Goedenavond.
Vanmorgen stond ik rond half tien bij Marlène voor de deur. Ik kwam droog aan want de gisteren aangekondigde regen is uitgebleven.
Marlène in haar weelderige tuin.
Het eerste wat opviel, voordat ik aanbelde was mijn spreukenbordje:
Het bordje heeft goed de tand des tijds doorstaan. Maar dat geldt niet voor alle:
Is toekomst wat je toe komt of is toeval wat je toevalt?
Maar de meeste spreukenbordjes die achter het huis hangen zijn goed geconserveerd.
Op het toilet is te lezen de........
Uitspraak van de dag
Het is hier verder één groot museum, zowel binnen als buiten. Marlène kan er wat van.
Om maar eens een blik te werpen op wat er binnen allemaal te zien is:
Dot moest eens een paastak worden, maar het hangt er nu het hele jaar door.
Op rommelmarkten vindt ze van alles.
Marlène houdt erg van honden. Eens had ze er drie, nu alleen nog deze.
Buiten is er nog veel meer levendigheid te aanschouwen. Overal staan er potjes met planten die ergens de grond in moeten, en het ontbreekt ook niet aan beelden.
Het beste kun je kijken op de status van WhatsApp.
De voortuin is nu ook een wildernis, maar dat gaat ze veranderen.
Haar vriend Bert, die ook een eigen huis heeft in het dorp is de laatste maanden constant aan haar zijde sinds Marlène in februari ziek is geworden. Het gaat nu weer wat beter maar in het begin was Berts hulp in de huishouding en bij alles wat ze doet hard nodig.
Bert.
Bert is ook een fenomeen. Een man met veel energie en eigengereid, net als Marlène. Hij heeft in zijn leven veel op zee gezeten en onder andere op olieplatforms gewerkt.
Een jaar of tien geleden heeft ie met een vriend een tocht rond Afrika gemaakt met een ultralight-vliegtuigje.
Het was niet altijd vanzelfsprekend om ergens te landen zonder op kosten gejaagd te worden. Maar ze waren altijd tactisch genoeg om de menselijke hindernissen te overwinnen.
Nu is ie zo'n veertien jaar de trouwe levensgezel van Marlène, nadat ze haar geliefde John, mijn broer, had verloren.
Marlène en Bert.
Marlène en Bert hebben het heel gezellig samen en hebben veel steun aan elkaar
Het was alweer heel wat jaren geleden dat Marlène en ik elkaar voor het laatst zagen.
Ik werd hier vandaag verder helemaal in de watten gelegd.
Bert is speciaal voor mij naar de bakker geweest voor Limburgse vlaai.
Al vroeg heeft ie voor ons het toetje bij het avondeten bereid.
Ook vroeg Marlène meteen al wat ik vanavond wilde eten. Dat werd stamppot met bonen, broccoli en heerlijke kippenbilletjes.
Daartegenover heb ik wat krachtwerk kunnen leveren in de tuin door enkele diepgewortelde planten de grond uit te spitten.
Bovenal was het fijn om elkaar weer een beetje bij te praten. Door het jaar heen schreven we elkaar nauwelijks, maar we weten toch dat het wel goed zit tussen ons.
En nu is voor mij het moment aangebroken om het door Bert bereide toetje te verorberen.
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten