Is mijn spinnewiel te repareren? Wineke kon vandaag bijkomen van die spannende terugrit gisteren. Ik ook lekker thuis: zagen en breien. Hele dag regen.

 Goedenavond,  bonsoir.

Vandaag een minder spectaculaire dag dan gisteren,  toen Wineke en ik in de rats zaten of we überhaupt thuis konden komen na ons bezoek aan het wolmuseum. We hadden mijn spinnewiel meegenomen in de verwachting daar iemand te kunnen treffen die wat reparaties kon verrichten. Maar dat lukte niet. Vandaag kreeg ik echter wel bericht dat er een collega was die wilde kijken of het ding repareerbaar is. Wineke wil binnenkort toch nog wel een keer naar Adelaine (zo heet het museum) rijden en dan kan ze het ding weer meenemen. Zojuist heb ik teruggemaild om het probleem uit te leggen aan de hand van foto's.

Daar staat het spinnewiel,  nog in de (kapotte) auto van Wineke. Die auto zelf moet ook nog gemaakt worden,  maar dat heeft nu geen haast, omdat ze de beschikking heeft over de auto van Bruno, haar zoon.

Wineke kon vandaag een beetje bijkomen van alle emoties gisteren op de terugweg van St-Pierreville, toen we daar stonden met een kapotte knalpijp, terwijl de ANWB  ons niet meteen kon helpen. Ze is ook met handwerken bezig,  haken in haar geval, met mooie kleurtjes garen. En ik heb ook mijn breiwerk weer in mijn handen gehad, alsmede de zaag. Er liggen omgezaagd bomen die ik kachelklein wil maken.

Deze lange stam heb ik  n a a r  het vuur gesleept. De meeste stukken liggen nu te drogen in het tuinhuisje zogauw de kachel daar brandt. Maar vandaag was het zo zacht dat er nergens een kachel aan hoefde. Het heeft wel de hele dag geregend en dat doet het nog steeds. Rond 18 uur zag het weerplaatje er als volgt uit:

Er komt dus nog veel meer. Ik vind dat wel gezellig zo. En waardeer het om enkele daken boven mijn hoofd te hebben. 

Hier in de hoofdcaravan zat ik vandaag meestentijds. 

Ook viel mijn oog op een boek waarin de hemelopneming van de heilige Maria wordt beschreven. 

Deze twee bladzijden las ik ervan.

Vaak zie ik dezer dagen het plaatje van Lourdes voor mijn ogen. Zal ik er naartoe fietsen en dan verder naar Spanje? Zo heb ik het al vaker gedaan. Morgen heb ik een afspraak bij een audicien in Lamastre en ik denk erover om die af te zeggen, zodat ik me vrijer voel. Ik kan er nog een nachtje over slapen. 

Op de status van WhatsApp staat nu een filmpje van een stukje autotocht gisteren met Wineke, toen we op weg waren naar het wolmuseum. 

Uitspraak van de dag. 

Lelijk kan ook heel mooi zijn.

Ik wens u een mooie avond. 

B o n n e   S o i r é e.

Veel geschreeuw en weinig wol. Op terugweg van het wolmuseum brak de knalpijp van Winekes auto doormidden. Met kunst- en vliegwerk thuisgekomen.

 Goedenavond, bonsoir. 

