Goedenavond, bonsoir. Vandaag was het hier de laatste hittedag voorlopig. Ik had en heb het er best moeilijk mee. Het parkoers was best heuvelachtig en het zoeken naar een geschikt kampeerplekje met niet te veel zon en liefst een beetje wind was een zware opdracht. Als ik ergens een bosje zag moest ik vaak eerst een flinke klim aanvaarden om dan meestal te concluderen dat er geen plek was voor de tent. Als dan de top eindelijk bereikt was daagde er in de verte weer een nieuwe beklimming. En ondertussen maar hopen dat er een plek op zou duiken waar gekampeerd kon worden zonder te veel zonnestralen. Zo duurde het zoeken op het eind van de dag weer heel lang, terwijl ik erg moe was gestreden. Een beetje in paniek raakte ik dan: Ik kan niet meer fietsen, ik wil niet verder fietsen, maar ik moet wel. En dan steeds maar weer andere heuvels op. Uiteindelijk besloot ik om maar even van de route af te wijken, in de richting van een groot bos. En hier heb ik dan toch mijn nachtplek gevonden, en in de wetenschap dat morgen de temperatuur niet meer naar de 34 gaat klimmen zoals vandaag. Zonder slag of stoot waarschijnlijk zal het morgen nog maar 21 graden worden. Onvoorstelbaar.
De hele ochtend verliep echter best soepel. Ik voelde me sterk, lichamelijk en moreel en kon de vele klimmen die kwamen goed aan. Om elf uur kon ik in een Lidl de boodschappen doen voor vandaag. Ertegenover is een wijnkelder met een prachtige muurschildering erop.
Kunst.
Na de supermarkt kwam ik in een gezellig café terecht, waar twee grote honden tussen de bedienden door liepen en door menige gast geknuffeld werden.
Mij liep deze hond wel straal voorbij.
Daarna werd het dus afzien. Ik wilde bijvoorbeeld rond 1 uur een boterham eten, want ik kreeg honger. Toen ik van de fiets af was bevloog me de warmte. Zitten was niet mogelijk. Het bleef bij ijsberen rond de fiets met af en toe een stuk brood in de mond. Ik kwam niet tot rust. Beangstigend.
Uitspraak van de dag.
Ik heb het Spaans benauwd hier in Frankrijk.
Maar snel weer verder gefietst, terwijl ik daar eigenlijk te moe voor was. Even later deed ik ergens in de berm nóg een poging, en daar lukte het me uiteindelijk om me even neer te vleien. Er was af en toe een vleugje wind.
Te dicht bij de weg om er ook meteen te kamperen.
Hierna werd het nog een uur lang moeizaam me voortbewegen, want ook mijn beenspieren begonnen te protesteren. Maar hier sta ik dan met mijn tent........
Wachten tot het koeler wordt, wetende dat het hierna niet meer zo warm wordt.
Het was nog wel even te warm om eten te koken en vooral: om het op te eten. Daarom ben ik nu eerst met het schrijven van deze blog begonnen.
Voor wie ook nog eten moet:
Smakelijk eten.
Bon appétit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten