Thuis kun je ook vallen. Ik zag ijsberen op de weg. BONJOUR!

 Goedenavond. 

Veel animo om van huis te gaan heb ik niet de laatste tijd. De nieuwe ketting van mijn nieuwe fiets geef ik niet graag een zoutbad en bovendien: het gevaar om te vallen is reëel.

Ik zie beren op de weg.

 Monique en Ton waren met de auto weggeweest en wisten te melden dat de wegen verre van schoon waren. Dat vertelden ze toen ik net opgestaan was  van een val op het dek. Tja, één moment van onbedachtzaamheid kan fataal zijn, terwijl ik toch doorgaans heel voorzichtig ben en op mijn passen pas. Ben een flink aantal keren naar en van de wal gelopen, want er moesten natuurlijk nog meer woorden gevormd worden in de sneeuw. Dat ging vandaag toch wel beduidend moeilijker dan gisteren. De vannacht bevroren sneeuw was niet zo soepel meer en had bovendien minder structuur. Maar het lukte me onder andere ook om mijn Franse vriendin Jacqueline te begroeten.

Gelukkig Nieuwjaar 2026.

Bonjour.

L

Jacqueline woont bij mij in de buurt in de Ardèche en zij laat op haar beurt zien hoe mooi het bij haar is.

Een filmpje van haar staat op de status van WhatsApp. 

Vandaag heb ik veel blije hondjes gezien,  die zichtbaar van de witte wereld genieten. 

Catootje van Jan en José.

Hondje, gevonden op de telefoon. 

Idem.

Vanmiddag heb ik van de houtstapel beneden, die ik aan het vormen ben, al een derde afgehaald en boven de kachel gelegd. 

Zo was het.

Zo is het nu. Over enkele weken of al eerder zal het hout naast de kachel opgestookt zijn en dan is het bovenste droog om op zijn beurt als brandstof te dienen.

Zo mooi opgestapeld, maar de stapel is weer voor een derde geslonken. 

Toon kwam zojuist met deze mededeling:

Uitspraak van de dag. 

Er ligt hier al meer dan een meter sneeuw!

Tot morgen. 

Groetjes van Catootje. 

Heb m o o i in de sneeuw geschreven vandaag.

 Goedenavond. Spelen met letters doe ik graag. Vandaag kon ik mijn hartje ophalen. Het lange besneeuwde weggetje vanaf de poort tot onze boten is één groot wit bord waarop ik van hartelust woorden kan schrijven.

Te beginnen met dit woordje mooi dat niet zo mooi is uitgekomen. Maar ja, het woordje lelijk kan juist weer opgeschreven worden op een hele mooie manier. Hieruit zie je dat lelijk ook mooi kan zijn. Het is maar hoe je het bekijkt.

Gelegenheid om een ander licht te werpen op deze zekere uitdrukking. Door de nadruk op AL te leggen kun je voor je zien dat alles licht is. Een fijne gedachte in deze uiterlijk donkere tijden.

En zo zou je de dag kunnen begroeten als de nacht voorbij is.

En zo kun je lustig doorgaan met het uitspitten van de diepere betekenis van dit woord.

Ton kwam net met het woord  dienstp l i c h t . Zelf denk ik nu aan ver l i c h t, als het licht  v e r  weg is of als je een helder idee krijgt.

Ben is een vriend die in de Ardèche woont. Bij hem hangt een door mij geschreven bordje: " Ben fietsen". Maar nu vandaag is ie bij mij in de sneeuw.

Ben in de sneeuw.

Een filmpje is te zien op de status van WhatsApp. 

Verder ben ik bezig om in die sneeuw persoonlijke groeten te doen aan vrienden en bekenden. 

Het schrijfbord is heel groot, dus kan ik er heel veel kwijt. 

Ook mijn grote vriend  z o n  wordt vernoemd. 

Dit vind ik ook zo'n mooi woord, waar  v r e d e  in zit.

Morgen kan ik hierbinnen de houtvoorraad weer aanvullen. De kachel doet namelijk gretig afname in deze tijd.

De hele dag lekker warm en 's avonds nóg warmer als er gekookt wordt op de kachel.

Ongewild heb ik vanmorgen voor opruiming gezorgd op de tafel. Een kop thee ging er namelijk overheen tijdens het ontbijt. Al die rommeltjes die in de loop van de tijd een vaste plaats hadden veroverd op de tafel moesten gered worden van verdrinking. 

Resultaat is een ruimere tafel. Opletten geblazen dat ie niet meteen weer vol komt.

