Nu bij telefoondokter. Mocht de telefoon daar even blijven. Dan is dit de hele blog vandaag.
Dit schreef ik vanmiddag toen ik het pand betrad van ketfix, waar telefoons gerepareerd kunnen worden.
Het is gelukt en dat is een pak van mijn hart. Ik kon de telefoon weer meenemen. Ik zat flink in mijn rats door de situatie van een telefoon die niet meer op wil laden, hoewel me dat met kunst- en vliegwerk nog steeds wel gelukt was.
Dit adres kreeg ik van Maya en Adolfo. Hun telefoons zijn daar ook al onder behandeling geweest.
Het was even puzzelen hoe ik het ging doen. De man heeft namelijk twee zaken, een in Balastro en een andere 30 kilometer verderop in mijn reisrichting. Deze in Balastro is open van 5 tot 8, terwijl de dienst in de andere winkel van 10 tot 14 uur is. De 35 kilometer tot Balastro heb ik vandaag gehaald en precies voor het stadje vond ik om kwart over 4 een goede kampeerplek. 's Avonds nog op stap gaan doe ik liever niet, maar vandaag had het een belangrijk doel.
Het was in de winkel een chaotische toestand. De man praatte met verschillende mensen tegelijk en hij was ook met verschillende telefoons bezig. Er kwam ook nog een man een praatje houden met mij terwijl ik zo geduldig mogelijk zat te wachten. Dat was ingewikkeld in het Spaans en met mijn oren die niet goed luisteren willen. Maar .....na anderhalf uur kreeg ik de boodschap: operatie geslaagd en kon ik de telefoon weer meenemen, terwijl ik dansend en dankend de winkel uit liep en de 2 kilometer naar de tent weer terugfietste.
Natuurlijk stond de tent er nog en ik ben rond 7 uur nog aan het koken gegaan. Daarna met de blog begonnen. Ik heb het maar druk.
De fietstocht vandaag leverde weer mooie plaatjes.
Een dorp op een heuvel.
Een groot meer, dat geen meer meer was.
Er was ook weer een col te beklimmen......
In het café waar ik koffie dronk was een wand levensecht beschilderd. Zou Adolfo hier aan het werk geweest zijn?
Vandaag kreeg ik van Maya een paar foto's van zijn werken. Ik ben erg onder de indruk van deze kunstenaar. Hij liet me gisteren het schilderij zien waar hij nu mee bezig is.
Het betreft een schrijver van uit hun buurt, die gevangen gezet werd omdat het de mensen niet zinde wat hij schreef. Ze zijn nu met een soort rehabilitatie bezig en als onderdeel daarvan is dit de bijdrage van Adolfo. In het wit op zijn gezicht staat te lezen: " Op water en brood"
Tevens is hij een model aan het schilderen.
De dochter van een van zijn leerlingen. Hij geeft namelijk ook schilderles.
In huis hangen verschillende van zijn schilderijen.
Zijn vrouw Maya in jongere jaren.
Een onheilspellende bui, zo eentje die ik op reis ook nog wel eens tegen kan komen.
En dan mag ik nu weer bijna gaan rusten. Het is half tien in de avond.
Spreuk van de dag.
Ik droomde dat het werkelijkheid werd maar in werkelijkheid was het een droom .
Welterusten
Buenas Noches.
Rust in de tent !
BeantwoordenVerwijderen