Op bezoek bij Bert en naar zijn volkstuin geweest.

 Goedenavond. 

Vandaag ben ik verzeild geraakt bij Bert in Zutphen. Bert is iemand die tegen onverwachts bezoek kan, maar ik wist natuurlijk niet of hij thuis was of misschien in zijn volkstuin. Hij was thuis rond twaalf uur toen ik aankwam, maar was wel voornemens naar zijn tuintje te gaan, vooral omdat ie ook iets wilde bespreken met andere tuinierders..

De vorige nacht op mijn kampeerplek heb ik heel lekker kunnen slapen. Er hing een hele goede sfeer en dat kwam misschien ook juist vanwege de herdenkingsplek  voor een   dierbare overledene. Toen ik wegfietste zag ik 200 meter verder  een nog veel duidelijker monument.

Ik neem aan dat het een eerbetoon aan dezelfde persoon betreft.

In Dieren wonen ook vrienden die ik een tijdje niet meer gezien had. Ze waren bezig met emigreren naar Frankrijk en dat zou in april gebeuren. Dus grote kans dat ik ze niet meer aan zou treffen. En dat bleek ook.

Zojuist kreeg ik bericht dat ze nu ook daadwerkelijk in Frankrijk zijn. 

Op het raam trof ik trouwens wel een advertentie van een huisje in Lochem dat te koop is. Mocht een lezer belangstelling hebben.......

Bert heeft bij zijn huis een mooie binnenplaats. 

Op dat stukje gras in het midden staat nu mijn tent waar ik inmiddels in lig. Zometeen hoop ik weer even lekker te slapen als de vorige nacht in het bos.

In huis staat een mooie siernetel.

Vandaag heb ik ook kennis gemaakt met Vidar en Sofie, twee mensen die tijdelijk bij hem in huis wonen. We hadden samen gegeten. 

Maar nu dus weer lekker slapen in de tent. Morgen weet ik nog niet mijn programma. Bert heeft 's middags een afspraak. 

Spreuk van de dag. 

Als je niet waar je heen gaat kom je er altijd.

Welterusten. 

Op bezoek bij Marry, een belangrijke vrouw in mijn leven. Vuur maken in een bos met veel bladeren was spannend.

 Goedenavond. 

Vanmorgen kwam er een onverwachts plan in me op. Marry bezoeken als het haar uit zou komen, een vrouw die in mijn ontwikkeling heel veel voor mij heeft betekend in spiritueel opzicht. We hadden ooit  een relatie en samen hebben we onder andere Frankrijk ontdekt, twee jaar gewoond in de prachtige natuur van de bergen Les Cevennes. We leefden met twee andere mensen en hadden geiten, kippen en een moestuin. Beide hebben we nog steeds een link met dat andere stel. Marry met Miriam de vrouw en ik met Michel haar toenmalige wederhelft.

Ik was al lang benieuwd hoe het met haar ging en het zal ongeveer wel tien jaar geleden zijn dat we elkaar voor het laatst zagen. Maar vandaag was het, onverwachts, weer zo ver. De route die ik ingeslagen was op mijn toernee liep wat anders dan ik normaal deed, en toen bedacht ik vanmorgen dat ik best via Millingen kon gaan. Ze woont in het dorpje Kekerdom, daar vlak in de buurt. 

Twee andere mensen die ik wilde bezoeken waren vanmorgen niet thuis. Al heel vroeg was ik in het dorp Winssen waar Theo woont. Hoewel ik om 9 uur al welkom zou zijn had hij helaas een afspraak in het ziekenhuis. 

Om half tien in Beuningen bleek Borg tot zijn spijt ook niet thuis te zijn.

Ik was zo vroeg omdat ik geen thee gekocht had en het ontbijt daardoor had overgeslagen. Bovendien stond er een auto in de buurt van waar ik kampeerde en ik ben nog steeds een beetje onzeker in Nederland.

Dat is inmiddels toch wel beter geworden. Nu sta ik namelijk midden in een bos en ben niet meer zo bang dat een wandelaar die mij ziet de politie belt. Wel was het even spannend met het vuur maken op deze plek met veel gebladerte. Als dan toevallig iemand zou passeren....Dat gebeurde niet, wel een kwartier voor die tijd en op het laatst toen het vuur nagenoeg uitgedoofd was.

 Ik heb trouwens een bijzondere plek uitgekozen. 

Een gedenkplek voor iemand dus. Ik ga er met respect mee om en voel vooral dat er vrede is. Het gaat dus goed met de overledene en dat goede brengt hij of zij over op mij.

Het vuur maken is dus goed afgelopen, ik ben ook wel bedreven om het heel snel te doen en het ook weer snel te doen eindigen. 

Het zaakje kookt en het vuur hoeft nu alleen nog maar te smeulen.

Het was heel gezellig op het voetveer tussen Millingen en Pannerden.

Moeder en dochter.

Vader moet de kar trekken. 

Afgang van de pont. Er staat weer een meute te wachten om erop te kunnen.

Mijn fiets ging als laatste eraf.

Een heel sociabele veerman, weet heel mooi met mensen om te gaan.

Hij is super ontspannen. 

De natuur liet mooie tapijten zien.

Onderweg zag ik ook de......

Uitspraak van de dag 

Tot morgen. 

Dan misschien weer andere onverwachte bezoekjes. In Dieren ken ik mensen......wie weet.

Vertrokken. Kleine reis of grote reis? Kamperen bij de Waal bij Druten.

 Goedenavond. 

Mijn stoel heb ik ingeruild voor mijn slaapzak om op te zitten. Vanmiddag is het startsein gegeven voor wat in principe een kleine reis is, een toernee langs vrienden in Oost Nederland. Maar er is meer perspectief. Over drie weken komt mijn nieuwe betaalpas in de brievenbus en daarom wilde ik pas na die tijd een grotere reis aanvangen. Maar mijn buren Karin en Marcel vinden het wel leuk om te zijnertijd naar mij toe te komen waar ik dan ben en de bankpas mee te brengen. Dit voorstel verruimt mijn gevoel van vrijheid. Als ik tijdens de reis het gevoel heb verder 

te willen dan kan dat. 

Maar voorlopig is het mijn bedoeling om vrienden en vriendinnen te bezoeken in het oosten van Nederland, daarna zie ik wel verder Zoals gewoonlijk duurde het wel een tijdje voordat ik eindelijk weg was. Gisteren en eergisteren had ook al gekund, maar het was ook heerlijk weer om zonne-energie op te doen en mijn trui zo ver te krijgen dat ik hem op reis gemakkelijk af kan maken. Vanmorgen was ik daar nog een tijd mee bezig. Totdat Marcel, voor de grap, zei dat ik toch eens moest gaan. Nou,  dat vond ik zelf ook en toen was het: niet langer meer dralen, maar verder inpakken en wegwezen.

Marcel verfilmde mijn vertrek weer prachtig.  Het is te zien op de status van WhatsApp. 

De poort uitrijdend linksaf noordwaarts,  daarna oost. Allemaal tegen de wind in, dat wel.

Daar gaat ie, de wijde wereld in. 

Daaaag daaaag, houdoe. 

Het afscheid bleek symbolisch te zijn, want goed en wel op het eind van de veerweg besefte ik dat ik mijn slaapmatje vergeten was en dus kwam ik nog even terug om het op te halen. Wat was ik blij dat ik het oorspronkelijk vergeten was: dit keer keek ik nog even in de brievenbus en laat er nou een belangrijke brief in liggen, waar ik op moet reageren. Het was voor mij een teken dat de reis goed gestart is. En het einde van deze eerste etappe vond ik weer met hulp uit de hemel van de heilige Anthonius. Want ja, vanzelfsprekend is het niet om in Nederland een plek te vinden zonder dat je opgemerkt wordt.

Een soort bunker heb ik gevonden, vlakbij de rivier de Waal. Voorzichtigheidshalve heb ik de tent er maar in gezet zodat ik niet opval als er al mensen komen.  Maar ik heb nog niemand in de buurt gezien. Wel is er rook in blijven hangen van het vuurtje dat ik had gemaakt voor het avondeten. Dat deed ik ook in dezelfde overdekking. Maar, bedenk ik nu, ik kan de tent ook even verplaatsen voor het slapen gaan.

Tent en vuurtje in de bunker.

De fiets staat in het andere gat.

Vanuit de lucht gezien mijn slaapplaats. 

Achter mijn plekje kronkelt een fietspad langs de Waal.

Spreuk van de dag. 

Iedere grote reis begint met de eerste stappen.

Welterusten. 

De M van M O O I ontworpen. Breien in de zon en uit de wind. Nog geen vertrek dus.

