Goedenavond, bonsoir.
Het begint een beetje spannend te worden. Ben vandaag steeds dichter bij het punt gekomen waar de klim naar de Col du Portelet ingaat. Lourdes ligt alweer een eind achter me. Daar ben ik vanmorgen nog een beetje blijven dralen. Er was een grote manifestatie aan de gang op het plein voor de basiliek, georganiseerd door de mensen van de pèlerinage du Rosaire. Het plein was grotendeels gevuld met mensen die hun klapstoeltjes hadden meegenomen om een zitplaats te verkrijgen.
De eerste keer moest ik mijn tas ook laten zien aan zo'n snotaap, maar alle andere keren dat ik het heiligdom betrad had ik mijn bagage zodanig verborgen dat ik door kon lopen.
Wat me nog veel meer stoorde was dat er gewapende soldaten geposteerd waren.
Vandaag vroeg ik aan een van de medewerkers waarom dat moest. "Beveiliging ".
Er is natuurlijk wel iets voor te zeggen. Er zou iemand eens een aanslag beramen. Er waren heel erg veel mensen.
Maar voor mij zijn dit toch factoren die een negatief tegenwicht bieden aan de kracht van de plek.
Toen ik wegfietste merkte ik weer wat een prachtige omgeving Lourdes heeft. Het was bovendien mooi weer geworden, overeenkomstig met wat het weerbericht gisteren beloofd had.
Vlak bij Lourdes zag het er zo uit.
Iets verderop weg kwam sneeuw in zicht. Waaaaw.
Hier had iemand zijn huis zo versierd dat ik eerst dacht dat het echt was, die vrouw voor de deur.
Toen ik eetpauze nam op een bankje in de schaduw was er even een bijzonder leuk contact met een voorbijgangster met haar hondje. Ze vertelde dat ze met haar camper op reis was en onder andere al in Afrika is geweest. Over enkele dagen gaat ze naar Lourdes. Ze was onder andere helemaal weg van Portugal, wat nu eigenlijk juist niet mijn favoriet land is. Een innige omhelzing bij het afscheid bekroonde deze ontmoeting.
Maar nu de hoge Pyreneeën steeds dichterbij kwamen bekroop mij vanmiddag een gevoel van engheid.
Als klein mensje op een fiets in die grote majestueuze wereld. Ik heb vaker cols beklommen, en hogere ook, maar met het klimmen der jaren vraag ik me meer af:" Ben ik daar nog wel sterk genoeg voor?"
Het speelde ook mee dat het nu een stuk kouder geworden is. Vooral tegen de avond geeft dat een kilheid die onzeker maakt. Maar eenmaal een plek gevonden voor de nacht verdween dat unheimische gevoel weer. Een vuurtje is dan heel belangrijk om het zelfvertrouwen weer op te krikken. En het is wederom een hele mooie ruime plek geworden
Een plek met een mooi uitzicht.
Hier mag ik weer lekker slapen zometeen en me veilig voelen in deze grote wereld.
Vraag van de dag. (Jules de Corte)
Waarom zijn de bergen zo hoog?
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten