Weer vertrokken uit hotel Los Molinos. Nu kamperen in een bosje tussen de zoutmijnen van Santo Polo.

 Buenas Tardes,  goedenavond. 

Het is toch weer heel anders nu we vandaag niet meer in onze hotelkamers zitten, maar tussen de tenten.

Hoewel dit een heel kaal gebied is, viel ons oog op een klein bosje, groot genoeg om ons een beschutte bergplaats te geven voor deze nacht.

Frans begon het juist erg druk te vinden op de weg, die hier een beetje met onze Afsluitdijk te vergelijken is: Aan de ene kant zee, aan de andere kant meer. Een binnendoorweg is hier niet mogelijk, maar toen viel het doek ineens over de etappe van vandaag toen onverwachts dit bosje opdook.

In plaats van twee hotelkamers hebben we nu weer ieder een tent ter beschikking. 

In plaats van twee matrassen hebben we nu weer een luchtbed respectievelijk een matje om op te slapen. Frans blaast hier zijn luchtbed op. 

Net als wij hebben de fietsen hier ook meer ruimte dan gisteren. 

"Mijnheer, bent u aan het kamperen", was mijn vraag. Zijn antwoord is straks te horen op de status van WhatsApp. 

Bij een tankstation vonden we een plek om koffie te drinken. Het was er gezellig druk. Bij het personeel straalde het plezier in het werk er vanaf.

Dit brengt me tot.........

De spreuk van de dag. 

Wie werkt met plezier 

amuseert zich op een serieuze manier. 

Ook hiervan is meer te zien op de status van WhatsApp. 

In de buurt van de plek waar we onze lunch nuttigden stond een boom met heel veel luchtwortels.

Volgens Frans, die veel in India komt zijn er daar heel veel van dit soort bomen.

De boom ernaast heeft juist weer veel hangende takken als ijspegels.

Het fietsen tegen een beetje tegenwind ging wat mij betreft wat moeizaam vanwege dat ik nog niet helemaal fit ben. Afgelopen nacht had ik goed en lang geslapen en dit gaf me wel de nodige sereniteit. Na het opstaan wilde ik de fiets vast naar buiten zetten om daarna rustig het ochtendritueel aan te gaan. Maar iedereen was al in rep en roer, merkte ik. Tegen deze onrust was ik ook redelijk bestand gelukkig. En nu mag ik zometeen mijn hoofd hier ook weer te rusten leggen.

Welterusten straks.

B u e n a s   N o c h e s. 

Ik zie er geen gat meer in. Op bezoek geweest met frans bij een Spaanse audicien.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. De gaten in de mouwen van de wollen trui die ik meestal aan heb werden steeds groter. Vandaag heb ik ze maar eens dichtgestopt. Wel niet met het juiste materiaal en ook niet van de goede kleur, maar met wat zwarte katoen die ik gebruik voor mijn nieuwe trui.

Dit geeft aanleiding tot de.........

Uitdrukking van de dag 

Ik zie er geen gat meer in.

Bovendien kan ik zeggen.......

........ik ben niet voor één gat gevangen. 

Zojuist kwam ik de medewerker van het hotel tegen, die blijkbaar mijn kamer heeft schoongemaakt. Hij was helemaal lyrisch over de trui in wording en een andere trui, die ik daar had laten liggen. 

Wij waren ondertussen weggeweest naar het centrum van San Pedro del Pinatar. Het was voor Frans en mij weer een wandeling van 6 kilometer in totaal. Mijn doel was om daar een audicien te bezoeken, maar onderweg konden we ook boodschappen doen en koffie drinken.

De audicien was heel gretig(té vond ik) om mij een apparaatje te verkopen. Kijkend in mijn oren met een lampje zag hij wel dat het linker oor verstopt was met cerumen.  Dat moest  eerst ontstopt worden en daartoe moest ik naar het ziekenhuis. En als dat gelukt was had hij vandaag nog om vier uur al een afspraak voor me klaar.

Het ging allemaal snel, maar Frans, die nauwelijks Spaans kan diende als tolk voor mij, terwijl ik de taal redelijk meester ben, maar zelfs geen Nederlands meer versta,  laat staan Spaans. Met andere woorden: het is doffe ellende voor mij en in mijn wanhoop nam ik het besluit om hier in Spanje vandaag maar iets te proberen. Na het bezoek aan de audicien vonden we na veel vragen het ziekenhuis van San Pedro del Pinatar. Daar was het erg druk. 

Een foto uit het filmpje dat ik daar maakte en dat op de status van WhatsApp komt te staan. 

Maar toen ik met behulp van Frans uitlegde waarvoor ik kwam kreeg ik een ander adres, vlakbij ons hotel gelegen.

Ondertussen besefte ik dat om een oor uit te laten spuiten je daar vantevoren edurende drie dagen olie in moet druppelen voor het goede.  Aangezien wij besloten hadden om morgen verder te trekken besloot ik om de hele onderneming maar af te blazen. 

Nu wacht ik tot ik ergens een paar dagen weer blijf op één plek en daar ga ik dan een dokter bezoeken om te beginnen. 

De wandeling liet delen van het plaatsje zien, waar het veel levendiger was dan in de straten die ik eergisteren beschreef.

Beslist geen dooie boel hier bij dit huis.

Mooi zelfs.

Naast Picasso zijn er veel meer schilders in Spanje. 

Gisteren kreeg ik een filmpje van Frans dat hij laatst maakte in een ander "hotel" waar we logeerden.

Hier ben ik twee visjes aan het bakken.

Dit filmpje zet ik vandaag ook nog op de status van WhatsApp.

Verder ga ik straks weer vroeg naar bed. Ik ben nog niet helemaal de oude. Maar morgen zal het, net als vandaag, ongeveer droog zijn en als ik me redelijk fit voel stappen we weer op de fiets. 

Welterusten. 

B u e n a s   N o c h e s 

Rustige dag in hotel Los Molinos. Ober in café wist al wat ik bestellen wou.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. 

Zoals verwacht heeft het vandaag flink geregend, maar de verwachte overstromingen bleven, hier althans, uit. Wel moest ik af en toe op mijn hakken lopen om de straten over te steken, want die stonden lichtelijk blank.

Op de status van WhatsApp zie je hoe het eraan toeging.

Maar ver ging ik niet de deur uut vandaag. In het zelfde café-restaurant van gisteren dronk ik koffie, omdat daar de eigenaar zo sympathiek was.

Dat bleek vandaag ook weer. Voordat ik iets kon bestellen vroeg hij: " Café con leche?" En kort daarna: "Con dos azuckar (met twee suiker)?"

De gekochte krant El Pais heb ik daar weer eens uitgebreid uit zitten pluizen.

Mijn oog viel onder andere op een artikel over een in Polen gestolen schilderij van Pieter Bruegel. Het is toevallig weer tevoorschijn gekomen in Nederland. 

Het schilderij blijkt in 1974 gestolen te zijn in een museum in Gdansk. Kunstdiefstallen kwamen daar  heel vaak voor in die tijd en zeer waarschijnlijk was daar het communistische regime nauw bij betrokken. Die hadden dollars nodig.

Vanmiddag ook nog aan de friet gezeten.......

.......en bij mijn buurman op bezoek geweest.

Die woont op nummer 108.

Meer hierover op de status van WhatsApp. 

Frans wil volgende week maandag, over 12 dagen dus, in Barcelona zijn om daar de ashram van een kennis uit Nederland,  Paula genaamd,  te bezoeken. En hij wil daarnaartoe met de trein vanuit Valencia. Het is nog 255 kilometer fietsen naar Valencia, dus om niet te veel te moeten haasten is het beter om overmorgen,  vrijdag te vertrekken. Het weer zal dan iets beter zijn, is nu de voorspelling, maar ik hou graag een slag om de arm, ook omdat ik een beetje verkouden ben.

Vanavond weer vroeg naar bed, zoals altijd, maar dat betekent niet dat ik meteen ga slapen. 

Spreuk van de dag (van Andries).

Als er geen vreemde mensen waren, waren alle mensen vreemd.

Tot morgen 

H a s t a  M a ñ a n a. 

2keer5 kilometer gelopen door San Pedro del Pinatar: Oerlelijk. Doel wel bereikt: campinggas kunnen kopen.

 Buenas Tardes,  goedenavond. Het doel, waarvoor ik de wandeling van twee keer vijf kilometer gemaakt heb is bereikt. In het grote winkelcentrum Carrefour was weliswaar geen campinggas te vinden,  maar daartegenover was een grote Chinese winkel en daar had ik  wel beet. Gelukkig maar, want de wandeling op zich vervulde mij van afschuw. Het  dorp San Pedro del Pinatar bestond bijna geheel en al uit dubbel betraliede huizen, die leegte uitademden. En dan hadden ook nog veel huizen camerabeveiliging. Bij enkele was een hond als afweermiddel afgebeeld. Een labrador, natuurlijk,  want die kan iemand doorbijten.

Evenmin als de mensen was de hond niet thuis.

Het is de kunst om er doorheen te kijken, door die tralies.

Geen mooie wandeling dus, maar ja, ik hoef hier in ieder geval niet te wonen, en ook niet te logeren. Hier aan de rand van het plaatsje, bij de kust, is er wel genoeg levendigheid en om in het hotel te komen hoeven geen zwaar beveiligde poorten geopend te worden. Het gaat met een magneetkaart. 

Vandaag was het weliswaar ongeveer droog, maar er heerste een felle noordoosten wind. Dus sowieso blij dat we gisteren voor vier dagen bijgetekend hadden. 

Toen ik aan de koffie zat keek ik door het vuile raam van het café en zag de palmbomen flink op en neer gaan.

Zie de status van WhatsApp. 

Morgen en overmorgen komt er dan weer veel regen. Er wordt code rood afgegeven voor de omgeving van Valencia. Gevaar voor overstromingen. Wij zijn nog iets zuidelijker van dat gebied. 

Ik ben een beetje verkouden. Het broodbeleg  was daarom vanmorgen kaas én ui. En geen suiker in de thee.

De andere helft van de ui is voor morgenochtend. 

Piet bracht me zojuist het volgende aan:

Spreuk van de dag 

Het verleden is het deeg voor het brood dat vandaag op tafel komt.

Ik wens u voor morgen alvast een smakelijke en voedzame broodmaaltijd als ontbijt. 

Slaap lekker.

Buenos sueños.

 

Voor 4 nachten bijgetekend in hotel Los Molinos.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. Het plan dat ik vannacht bedacht viel in goede aarde bij Frans. We blijven lekker nog een tijdje in dit hotel, Los Molinos genaamd. 

Los Molinos, 'De Molens'

Een van die molens staat tegenover het hotel.

In principe blijven we tot en met vrijdag, want dan wordt het weer wat beter. Vandaag en morgen is het ook redelijk weer, maar daarna komen er weer twee kletsnatte dagen. De stevige noordoosten wind waar we tegenin gemoeten hadden blijft ook nog een paar dagen aanhouden. 

Ook niet gek om 4 of misschien wel 6 dagen op een mooie lokatie te bivakkeren. Winkels, cafés en restaurants zijn binnen handbereik. 

Vanmiddag hebben we pizza gegeten in een Italiaans restaurant. 

Vanavond heb ik me de luxe gepermitterd om maar eens niet te koken. Ook Frans had zojuist zijn buikje nog vol van de pizza. 

Voor het eerst sinds lange tijd heb ik weer eens een papieren krant kunnen kopen.

Onder het genot van een kopje koffie heb ik hem vanmorgen op een terrasje doorgelezen. 

Ons verblijf speelt zich dus af aan de rand van de Middellandse Zee en die stimuleerde me om een heel oud Frans liedje te zingen. Het wordt voorgedragen op de status van WhatsApp en het gaat als volgt:

Chanson van de dag:

Méditerranée

Méditerranée, aux îles d'or ensoleillés.

Aux rivages sans nuages,  au ciel enchanté.

Méditerranée, c'est une fée qui t'as donné. 

Ton décor et ta beauté,  Méditerranée. 

Middellandse Zee met je vergulde, zonnige eilanden.

Met je wolkenloze oevers en  bekoorlijke luchten.

Middellandse Zee, het is een fee die jou je decor en je schoonheid heeft gegeven. 

Middellandse Zee. 

Rest me nog om u een prettige voortzetting van deze dag toe te wensen.   

Tot Morgen 

H a s t a  M a ñ a n a. 

Het weer was bar en boos. Stormwind tegen in striemende regen. Maar goed geherbergd in hotel Los Molinos.

 Buenas Tardes, goedenavond. 

Frans had het uitgerekend: het zou 37 kilometer zijn naar hotel Los Molinos. Toen we vanmorgen vertrokken dacht ik niet dat we het konden halen.  

Een stormachtige wind tegen en onder een vaak striemende regen. Zoals gewoonlijk kwam Frans het eerste uur nog niet op gang. Elke keer als ik weer een stukje gefietst had moest ik weer gaan staan wachten midden in die buien en mijn voeten in de plassen. Bij zonnig weer was dat nooit een probleem. Integendeel, in die tussentijd kon ik mooi de administratie een beetje doen. Maar nu was het echt een straf dat ik niet een beetje door kon rijden. Er was vandaag ook nog een andere reden voor Frans: zijn bril sloeg aan en dan zag ie te weinig om veilig te fietsen, dus werd het vaak lopen op een traject dat vrij vlak was.

Maar op een gegeven moment werd het tempo beter en ook waren er af en toe wat beschuttere stukken waar onze voortbeweging een beetje op fietsen leek.

We zochten na 24 kilometer een kebabzaak op en we kregen daar goed, lekker en veel te eten.

Die dertien kilometer die daarna volgden naar het hotel dat Frans gevonden had op zijn telefoon konden we toen gemakkelijk aan.

Het was natuurlijk wel de vraag hoe dit hotel in werkelijkheid was. Bij aankomst leek het zelfs gesloten, maar op de deur stond een telefoonnummer. Oh nee Frans, dat doe ik niet en dat kan ik niet. Ik kan in het Nederlands al niet horen wat er gezegd wordt vanwege mijn doofheid,  laat staan in het Spaans. Maar Frans zei: geef maar aan mij, dan bel ik wel. En jawel, in het Engels kon hij zich verstaanbaar maken en even later kwam de beheerder voorrijden. Het was zo geregeld en we kregen allebei een kamer, naast elkaar dit keer.

Mijn paard mocht bij mij in de stal.

Het was wel even een werkje om de fietsen een aantal trappen omhoog te krijgen, maar dat ging weer stapsgewijs door eerst de bagage af te laden en naar de kamers te brengen. Jammer was wel dat ik in de hondenpoep getrapt was die voor de deur lag. De schone vloeren waren niet schoon meer na onze komst, hoewel ik met de keukenrol zoveel mogelijk ervan weg kon krijgen. 

Ondanks dat we vanmiddag al overvloedig gegeten hadden ben ik meteen weer aan de gang gegaan met aardappelen schillen en het klaarmaken van de sperziebonen. Het is een werkje dat hoort bij mijn dagritme, een soort meditatie. 

Het toilet diende weer als keuken. 

Toen het eten gaar was liep ik even naar de buurman om hem te zeggen dat ie aan tafel kon.

Frans, het eten is klaar.

Op de status van WhatsApp meer hiervan.

Frans is daarna gaan douchen, terwijl ik me ben gaan wijden aan de beschrijving van de dag van vandaag. Douchen ga ik misschien ook wel doen, maar dit is dan vooral omdat mijn kuitspieren pijn doen. Een verschijnsel dat nieuw is voor mij. Met blote benen fietsen in natte kou zal wel de oorzaak zijn.  Om 7 uur is  het dan tijd voor voetbal op tv.

Hier nog een foto van hoe onze fietsen vanmorgen startklaar waren.

Spreuk van de dag 

Een wedstrijd is pas afgelopen na het laatste fluitsignaal. 

Tot morgen.

Hasta Mañana. 

Hotel Habaneros is prima schuilplaats. Mijn trui kreeg bekijks.

 Goedenavond, Buenas Tardes. 

Het heeft de hele dag geregend en bij tijden zelfs gegoten. Fijn om dat vanuit de geborgen omgeving van een hotel mee te maken. Ik had dus geen spijt dat we voor twee nachten geboekt hadden in hotel Los Habaneros. Het was ook weer eens een gelegenheid om een stukje te breien. In mijn kamer is het heel donker en dus ben ik de gezelligheid op gaan zoeken, beneden in het voorportaal van het hotel, waar mensen in-en uitgaan. Het was te verwachten dat ik bekijks kreeg. 

De mensen vroegen of ze foto's mochten maken van mij en de trui. Natuurlijk mocht dat en ik op mijn beurt mocht dat ook van hen.

Eventjes breien deed me goed. Ik kon daardoor mijn gedachten laten gaan over een plan dat Frans en ik bedachten: Met de ferry van Alicante of Valencia naar Algiers en vandaar weer naar Marseille. Als ik het jawoord geef doen we het, want Frans is ervoor te porren. Het zou voor mij dé gelegenheid zijn om een keer in Afrika te komen. In mijn eentje durf ik het niet. Nu of nooit dus. Ik houd het plan in beraad, maar voorlopig is het: toch maar niet. 

Er komt een hele week aan met elke dag regen. Liever zou ik voor dat geld een weekje rustig binnen blijven in een hostal. Maar we gaan morgen toch maar weer een eindje fietsen, de regen zal niet zo fanatiek vallen als vandaag. 

Naar buiten kijkend zag het er zo uit vandaag.

Maar als je door deze deur liep kwam je in de eetzaal, waar we koffie dronken met versnaperingen. 

Frans wacht op de koffie.

Toen het even wat droger was ben ik de stad in gelopen en vond er in een Chinese winkel een flesje campinggas. Dat zullen we met dit weer wel kunnen gebruiken de komende dagen. Ik trof deze mooie muurschildering.

En ook:

Gebed van de dag

Maagd van de wonderen, 

Bid voor ons.

Heel belangrijk, want op onze reis zijn we erg kwetsbaar.

Vanavond hebben we weer warm gegeten op mijn hotelkamer. 

Mijn T-shirt en sokken hangen ook op het toilet annex douche, waar gekookt wordt. Ze zijn al veel droger dan gisteren.

Frans bereidt zijn bord voor op de komst van het warme eten.

Op de status van WhatsApp een filmpje hiervan, en ook van het voorportaal van het hotel.

Een prettige avond is mijn wens.

Buenas Tardes.