Klimmen in de hitte ging me goed af. De avondmaaltijd nuttigen was meer een opgave.In het departement van de Marne beland.

 Goedenavond. Bonsoir.

Terwijl de tent staat te baden in de zon verschuif ik weer even van zitplaats. 

Midden in het bos heb ik de schaduwplaatsen voor het uitkiezen, maar wel moest ik net weer omzichtig doen met vuur maken voor de warme maaltijd. Dat hoefde de laatste weken eigenlijk nooit, want meestal stond ik aan de rand van een bos. Vanaf half vier was ik ter plekke en er kwam niemand langs. Maar toen ik aansteker en papier in mijn hand had voor de start zag ik net wel een wandelaar. Tijdens het voorbijgaan van de vrouw met haar hond ben ik verder gaan lezen in een interessant artikel.

Deze man vertrekt vandaag voor een fietstocht naar Mongolië. 

Er was natuurlijk nog genoeg ander papier om het vuur mee aan te maken en zoals gewoonlijk was het eten snel klaar. Alleen.....wat een opdracht om het naar binnen te krijgen met deze hitte! 

Bij iedere hap begon ik nog meer te zweten.

Hoe krijg ik het op?

Maar het is gelukt, evenals het vandaag ook gelukt is om in de zon de heuveltjes te beklimmen. Dat ging me gemakkelijker af, maar toen was het ook nog niet zo warm en op de fiets vang je altijd wel wat wind.

De belangrijkste opdracht was het vandaag om 30 kilometer in een heuvellandschap af te leggen tot Joinville, want dat was de eerstvolgende plaats waar winkels en cafés zijn. In een mooi landschap fietsend heb ik dat doel zonder te veel moeite bereikt. In het begin kwam ik nog door een dorpje waar Sint Florentijn geëerd wordt.

Het standbeeld van Sint Florentijn boven op de bron.

Met het water uit deze bron deed Florentijn wonderbaarlijke genezingen.

De hele omgeving wordt heel netjes en liefdevol bijgehouden. 

Hier wordt onder andere verteld over de kerk van het dorpje, die ook tot historisch monument is geworden. 

Onderweg trof ik schattige schapen en even zo schattige koeien.

Van beide staan filmpjes op de status van WhatsApp. 

De dertig kilometer waren om elf uur al volbracht en in Joinville stak ik de rivier de Marne over.

Gisteren de Maas, vandaag de Marne.

Vanaf de brug over de Marne. Hier is een filmpje van op de status van WhatsApp. 

De volgende rivier die aan de beurt is zal de Seine zijn. Misschien morgen al?

Spreuk van de dag

Demain il fera jour.

(Letterlijk: Morgen wordt het licht)

Morgen is er weer een dag.

Fijne zondag!

Leegstaand huis heel indrukwekkend. Bij Vaucouleurs de Maas overgestoken. De boer kwam hooien en ik moest aan de kant.

 Goedenavond. Bonsoir.

Een druk en rommelig einde van de dag. Het plekje wat ik vond om te kamperen bevindt zich namelijk vlak voor een veld dat net gemaaid was. Ik hield er rekening mee dat de boer nog zou komen om te hooien, dus zette de tent en de fiets zo dat hij er langs kon. Mijn vermoeden kwam uit, doch zijn machine was weerzinwekkend groot en onbehouwen. Door de fiets te verzetten kon hij er net door.

Het hele apparaat moest over een onmogelijk pad naar boven komen. De fiets eroverheen duwen, wat ik deed om er te komen, was al niet gemakkelijk. 

De man kon gelukkig goed sturen

Hij was heel vriendelijk en gaf me de hand volgens goede Franse gewoonte. 

Het gemaaide gras wordt op heuveltjes gelegd.

Mijn apparatuur, die lekker lag te zonnen, moest wel aan de kant.

Maar even later kwam er een andere grote machine, met iemand anders als bestuurder,  die het hooi kwam persen. Dit keer moest ook de tent verplaatst worden. Gelukkig is dat met deze tent een kwestie van niks.  Dit alles geschiedde terwijl ik het bijna aflegde van de hitte en het in wat struiken een beetje uit moest zien te houden. 

Het fietsen ging goed vandaag, hoewel het vanmiddag veel uit klimmen bestond. In Vaucouleurs had ik onze rivier de Maas nog begroet, alvorens de vallei te ontstijgen, oostwaarts richting Bretagne, wat mijn voorlopige doel is

13 kilometer lang heb ik vandaag onze rivier gevolgd. Op andere tochten,  als ik van noord naar zuid ging of vice versa deed ik dat vaak het hele traject. Maar ik ben wel een heel bijzonder onbewoond huis gaan bezoeken. De meeste ramen waren dicht, maar eentje was door een indringer opengeslagen, zodat ik er ook in kon.

Wat ik aantrof wekte veel verbazing. Het huis stond bomvol met spullen, waaronder veel knuffelberen. Ook hingen de muren vol net schilderijen. Wie net als ik ook nieuwsgierig is mag op het filmpje kijken dat op de status van WhatsApp staat. 

Een kijkje in het huis. 

Een ander kijkje in het huis. 

Het huis van de buitenkant gezien.

Mijn idee is dat de bewoonster is overleden. 

In Toul kwam ik vanmorgen voorbij een reusachtig groot kerkhof.

Spreuk van de dag. 

Sterven is een doodgewone zaak.

Welterusten. 

Bonne Nuit.

 

Drukke weg tot Nancy, daarna veiliger en kamperen vlakbij de Moezel.

 Bonsoir.

Goedenavond. Vanmorgen reed ik over een weg met veel verkeer waaronder vrachtauto's. Af en toe reed ik met angst en beven, want sowieso is mijn stuur moeilijk recht te houden met alle bagage voorop. Google maps had wel een andere route in petto, maar toen ik die bestudeerde zag ik dat die waarschijnlijk grotendeels over paadjes ging. Maar ik had Nancy bereikt en daar was koffie, een uur eerder dan gisteren, toen pas om 12 uur het eerste café opdook. De telefoon gidste me vervolgens door de stad en leidde me naar het Stanislavplein. De man Stanislav is blijkbaar heel belangrijk geweest voor Lotharen.

Stanislav.

Een hele groep kinderen heeft zich om hem verzameld. 

Ik heb er wat filmpjes van gemaakt die op de status van WhatsApp komen.

Er was ook veel goud dat blonk op dat plein.

En er staat een fiets. 

Pracht en praal.

Beelden van brons in deze poorten.

Daarna ging de puzzel voor mij nog even verder om de door Google aangewezen weg uit Nancy en richting Toul te vinden. Dat betekende ook veel lopen, want de route ging alsmaar omhoog. Er leek geen einde aan te komen. Maar natuurlijk werden die inspanningen later gecorrigeerd met een flinke lange afdaling die me tenslotte bij de rivier de Moezel bracht. Hier zag ik meteen een ideale kampeergelegenheid.

De Moezel overgestoken en.......

........volop kampeerplek. Wel iets minder vrij dan de laatste keren, want af en toe komt er een wandelaar met een hond langs. Het is een beetje parkachtig.

De fiets staat tegen een grote wilg.

Af en toe vallen er druppels en daarom heb ik er het tentzeil overheen gedaan. Met recht kun je hem een treurwilg noemen.

De ochtend op mijn vorig plekje begon zo:

Het was pas kwart over vijf. Zoals meestal werd ik wakker bij het ochtendgloren. Het is daarom zaak om me 's avonds al vroeg neer te leggen. Maar ook bij aankomst op de kampeerplek doe ik eerst een dutje en dat voelt weldadig.

Spreuk van de dag (Frans).

La poule perd son oeuf en chantant trop après avoir pondu.

(De kip raakt zijn ei kwijt door te veel te zingen nadat ze gelegd heeft)

À demain. 

Tot morgen.

Eindeloos stuk met tegenwind. Had niet veel moed, maar het moest wel. Eind goed al goed op een fijne kampeerplek.

 Bonsoir.

Goedenavond. Het was vandaag doorpezen geblazen, veel langer dan ik wilde. Het verlossende plekje om te kamperen kwam maar niet,  anders was ik rond twee uur al wel opgehouden. De route was vandaag vooral over een rechte weg in zuidwestelijke richting, maar die ging continu hoog en laag en altijd tegen een felle wind in. Ik had daar helemaal geen zin in, maar het moest wel om verder te komen. Toen ik een weg in sloeg richting een bosje in de hoop daar iets te vinden  bleek daarachter een middeleeuws dorpje te liggen. Kamperen niet maar het was wel een gelegenheid om even op een bankje een boterham te eten.

