huis. 29 kilometer.
Gisteren toen ik in Balgoy was schreef ik over de verplaatsing van de Maas in de jaren dertig van de vorige eeuw. Nu reed ik aan de overkant van Balgoy in het door Brabant veroverd stukje Gelderland.
De oude Maas nabij Keent.
Van Jacqueline, een vriendin in de Ardèche kreeg ik een filmpje dat zij maakte vanuit haar huis. Enkele foto's hieruit.
Monique stuurde dit zojuist:
Van Labrini kwam deze.........
Spreuk van de dag
En zo kreeg ik vanmorgen een knipoog van de zon:
En morgen zaterdag wil ik weer ergens spelen, zo goed en zo kwaad als het kan met mijn ogen. Veenendaal heb ik in gedachten.
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten