Goedenavond, Buenas Tardes.
Het was vanmorgen een verschrikkelijk moeilijke start. De wind blies onrustig rond de tent toen het tijd was om op te staan. Het kostte al aardig wat moed om in die onstuimigheid de etappe van vandaag voor te bereiden, maar het redelijk grote vuur dat ik aanlegde verwarmde me enigszins. Ik moest wel snel zijn om de tent af te breken, want die had al de neiging om er vandoor te gaan. Ik mopperde op mezelf, want ondanks dat ik gisteravond de kampeerplek zo uitgekiend dacht te hebben dat er geen wind kon komen leek de tent toch veel wind te vangen.
Eenmaal op weg dacht ik daar anders over, want vergeleken met wat ik aan windgeweld tegenkwam was het bij de tent maar een briesje. Lopend de fiets vooruit duwend was ik in een waar slagveld verzeild geraakt: de route ging continu omhoog en de wind suisde om mijn oren. Af en toe liep ik huilend van ellende in die grote wilde wereld, ergens wetend dat er ooit een einde aan moest komen. 30 kilometer tot de koffie, dat wist ik.
Een kentering kwam na een bocht naar het zuiden, toen even de wind wat minder tegen me was. Er stond een verlaten restaurant te baden in de zon, dat me uitnodigde even in zijn luwte te komen zitten.
Toen de autovia er nog niet was, was dit een prima gelegenheid aan de druk bereden N-weg maar die heeft nu de deuren moeten sluiten.
Na deze bijkompauze duurde het klimmen niet lang meer. Er kwam zelfs een heuse pas aan.
Ik was niet gerust op de afdaling, met windstoten in mijn zij, maar die zorgen bleken
onnodig. Erg ver naar beneden ging het niet en zelfs kwam er niet veel verderop weer een col.
Na wat afgedaald te hebben brak er weer een moeilijk stuk aan. Op een vals platte weg kreeg ik in een kaal landschap weer de volle wind in mijn snuiterd.
Moet ik zo nog 13 kilometer door, vroeg ik me wanhopig af.
Ik moest denken aan wat mijn vroegere vriendin Marry altijd zei.........
Uitspraak van de dag.
Niet klagen maar dragen, en bidden om kracht.
En zo ging de worsteling verder tot op 7 kilometer voor de finish het valse plat plotsklaps overging in een afdaling, een afdaling die helemaal tot Daroca ging. En zo was ik onverwachts snel van mijn lijden verlost en kon ik zelfs aan de koffie.
Behalve door gezellige mensen werd het café ook verwarmd door onder andere siernetels.
Na de pauze ging de route pal zuidelijk en had ik de al wat afgenomen wind in de rug. Het werd weer gewoon een prettige fietstocht.
Zo passeerde ik Daroca.
Een filmpje op de status van WhatsApp laat er meer van zien.
In Daroca heb ik besloten om via Teruel verder te gaan. Dwars door de bergen via Molina de Aragon had ook gekund om in Cuenca te komen.
Deze route volgt tot Teruel een rivierdal en voorlopig is het dus gemakkelijk fietsen met genoeg winkels en cafés onderweg. In de bergen is het maar de vraag of de afstanden tussen de winkels per dag te befietsen zijn.
Voor vannacht heb ik weer een mooi plekje gevonden.
Hoefde bij het zoeken niet meer bang te zijn voor wind, want de verwachting is dat die steeds verder weg zal vallen.
Heb nog een paar uurtjes kunnen laden.
Op zoek naar een plek had ik ook nog even dit hol voor ogen.
En dan mag ik nu even naar het voetbal kijken. Wie heeft er gewonnen Psv of Feijenoord?
..Prettige avond
Hasta Mañana
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten