Bruno en Wineke kwamen. Bruno schilderde naambordje voor hun huis. Vanmorgen na bezoek buren naar Lamastre voor boodschappen.

 Bonsoir,  goedenavond. 

Vanmorgen was ik op bezoek bij de buren Michel en Annie, die morgen weer terug reizen naar hun eerste huis in de Elzas. We hadden het er nog over dat een dag vol van verrassingen kan zijn en dat je daarvoor open moet staan. Wie weet hoe voor mij deze dag nog zal verlopen, zei ik. De afspraak met hun dat ik vandaag om half elf zou komen was vorige week al gemaakt en daar zat ik al tegenaan te hikken. Niks voor mij als iets vastligt, terwijl veel mensen, en zij ook, zich graag willen voorbereiden op de komst van iemand. Toch ben ik in mijn leven zeker al wel drie keer onverwachts aan komen waaien bij hen in de Elzas. Meestal bedacht ik deze inval zelf ook pas op het laatste moment, een dag of slechts enkele uren eerder.

Na hen ging ik naar Lamastre voor boodschappen en teruggekomen kwamen weldra Wineke en Bruno onverwachts op bezoek met het plan om een naambordje voor hun huis te schilderen. Toevallig was ik gisteren begonnen mijn verf en wat daar nog van bruikbaar was te bekijken. Ik was bij de goedkeuring van rood, oranje en wit gebleven. Meteen maar aan de gang gegaan: een plankje van multiplex gevonden, met de figuurzaag er vorm aan gegeven en Bruno is aan het schilderen gegaan op de basiskleur die ik eraan gegeven had.

Bruno nauwgezet aan het schilderen. 

Daru dessous, zo luidt de naam van het huis van Bruno en Wineke. 

Hier ben ik bezig het bordje een basiskleur te geven. 

Het een en ander kon gebeuren met onder andere de nieuwe penselen die onderdeel uitmaakten van de boodschappen die ik vanmorgen in Lamastre deed. Toevallig kwam ik ook op het idee om de ingrediënten te kopen voor een ratatouille. Wim had namelijk gebeld en aangekondigd dat hij morgen zou komen en misschien wil hij dan wel mee-eten. Nu zij onverwachts kwamen heb ik hun uitgenodigd om de maaltijd vanavond te komen nuttigen. Morgen kan dan Wim aanschuiven. 

Wineke, Bruno en ik aan tafel. 

Hondje Zsuki was ook van de partij, een zeer enthousiast en aanhankelijk dier. Hij gaf een demonstratie van hoe hij rennen kan.

Op de status van WhatsApp loopt ie zijn poten onder zijn kont vandaan, zoals dat een Brabantse uitdrukking is voor iemand die superhard rent, maar dan met benen in plaats van poten. Ook zie je Bruno bezig zijn huis te schilderen, of althans de naam ervan.

Nu nog een paar foto's van bloemen die ik tussen Lamastre en hier veel gezien heb.

Er zal vast wel iemand weten hoe ze heten.

De velden staan er vol van.

Ton Lemaire is een man die ik via Frans ken, maar nog nooit zelf ontmoet heb. Hij leeft teruggetrokken in de Bourgogne. Frans gaat er komende mei naartoe en hij heeft me een krantenartikel over deze man gestuurd. Daaruit licht ik deze......

Uitspraak van de dag. 

Voor wie interesse heeft volgt hier ook de hele tekst.

Ik wens u verder nog een prettige avond en voor straks:

W e l t e r u s t e n. 

Bonne  Nuit.

Op reis straks? Reparatie van dikke slaapzak begonnen. Verf en kwasten in slechte staat. Iets minder zon dan de laatste dagen.

 Goedenavond,  bonsoir.

Een ander monnikenwerk biedt zich aan: Het met naald en draad dichtnaaien van een lekker warme slaapzak, waarvan de rits het begeven heeft.

Een van de voorwaarden om op reis te gaan was het dakdekken van de gastencaravan en daar is gisteren ongeveer aan voldaan.

Die slaapzak moet ook in orde gemaakt worden, want die is wel nodig in de winter, ook in Spanje. Samen met een andere slaapzak gaat ie dan mee. Zoals vaak denk ik dat een reis wel past in deze periode terwijl ik tegelijk zo graag hier ben en helemaal niet weg wil gaan. Maar zoals ik gisteren aan iemand schreef: Als de reisengeltjes me roepen om op reis te gaan, dan moet ik wel gehoorzamen. 

Dan is het ook nog zaak om wat te plannen. Het is nu november. Wat ik het liefste doe, dwars door de binnenlanden van Spanje naar het zuiden te koersen, daar is het nu te laat voor. De kans is te groot dat ik op 1000 meter hoogte in de kou en/of de sneeuw terecht kom. Vriendin Annette en Thea zijn rond de kerst aan de Costa del Sol en we willen elkaar daar weer ontmoeten, net zoals twee jaar geleden. Om het rustig aan te doen heb ik minstens een maand nodig voor die 1500 kilometer.

Maar het voelt ook weer als jammer om nu weer te gaan van deze plek, waar zoveel mooie dingen gedaan kunnen worden, zoals het weer meer kleur geven. Vele spreukenbordjes en vlinders zijn aan het afbladderen. Ben vandaag begonnen te kijken wat er van mijn verfvoorraad nog goed is. Niet veel meer, en ook de kwasten zijn in een lamentabele staat.(lamentable is Frans voor droevig). Komt vooral ook door mijzelf. Laat alles maar buiten liggen, meer dan een jaar  lang dit keer.

Na enig speurwerk vond ik deze miserabele kwasten terug tussen de bladeren en het gras.

Hier staan er ook een paar, met hun steel in een plantenbak geplant. De ene is zijn kop al kwijt.

Al jaren geleden verkocht de Hema nog verf en van goede kwaliteit. 

Nog steeds valt er met de restjes verf die nog in de potten zitten door mij te schilderen. 

Met de nodige moeite heb ik vandaag toch al iets kunnen bereiken. 

De vraag is nu of ik achter nieuwe verf aan zal gaan, die hier moeilijker te vinden is dan in Nederland,  zeker voor kleinere hoeveelheden. Want als ik straks wegga en na de winter terugkom is er kans dat het zaakje vorstschade heeft opgelopen. Maar als ik blijf...... En zo hink ik dus op twee benen.

Het was vandaag iets minder warm en zonnig dan voorheen, maar prima weer om buiten door te brengen.

In afwachting van de zon vanmorgen. 

Het verdwijnende daglicht.

Op de status van WhatsApp staat nu een filmpje van vorige week toen ik nog in bed lag en een vogel al druk bezig was in een boom tegenover mijn slaapvertrek.

Spreuk van de dag. 

Welterusten straks.

B o n n e   N u i t.

Het driedubbele dak ligt erop, op de gastencaravan. Met de schrik vrij gekomen.

 Goedenavond,  bonsoir.

Na de (golf)plaat gepoetst te hebben heb ik m vanmiddag op de caravan gelegd, samen met nog vele andere. Het ziet er niet heel fraai uit, vind ikzelf. Het zijn,allemaal oude platen, die ooit op de hoofdcaravan gelegen hebben. Eigenlijk zijn ze ook iets te lang, waardoor ze nogal uitsteken. 

Het geheel moet daarom nog wat verstevigd worden.

De gepoetste en ietswat beschadigde golfplaat voor hij het dak op ging.

Toen ik tegen de schemering nog wat aan het spijkeren was dook er ineens een vreselijk vieze en felle oranje-gele lamp op. Die leek van de buren aan de overkant van het dal te komen. Zouden ze zich voorgenomen hebben om een rigoureuze zakelijkheid aan te gaan nemen in dit lieflijke landschap? Vandaag immers is mij ook al een bouwsel op gaan vallen, waarvan ik op een afstand niet kon zien wat het is, en wat bij mij een reactie van bah opriep, elke keer als mijn oog erop viel.

Wat gaat daar nou gebeuren?????

En toen kwam vanavond die smerige lamp erbij, zo leek het. Met dit soort verlichting had ik vroeger veel moeite, maar de laatste jaren ben ik er minder op gaan letten en de maatschappij is er ook achter gekomen dat het niet zo mooi is. De term lichtvervuiling is onder andere ontstaan. Maar deze knots van een lamp zou mijn trauma weer op kunnen doen leven. Echter, bij nadere inspectie bleek dit een bouwlamp te zijn van het huis ernaast. Daar staat een hoge kraan bij en op de top ervan was die verlichting die even later uitging. Gelukkig! Als het tijdelijk is, is het niet erg.

In een oude vuilnisemmer bewaar ik hier mijn verf. Maat er zit een gaatje in het deksel dus de verftubes dreven in het water, kwam ik achter toen ik de emmer leegmaakte.

Het zonnetje maakt alles weer droog.

Morgen eens kijken hoe het er in de potjes voor staat. Heb ook weer zin om te schilderen. 

De drogende vuilnisemmer. 

Op de status van WhatsApp staan nu twee filmpjes van de jaarmarkt van gisteren. Eentje gaat over de kastanje-roostermachine en op de andere zie je een tafel waarop allerhande champignons te zien zijn. Op briefjes staan de namen en of ze eetbaar, giftig of zelfs dodelijk zijn.

Spreuk van de dag. 

Wie meent te staan ziet toe dat hij niet valle.

(uit de bijbel)

Welterusten straks.

B o n n e   N u i t .

Bijzonder drukke champignonjaarmarkt op de hoogvlakte. Goede muzikale bijdrage.

 Goedenavond,  bonsoir. Een enorme massa mensen kwamen vandaag op de jaarmarkt van de champignon af. Het kleine dorp St-Bonnet le Froid puilde uit van de marktkramen en ook de toegangsweg ernaartoe stond er vol van.

Verkeersborden tussen de kramen. 

Gelukkig was er genoeg parkeerruimte in de groene omgeving. De gele auto is die van Wineke, waarmee wij zijn gekomen. 

Meteen bij aankomst ben ik gaan spelen en ben er een paar uur fanatiek tegenaan gegaan, wat beloond werd met redelijk veel bijval. Daarna ging de accordeon de auto in en zijn Wineke en ik de hele markt afgestruind,  wat soms niet gemakkelijk was. Op sommige plaatsen was het zo druk dat we filematig vooruit moesten komen. Af en toe dus wachten tot er weer beweging in de mensenstoet zat. En dan sjouwend met etenswaren die we hebben kunnen vergaren,  maar waar ik heel blij mee was. Kaas, brood en groentes waren thuis zo'n beetje op. Maar op deze markt was ontzettend veel aanbod van van alles. Er werd blijkbaar ook kosten noch moeite gespaard om van de jaarmarkt een happening te maken. Zo liep er een stel mooi uitgedoste steltlopers rond.

Op de status van WhatsApp zie je ze rondmarcheren. 

Ook op de status van WhatsApp een filmpje van de champignonnendans:

Van echte champignons is er een complete tentoonstelling in elkaar gezet. Hiervan laat ik morgen een filmpje zien.

Twee weken geleden in Désaignes op de jaarmarkt van de kastanje stond er ook een dergelijke tafel.

 

Net als toen stond er vandaag ook de kastanje-roostermachine:

Vandaag stonden er minder mensen omheen op het moment dat ik er was. Het ding draait dus rond boven de gloeiende kolen, zo'n beetje op de manier waarop shoarmavlees geroosterd wordt.

Uitdrukking van de dag. 

Pas de doute, on est à St-Bonnet le Froid 

Op haar rug staat het geschreven: geen twijfel mogelijk,  we zijn hier in St-Bonnet le Froid. 

Waar is het het volgend weekend te doen, vraag je je af. Het blijkt inderdaad dat er in de Ardeche en omgeving heel veel georganiseerd wordt. Van een vriend in Bretagne hoor ik dat daar in dit seizoen bijna niks te doen is. Hij is een beetje jaloers. 

Maar ja, morgen is het dan voor mij weer een rustig dagje op een idyllisch plekje met dagelijkse en of verrassende activiteiten en ook weer in een stralende zon. Hoe de dag zal beginnen is nog even de vraag. Vanmorgen was het bijvoorbeeld wel zonnig, maar de nevels van Lamastre waren dichtbij. 

Rijdend naar Lamastre was het aanvankelijk goed te doen, maar afdalend kwam ik al snel in de mist terecht met als gevolg koude handen. Een winterjas aan hebben zou geen overbodige luxe geweest zijn. Maar in Lamastre stond Winekes warme auto klaar, die daarna weer snel de mist ontsteeg, de zon tegemoet. 

T o t   M o r g e n. 

À  demain. 

Een prachtig kind kwam op bezoek: Bonnie van 4 met oma Marij. Golfplaten uit aan het zoeken voor op de caravan.

 Goedenavond,  bonsoir. De hele dag stond in het teken van de komst van Marij en kleindochter Bonnie. Ze zouden naar mij toe komen gewandeld vanaf Lamastre. Maar het zou pas laat in de middag zijn, had Marij aangekondigd. Wel jammer, want om 4 uur is de zon hier weg en wordt het buiten direct veel kouder. Toen ik er eigenlijk niet meer op rekende kwamen ze toch en kon ik Bonnie begroeten met het liedje My Bonnie is over the ocean. Wat een prachtig kind kwam me tegemoet: Spontaan, met een open gezicht en heldere ogen. Ik was wel een beetje bang dat ik haar niet goed kon verstaan,  maar Marij hielp me een beetje. Ze is vandaag gekomen om twee dagen bij Ben en Marij te logeren. Moeder Sofie en haar man Michel kunnen er zo eventjes tussenuit met zijn tweeën. Ze wonen in de buurt van Alés, ook in Frankrijk dus.

Kinderliedjes, die ik voor haar speelde vond ze mooi, maar een betere invalshoek waren de letters die hier overal hangen.

Bonnie naast haar naam.

Toen ze binnen de S zag hangen zag ze daarin de beginletter van de naam van haar moeder Sofie. 

De F van die naam hing ook al klaar.

Toen we ook de andere letters bij elkaar gesprokkeld hadden was moeders naam compleet.

Op de status van WhatsApp zie je haar bezig en hoor je mij een liedje over haar moeder zingen. 

Tevens staat er een filmpje op van om elkaar heen dansende vlinders.

Op de foto zijn de vlinders niet zo duidelijk te zien.

Vanuit mijn slaapkamerraam zag ik vanmorgen ook al een vogel druk in de weer in de boom tegenover. 

Maar je ziet ook dat het raam gewassen moet worden. Dan zie je nóg beter.

Ben vandaag ook begonnen met de golfplaten te sorteren en schoon te maken die op het dak van de caravan komen. 

Vanmorgen was het voor die caravan eerst nog een zooi. Al het mos van het dak plus afgezaagde takken lagen op het pad.

Vandaag dus thuisgebleven, maar morgen gaan Wineke en ik naar de jaarmarkt op de hoogvlakte in St Bonnet le Froid.

Uitdrukking van de dag 

Tu m'as posé un lapin.

Letterlijk:

Je hebt een konijn voor me neergezet.

Maar het wordt gezegd als iemand niet is komen opdagen. 

Prettige avond 

B o n n e   S o i r é e .

Wim en ik naar Winekes berg.

 Goedenavond, bonsoir.

Vandaag hadden we afgesproken dat Wim en ik naar Wineke en Bruno zouden gaan. Iets na tienen was ik in Lamastre en kon ik instappen.  Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om een paar foto's en een filmpje te maken tijdens de autotocht.

Onder andere dit  filmpje komt op de status van WhatsApp.

Op het terrein van Wineke en Bruno staan heel wat bomen, die flink uit hun kluiten gewassen zijn. Een groot verschil met twintig jaar geleden toen het hier erg kaal was.

Deze boom steekt er bovenuit, letterlijk en figuurlijk. 

Een vlinder had aandacht voor ons:

Eerst op mijn been........

........later op Winekes been.

De vlinder en de boom komen ook op de status van WhatsApp. 

Wineke en Bruno hebben heel wat stenen verzameld.

Op één na is het allemaal quartz. 

Het is hier weer een heel ander soort plek dan de mijne. De zon kan er iets minder goed bij, maar het uitzicht is weidser. In het oosten heb je de Alpen, die je soms ziet en vaak niet,  maar die je wel voelt. Vandaag zag je ze niet.

 Thuisgekomen heb ik de was gespoeld en opgehangen, die ik vanmorgen in het sop had gezet.

De optreedbroek moet misschien morgen al droog zijn. Maar hoe, zonder zon? Want die was inmiddels al vertrokken. 

Het eten hoefde maar opgewarmd te worden vanavond, maar........

 

Brandalarm: de vlam van de gaspit sprong over naar het plankje dat het aanrecht stut.

Wim heeft last van zijn heup en moet het daarom wat rustiger aan doen met markten. Voor morgen heeft ie zijn plan afgeblazen om naar de markt van Le Chambon sur Lignon te gaan. Ons plan van Wineke en mij om hem daar te treffen is nu dus ook van de baan. Wat het wel wordt lees je morgen weer.

Spreuk van de dag. 

Beter één vlinder in de lucht dan vier op tafel.

Doeiiiiii.

Morgen gezond weer op.