Toernee afgebroken. Voor zowel spelen als fietsen is het te warm. Hoe kom ik thuis was de grote vraag.

 Bonsoir, goedenavond. 

Hoe kom ik thuis? Dat was vandaag de grote vraag. Met de aangekondigde 38 graden in de vallei van de Rhône zag ik verder fietsen en optreden niet meer zitten. Ik speelde vandaag nog wel op de markt van Bourg St Andéol, maar het was vooral vechten tegen het zweet. Toch liep het nog aardig, vooral in het begin. De reacties van de mensen en de dansende kinderen zorgden ervoor dat ik nog heel wat enthousiasme in het spel kon leggen.

Het volgende doel van mijn toernee zou de markt van morgen in Le Teil zijn, gevolgd door vrijdag die van La Voulte. Maar daarna de berg op fietsen bij 37 graden en dat midden op de dag dat leek me de goden verzoeken. Vandaag zover mogelijk komen leek me beter en zo heb ik me tot kwart over zeven druk gemaakt om te komen waar ik nu ben, aan de voet van de beklimming naar huis. Fietsen op het valse plat ging wel, want je hebt altijd een windje. Maar oh wee, als ik even stopte.... en dat deed ik bijvoorbeeld toen ik dacht ergens te kamperen tegen half zes. Het zweet brak me uit toen ik van de fiets stapte. Ik stond erbij te huilen want er zat niks anders op dan maar weer verder te fietsen,  de enige manier om het uit te houden. Maar daardoor ben ik nu wel hier en zal ik het morgen relatief makkelijk hebben om thuis te komen. De eerste uren klimmen bij doenlijke temperaturen. Dus de twijfel dat ik niet ergens blijf steken halverwege de klim is zo goed als weg.

Entree in La Voulte sur Rhône. Vrijdag is er markt, maar zonder mij dit keer.

Vanmiddag heb ik een groot stuk afgelegd op het fietspad langs de Rhône,  de Via Rhona geheten, die vanaf Zwitserland helemaal tot aan de Middellandse Zee gaat. 

Het was vaak ontspannen fietsen in de schaduw, maar vaak werd ik geplaagd door hekken, die voor mij de doorgang moeilijk maakten.

Één keer ging het mis en raakte mijn rechter fietstas het hekje.

Kwaad dat ik was op dat klootding! Het lukte me niet om het hek te mollen......

Mijn tent staat nu op een mij bekende plek, tussen ingepakte appelbomen. 

Het is niet te hopen dat ze hier morgenochtend gaan werken. Er staat namelijk een grote machine in de buurt. Maar ja, ik wil in ieder geval toch vroeg weg.

Een andere opdracht heb ik zojuist ook vervuld  . Er moest gegeten worden. Valt niet mee als het zo warm is.

Dit bord en ook nog een half hierna is helemaal opgekomen.  Grote jongen. Nu mag ik straks toetje eten en lekker slapen. 

Spreuk van de dag. 

Het leven is een gevecht om overeind te blijven, maar uiteindelijk val je toch. 

Welterusten. 

Bonne Nuit.