Het nu rustige plaatsje Marsal was vroeger een centrum van zoutwinning met veel bedrijvigheid dus.

Een zoutmuseum is er gevestigd in een gebouw dat in de Middeleeuwen dienst deed als kazerne. 

In 1984 heeft iemand onderstaand ijzeren kunstwerk gecreëerd. 

Een stier.

Vanmorgen duurde het ook veel langer dan gewenst voordat het koffiepauze was. Al rond tien uur was ik er aan toe, maar tot twaalf uur moest ik doorfietsen totdat eindelijk een grotere plaats zich aandiende. Intuïtief koos ik een café waar het heel gezellig was met lieve mensen die twee schattige honden bij zich hadden die zich tegoed deden aan het zout van mijn benen.

De bazin liet het allemaal maar gebeuren. Ze had een foto gemaakt en was zeker vijf minuten vergeefs bezig om die naar mij te sturen. Bovenstaande foto liet ik maken met mijn toestel door een medewerker van het café,  en daar hoort ook een filmpje bij dat op de status van WhatsApp staat. 

Helemaal in het begin van de etappe, toen ik het fietsen nog niet moe was kwam ik door een klein middeleeuws dorpje waar toevallig op woensdag de weekmarkt was. Er waren maar 5 kraampjes, doch veel bezoekers. Ik had er best kunnen spelen, maar zoals meestal was ik daar helemaal niet op ingesteld. Dit keer heb ik mezelf niet zo ver gekregen om het toch te doen.

Een mooi dorpje.

En nu heb ik dus weer een plek met mooi uitzicht en ruimte voor mezelf. Dit doet de moeite weer vergeten om er te komen. 

Helaas is er ook afval gedumpt, maar de stoel die erbij lag komt me goed van pas. Wat een luxe om op een stoel te zitten!

Vandaag heb ik een porseleinen bord gekocht.

Het grote hondenbord van vorige week is zondag uit de fietstas gegleden waarschijnlijk. 

Mijn ligplaats voor komende nacht.

Welterusten. 

In Frankrijk met slecht bereik. Op naar Nancy.

Bonjour en Goedemiddag. Ben in Frankrijk. Het eerste stadje dat ik daar aandeed was Sarreguemines. Hier zit het woord Sarre in van de rivier met die naam. In Duitsland heette die: Saar. Afgeleid zijn er onder andere van: Saarbrücken en het Franse Sarrebourg. Sarralbe is ook een afgeleide ervan. Tussen Sarreguemines en Sarralbe heb ik het riviertje gevolgd via een geïsoleerd fietspad. Voor een deel liep dat fietspad tussen het riviertje en het daaraan parallelle kanaal.

Rechts het kanaal.

Links de Sarre.

Met deze wenteltrap kon je naar de brug klimmen die over de Sarre ging. 

Ik wil het vandaag kort houden. Sinds ik in Frankrijk ben is de verbinding erg slecht. Misschien schrijf ik vanavond nog wat meer. Anders......tot morgen. 

Goedenavond. 

Daar ben ik toch weer. Na het vorige schrijven ben ik nog een uurtje doorgereden. Twee keer was ik gestopt voor een plekje en beide plekjes werden niet goed bevonden bij nader inzien. Bij het tweede mogelijke plekje had ik zelfs al wat van de fiets geladen, maar het was klein en er was een overheersende geur van een paardenstal vanwege een manege die ernaast was. Blij dat ik zo dapper was om mijn ijzeren ros weer op te zadelen, want heel snel erna vond ik deze ruime, rustige kampeerplaats. Wat ook heel belangrijk is, is dat hier plots wel 4g op mijn telefoon verschijnt, zodat ik hier nu rustig verder kan schrijven. 

Tent......

Fiets......

Oplaadapparatuur......

Het vuurtje heeft ook weer zijn werk gedaan en ik heb weer lekker gegeten.

Hier bivakkeer ik nu.

Onderweg op het fietspad langs de Sarre verscheen dit bouwwerk. 

Een soort schuilkelder, denk ik.

Je mocht er niet in, de deur was op slot.

Dit schilderachtig huisje hoort bij een sluisje.

Te lezen was op het fietspad de......

Uitspraak van de dag 

Nu neem ik dan definitief afscheid voor vandaag van de lezers.

Tot morgen.