Het is heel laat geworden vanavond. Maar we zijn wel thuis gekomen. En dat is al heel wat. Toen we terugreden van het wolmuseum in St-Pierreville is de knalpijp van Winekes auto naar beneden gekomen. Er kwam een nogal ingewikkelde onderhandeling met de ANWB. Omdat het zondag is en alle garages dicht stelden zij voor dat we hier een hotel zouden nemen en dat ze morgenochtend zouden komen om de auto op te halen. Het hotel waarvan we dachten dat het tegenover ons was bleek geen hotel te zijn, maar wel was er een jochie van naar schatting 16 jaar, die daar aan zijn bromfiets aan het sleutelen was. Wineke vroeg hem of hij van dat hotel wist, en dat wist ie niet, maar wel bood hij aan even naar de auto te kijken. Zijn conclusie was dat de knalpijp door de midden was gebroken. Hij kon de stukken wel provisorisch aan elkaar krijgen. Dat deed hij en we waren heel blij dat we het zonder die ANWB af konden, als het tenminste lukte om ermee thuis te komen. Echter, na 5 kilometer weer hetzelfde gerammel en daar stonden we weer. Ik ben onder de auto gekropen en zag dat het geen ijzerdraad was dat de jongen gebruikt had, maar gewoon touw, dat door de midden gebrand was. Oh, dacht ik, misschien is er wel een ander en steviger bindmiddel te vinden en dan kan ik de stukken knalpijp ook wel aan elkaar krijgen. Wineke vond een snelbinder en ja hoor, daarmee lukte het om de eindjes aan elkaar te krijgen. Hopend dat deze stevig genoeg was om thuis te halen reden we heel voorzichtig verder. En het was gelukt om Winekes huis te halen. Dus geen hotel nodig,  geen ANWB die morgen de auto weg zou slepen, maar gewoon thuis. Ja, want Wineke heeft daarna met de auto van haar zoon Bruno, die ook op haar erf stond, mij ook nog in mijn eigen huis afgeleverd, na hier natuurlijk een uitgebreide warme maaltijd voorgeschoteld te hebben gekregen bij een warme kachel. Echter........toen ze weg wilde rijden startte die andere auto niet. Ik was de bank hier bij de kachel voor haar al aan het leegruimen toen ik de mogelijke oorzaak van het niet functioneren van de accu bedacht. Ik zal u de details maar besparen, maar tot onze grote vreugde bleek ik het bij het rechte eind te hebben en is Wineke toch naar huis kunnen rijden. Morgen hoeven we niet iemand te vragen met een acculader en ik kan nu rustig verder deze blog afschrijven. 

Het bezoek aan het wolmuseum was niet zo spectaculair. Er was maar weinig keus aan wol en we waren te laat om een rondleiding te volgen in de fabriek. Met andere woorden:

Uitdrukking van de dag. 

Veel geschreeuw en weinig wol.

Maar Wineke vond de hele onderneming in het geheel toch de moeite waard, vooral vanwege een prachtige autorit door een overweldigende natuur. Hieronder enkele impressies. 

Wineke en een landschap van heuvels en wolken

Toen we door het dorpje St-Pierreville reden op weg naar het museum zagen we op de stoep van het gemeentehuis heel veel bedrijvigheid, niet van mensen, maar van katten.

Op de status van WhatsApp zie je ze vergaderen. Af en toe zie je er een paar wegrennen.

Dit zijn de enige bolletjes wol die in het museum uitgestald waren.

Ondertussen schrijft Wineke dat ze thuis is. Want tussen mijn en haar huis is het zeker een half uur rijden. En dan in het donker......

Deze verlate blog moet dan ook nu maar af zijn. Lekker slapen dus gewenst voor de late lezers. En voor de anderen morgen:

Gezond weer op. 

Fijne dag.

Sta weer in streekkrant met foto op jaarmarkt. Naar lokale markt Lamastre, daarna enkele uren zonnebaden thuis.

 Goedenavond,  bonsoir.

Vandaag moest ik boodschappen doen en in Lamastre is op zaterdag  de lokale markt met producten van mensen uit de streek. Altijd heel gezellig en leuk om daar te spelen. Dat Wineke ook zou komen was een reden temeer om vanmorgen naar Lamastre te gaan. Daardoor heb ik wel wat zonnige uren op mijn landje gemist,  maar vanmiddag na thuiskomst waren er nog wel enkele uren zon over. Deze zon begon vanmorgen heel mysterieus:

Aanleiding tot het maken van bovenstaande foto's was de foto die buurvrouw Monique stuurde van hoe het vanmorgen in Alphen was.

Mijn in nevelen gehulde woonboot en de doorbrekende zon.

Hoe de zon vanavond in Alphen geëindigd is weet ik niet, maar hier verdween  hij kwart over vijf van het terrein. 

Toen was het zonnebaden voorbij en ging ik snel naar binnen. De kachel is vandaag niet aan. Ook boven hoefde dat vanmorgen niet want de zon maakte het al snel warm genoeg. Op de status van WhatsApp staat nog wel een filmpje van gisteren toen er hout in die kachel ging. Er is een oud liedje, getiteld: Houd er de moed maar in. Als kind zijnde dacht ik altijd dat er hout in moest.....

Vanmorgen in Lamastre heb ik een uur lang goed kunnen spelen. Het bracht weer het een en ander teweeg bij kinderen. Voor hen heb ik altijd speciale aandacht.

 Vorige week was hier de najaarsjaarmarkt en de fotograaf van de regionale krant was aanwezig en maakte, zoals altijd,  foto's van mij. Ik schreef al dat ik benieuwd was of ik er weer in kom. De krant komt elke donderdag uit. Het toeval wou dat Wineke, die hem nooit koopt, dat vandaag toevallig wel gedaan had. 

En jawel hoor, ik sta er weer in.

Gérard Hanegraaf,  Nederlander, is 35 jaar geleden in St-Basile komen wonen. Accordeonist, hij speelt voor zijn plezier en dat van de voorbijgangers. 

Uitdrukking van de dag. 

Shona, een echte keukenkampioen.

Dit is de cynische tekst die op een groot spandoek te zien was gisteren in het voetbstadion van TOP in Oss. 

Shona is een vrouwelijke scheidsrechter die de primeur had voor het eerst een betaald voetbalwedstrijd van mannen te leiden. Dit was een wedstrijd in de Eerste Divisie die ook wel keukenkampioendivisie genoemd wordt.

Om bij het voetbal te blijven: Mijn favorieten  uit Den Bosch zijn kampioen geworden van de eerste periode in die Eerste Divisie. 

Morgen gaan Wineke en ik waarschijnlijk naar het wolmuseum in St-Pierreville,  hier in de Ardèche. Voor nu,  een prettige avond gewenst. 

B o n n e    S o i r é e.

Geen zon, maar wel warmte en ook veel kleur..

 Goedenavond,  bonsoir.

Je weet het nooit van tevoren wat een dag gaat brengen.  Eerst dacht ik bij het wakker worden: Het wordt zon en dan begin ik met buiten te ontbijten. Maar al gauw merkte ik dat er te veel wolken vanuit het noorden kwamen opdagen om de zon genoeg door te laten. Het ontbijt toen naar het tuinhuisje gebracht en daar de kachel aangemaakt, die de hele verdere dag is blijven branden.

 Intussen was het in de hoofdcaravan niet warmer dan 12 graden geworden.

Boven de kachel aan met water erop voor de afwas. 

Beneden in de hoofdcaravan 12 graden.

Maar nu het avond is, is de warmte van boven vertrokken naar beneden, waar het net 21 graden was en nu warmer. 

Behalve in de warmte zit ik ook in een kleurrijke omgeving. 

Koken hoefde vanavond niet. Vanmiddag kwamen de restjes van gisteren en eergisteren aan bod, zodat ik de grote afwas af kon maken.

Ondanks dat de zon zelden verscheen waren er vandaag toch prachtige plekken blauw te bewonderen die het grijs van de lucht doorspekten.

En vanavond zag je de overkant nog even heel mooi door de zon beschenen. 

Een en ander is te zien op de status van WhatsApp. 

Hieronder de grote paddenstoel nog een keer die hier op het terrein staat.

Deze paddenstoel is een saprotroof. Dat wil zeggen dat hij zich voedt met afgebroken organische stoffen. Gisteren gaf ik op de blog verkeerde informatie. Piet heeft het opgemerkt en ziehier zijn reactie.

Mijn uitleg dat jij je voedt met dat organische materiaal in die paddenstoel was dus  g e z w a m   van mij.

Mijn uitspraak van de dag. 

Vroeger moesten we veel van buiten leren.

Nu is het beter iets van binnen te kennen.

Een fijne avond. En een mooie dag van morgen! 

Al maaiende komt een fiets tevoorschijn. Wim kwam om het geplaatste raam af te werken.

 Goedenavond, bonsoir. Lezeres Liesje schreef dat ik nu met heldere ramen weliswaar meer zicht heb vanuit het tuinhuisje, maar dat er toch nog veel belemmeringen waren. Dat klopt,  er stonden een stel bomen en een uit zijn klauwen gewassen bremstruik waar je tegenaan zat te kijken. Vanmiddag ben ik ze om gaan zagen. Dat ging allemaal niet zó gemakkelijk,  want om bij die bomen te komen moet je eerst een stuk woesternij overwinnen. Een gedeelte ben ik met een zeis te lijf gegaan. Het was grappig,  want al maaiende kwam aan het licht dat er een fiets stond, helemaal ingekapseld door de bramenstruiken. 

Wie ziet hier een fiets in?

De fiets wordt duidelijker zichtbaar al naar gelang ik bramenstruiken wegkap.

Nóg duidelijker. 

En daar op de achtergrond zie je de bomengroep waar ik naartoe moest.

Nu die bomen weg zijn is mijn uitzicht vanaf mijn bovenkamer zo geworden:

 

Deze overgebleven boom is een meidoorn. Omdat er niet zoveel van zijn hier laat ik die maar staan, met het oog op de biodiversiteit. Die ik nu gezaagd heb zijn essen, die kun je onkruid onder de bomen noemen. Hiervan zijn er heel veel en de nu afgezaagde stammen groeien snel weer door. Het is ook prima kachelhout.

Vanmorgen is Wim geweest om het deurraam in het tuinhuisje af te werken. 

Wim is een vakman die van nauwgezet werk houdt. Hij heeft heel wat spijkertjes in die latjes getimmerd en mij heeft ie nog siliconenkit achtergelaten,  zodat ik het allemaal nóg steviger kan maken. Op de status van WhatsApp ga ik nu, kwart over acht, twee filmpjes zetten. Hij mocht alleen niet vloeken van mij.

Gisteren liet ik hier een foto zien van een grote paddenstoel die op mijn terrein staat. 

Piet heeft uitgevist wat voor soort het is:

En ik heb opgezocht wat saprotoof is:

Er zit dus organisch materiaal in die paddenstoel waarmee je je voedt als je hem eet.

Vandaag heb ik het volgende verzonnen:

Spreuk van de dag. 

Wees de vrijheid die je hebt.

Zo sprak ik mezelf toe. Ben namelijk aan het overwegen of ik doorzet met de audicien in Lamastre of dat ik toch liever de wijde wereld in fiets binnenkort. We zullen zien. O n   v e r r a.

T o t   M o r g e n. 

À  demain. 

Rood, lila of geel in het hart? Niet alleen de cryptogram is een raadsel. Bijzondere champignon op het terrein?

 Goedenavond,  bonsoir.

Vandaag moest ik het weten. Welke kleur hart past nou in het blauwe hart dat in de maak is? Rood, had ik in eerste instantie gedacht. Aan Ellen uit Ingen had ik het voorgelegd en die vond dat lila het beste zou passen. Nee, dat vond ik toch niet. Uiteindelijk werd het helder geel.

Helder geel in het blauwe.

Rood werd het dus toch niet.

Vele puzzels komen in het leven voor. Wanneer doe je het goed? Soms zijn er verschillende goede oplossingen. 

Vandaag wat hout van buiten naar binnen gebracht. Vanmorgen had ik de kleine kachel in het tuinhuisje aan. Nu vanavond is het warm in de hoofdcaravan. 

Volgens mijn systeem: vochtig hout van buiten boven, droog hout beneden naast de kachel. 

In het hoekje droog aanmaakhout.

Door het nieuwe door Wim ingezette deurraam heb je weer een heldere blik naar buiten.

Morgen komt Wim het ingezette raam afwerken met latjes. 

Op de status van WhatsApp zie je Wim bezig toen hij maandag het oude raam eruit prutste. 

Er groeit een bijzondere champignon hier. Tenminste,  ik ken hem niet, maar dat zegt natuurlijk niet alles.

Een paar kleinere soortgenoten staan erbij.

Spreuk van de dag. 

Qui parle sème,  qui écoute récolte. 

( wie spreekt zaait, wie luistert oogst)

Een prettige voortzetting van de avond gewenst en voor straks.......

Welterusten. 

B o n n e   N u i t .

Wineke gaf mij een zetje in de rug: In Lamastre naar een audicien.

 Goedenavond,  bonsoir.

Vandaag moest ik naar Lamastre, want de aardappelen waren op. En zonder aardappelen geen warme maaltijd,  behalve als ik ingrediënten in huis heb voor ratatouille.

Wineke zou ook komen ( er was  markt ) en dat was voor mij reden om 's morgens te gaan. Maar zonder accordeon.  Ik was er pas kwart voor twaalf. Na vlug boodschappen te hebben gedaan troffen we elkaar. Wineke was er al een uur, maar had de tijd goed besteed. Ze had een wolwinkel gevonden. Sinds een tijdje heeft ze ontdekt hoe helend het voor de geest kan zijn om met deze materie te werken. Ze gaat nu een sjaal maken van natuurlijk materiaal: wol, katoen en zijde zit verweven in de bolletjes die ze gekocht heeft.

Ze begrijpt mijn passie voor breien steeds beter. Ik ben nu zelf bezig om structuur te brengen in mijn dagelijks leven door elke naald die ik brei af te wisselen met een taak die ik mezelf opleg. De bezigheid breien vormt zo een rode draad in het breiwerk van mijn activiteiten.

De trui waar ik nu mee bezig ben leent zich daar goed voor. Een ronde breien vereist namelijk veel concentratie. Daarna uitwaaien met bijvoorbeeld hout zagen is een welkome en nuttige afwisseling. 

Het stukje waar ik nu mee bezig ben bevat veel wit en elke keer als ik die witte draad in moet brengen verschijnt de naam Sneeuwwitje in mijn geest. Dan denk ik spontaan  aan het hondje dat Sneeuwwitje heet en dat ik jaren niet meer gezien heb. Toevallig krijg ik vanmiddag van zijn baasje het bericht: hondje dood........

Wineke had dus haar tijd goed besteed en we zijn koffie gaan drinken. 

Koffie met de nodige snuisterijen,  maar die zijn hier al op. 

 Zondag had ik haar al verteld dat ik er over dacht om in Lamastre een audicien te bezoeken. Het is zo'n ellende met dat slechte horen van mij. Her reserveoortje dat ik af en toe in doe helpt wel veel, maar ideaal is het niet. In Nederland ben ik een half jaar bezig geweest bij audiciens om een oplossing te vinden en tenslotte had ik die zoektocht maar even gestaakt toen ik in mei naar Frankrijk ben gefietst. Voorlopig ben ik nog niet van plan om naar Nederland te gaan. En zo ben ik op het idee gekomen om in ieder geval weer aan een oplossing te werken en hier een audicien bij de hand te nemen. Het idee had ik  in overweging en ook om dan Wineke mee te vragen als secondant, twee meeluisterende oren. Toen we daar beide zaten aan de koffie dacht ik: 

Spreuk van de dag 

Nee heb je, ja kun je krijgen. 

Met andere woorden: Als je niks doet gebeurt er niks.

En ik zei: Wineke,  we stappen bij een van de twee audiciens maar eens binnen. Met als resultaat:

Wineke gaat dan ook mee, en staat mij bij.

Het een en ander houdt dus ook in dat ik zeker nog wel een maandje hier op mijn plekje blijf. De reis naar Spanje is uitgesteld.  Of de spreuk: Van uitstel komt afstel nu ook van toepassing is, dat moet nog blijken. 

Een vast element van de markt van Lamastre ontbrak vandaag.

Wim zijn plek was leeg vandaag.  Hij is thuisgebleven.

Het was sowieso weer veel rustiger dan in de zomer of tijdens de jaarmarkt afgelopen zaterdag. 

Gisteravond sprong er een krekel( of sprinkhaan) op mijn knie. Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp. 

Lezeres Liesje zocht op wat het was:

Ik denk dat we hieruit moeten opmaken dat het een sprinkhaan is geweest. 

Een fijne avond nog gewenst en........

Tot morgen. 

À  d e m a i n .