 Goedenavond. 

Vandaag heb ik uitgezocht welke slaapzak ik zou meenemen op reis en die is op het voorbagagerek geplaatst. Dit was het enige wapenfeit bij de voorbereiding van de fietstocht. Bij mij past deze.......

Uitspraak van de dag. 

Ik ben niet goed in weg  g a a n, 

maar wel in weg  b l i j v e n .

Als ik vertrek wil ik mijn breiwerk meenemen, maar daar was nu net een hobbel, die zich aandiende: de letter M moest ontworpen worden. Hier heb ik ruitjespapier en pennen bij de hand, dus ik vond dat ik dat eerst uit moest werken. Het bleek een fluitje van een cent, zoals de meeste dingen waar ik tegenop zie.

Het kwam mooi uit dat Marcel even binnen kwam toen ik het ontwerp klaar had. Voor het oog van hem en zijn camera heb ik kunnen laten zien hoe het een en ander in zijn werk gaat.

Na 11 naalden geel boven de bovenste O kan de M ingebreid worden.

Zie de status van WhatsApp. 

Ik had vanmorgen na het ontbijt ook nog even aan mijn zwart-wittekening gewerkt. Ik weet nooit precies wanneer die af is, maar Marcel raadde me gisteren aan er nog even mee door te gaan.

Marcel beaamde dat ie zo al mooier is.

Verder heb ik vandaag, net als gisteren de nodige zonne-energie opgedaan. De plek uit de wind was in tegenstelling tot gisteren de westkant van de boot. De noordoost geworden wind was mede een factor 

 dat ik de reis naar het oosten vandaag nog niet aangevangen ben.

Misschien morgen? Ben nu ongeveer door mijn voedselvoorraad heen en de kliekjes van gisteren en eergisteren zijn zojuist gegeten, zodat ik een opgeruimde zaak achter kan laten. 

De meerkoet voelt zich helemaal thuis op mijn boot. Hij gaat gewoon naast me zitten,  net als gisteren. 

En af en toe neemt ie een duikje.

Via het touw springt ie in het water. 

Ook de duif bevond zich weer even op het dek.

En vliegt ook weer weg....

Boven in de eikenboom zat een kraai.

Ook deze vloog natuurlijk weer weg.

In vogelvlucht is alles te zien op de status van WhatsApp. 

De paradijsvogels groeten u.

Een goede rustperiode gewenst.

Marcel bouwt steiger op een vlot op het water. Begonnen met voorbereiding toernee.

 Goedenavond. Rond 8 uur vanmorgen kwam Marcel al aangevaren met zijn gisteren in gereedheid gebrachte vlot.

Hier is hij bezig aan te meren aan mijn schip.

Het vlot was beladen met steigermateriaal. 

Die steiger bouwde hij op het vlot op, terwijl hij het dwars voor zijn zeilboot parkeerde.

De steiger in opbouw. 

Het vlot wordt richting zeilboot getrokken via touwen.

Het vlot is aangekomen bij de zeilboot. 

Een imposant bouwwerk ligt klaar.

Hij heeft het allemaal alleen gedaan.

Vanmiddag was ie weer urenlang ijverig aan het werk met het schuren van de 25 meter lange mast.

Zoveel bedrijvigheid naast mij inspireerde me om ook wat meer de handen uit de mouwen te steken. Ben begonnen met de voorbereiding van de reis met het uitzoeken van spullen die mee moeten, maar ben ook de oever wat opgeruimder aan het maken.

Het stuk fiets dat er lag ligt er niet meer en wat er nog aan hout ligt wordt nog naar binnen gezaagd.

Er is een duif die af en aanvliegt tussen mijn boot en een plekje in het riet aan de overkant van de plas. 

De duif loopt richting houtstapel. 

Vervolgens loopt ie achter langs.

Hij heeft ook een aanvliegroute via deze houtstapel. 

Ook had ik vandaag gezelschap van de meerkoet die naast mij op het vlonder zichzelf aan het verzorgen was.

Op de status van WhatsApp is het allemaal te bekijken. 

En ondertussen ben ik nog hier. Vandaag had ik al willen vertrekken, maar misschien is het morgen tijd voor de aftrap. Of overmorgen.....

Spreuk van de dag. 

Doe wat je niet laten kan en laat wat je niet doen kan.

T o t   m o r g e n .