Maar wel: verplaatsing van de rommel naar de bank. Daar ligt het inmiddels ook niet meer, want ik moet erop slapen. 

Vandaag is ook buiten de orde weer hersteld. Alle pannen hebben weer hun plekje.

Veel pannen heb ik.

Vanmorgen waren Monique,  Ton en ik uitgenodigd bij Marcel en Karin. We kregen koffie met  o p g e k l o p t e  melk. Dat was heerlijk en er was een lekker taartje bij.

Veel keuze uit spreuken, maar deze verkies ik als......

Woord van de dag. 

Morgen mogen we weer genieten van en inspiratie opdoen uit de sneeuw.

Groetjes van dit blije hondje.

Sneeuwballen gegooid met Marcel. Overvloedige sneeuwval bleef liggen op de ruit. Met Marcel in de auto naar supermarkt Beneden Leeuwen.

 Goedenavond. 

Bij het opstaan vanmorgen was het al aan het sneeuwen en tot mijn verbazing was nu wel de omgeving bedekt met een witte laag. Oh jee, toch wel een beetje bezorgd maakte me dat. Sneeuw op een woonboot geeft gewicht, wordt die nu niet te zwaar? Hoe zal het zijn om op de wal te komen en vice versa,  voor mij en vooral voor mijn gasten? Morgenmiddag verwachtte ik Ageeth bijvoorbeeld. Maar toen ik eenmaal op was en de kachel het huis weer op temperatuur had gebracht was het vooral het indrukwekkende van die doorgaande sneeuwval dat me beheerste. Ondanks dat het 18 graden was bleven de sneeuwvlokken op de westelijke ramen plakken.

Ik zou vandaag een keer weg moeten om boodschappen te doen. Ik wilde het mijn nieuwe fiets liever niet aandoen om de ketting bloot te stellen aan het strooizout, maar toen kreeg ik bericht van buurman Marcel. Hij ging met zijn vrouw Karin naar Beneden Leeuwen en of ze iets voor mij mee konden brengen. Ja, eigenlijk had ik heel veel nodig, alleen al de ingrediënten voor ratatouille die ik met het oog op de komst van Ageeth morgen wilde maken. Toen werd besloten dat ik zelf mee kon rijden met Marcel en dat Karin thuis zou blijven. 

Voordat we gingen zijn we samen even kinderen geweest die met sneeuwballen gooiden.

Marcel legt hier uit hoe dat "gevecht" ging.

 En we maakten ook een sneeuwpop. Ton en Monique die eraan kwamen gereden boden ons dropjes aan die gingen dienen voor de ogen en de neus van de pop.

Een en ander valt te bezien op een filmpje op de status van WhatsApp. 

Hieronder enkele foto's van vanmorgen toen de sneeuw als het ware op het westelijke raam bleef plakken ondanks dat de thermometer op 18 graden stond.

Gisteren nog niet, maar vandaag is de wereld hier ook wit geworden. 

Ondertussen heb ik vandaag een moeilijk stukje breiwerk gedaan. De ogen van de paradijsvogels zijn er goed uitgekomen, beamen de buren. Daarnaast staan er 6 sterren op de nominatie om uitgezaagd te worden. 

De 3 van gisteren liggen hier als mallen.

Spreuk van de dag. 

Als je  lang genoeg dezelfde kleren blijft dragen kom je vanzelf weer in de mode.

Prettige avond

Een mooie witte zondag gewenst. 

Vanmorgen gezellig bezoek gehad. De ogen inbreien van de paradijsvogels is preciziewerk. Vanmiddag de kwast weer ter hand genomen.

 Goedenavond. Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn verfspullen aangeraakt heb. Dat kwam vooral omdat ik haast wilde maken van het verwerken van de berg hout die ik hierheen gesleept heb. Het is nog niet helemaal zoals ik het wil hebben, maar ik voel nu toch weer de rust  om ook met andere dingen bezig te gaan. Behalve de creativiteit van het breien is het goed ook andere kunstzinnige bezigheden in het dagpatroon te vermengen. Het schilderen is een bezigheid die sneller resultaat geeft dan breien. Ton zag gisteren bijvoorbeeld al geen vooruitgang in het patroon van de paradijsvogels terwijl ik in een week tijd toch al heel wat steken gedaan had. Vandaag heb ik een heel moeilijke passage ingebreid. De oogjes van de paradijsvogels moesten erin. Dit vereist heel minutieus te werk gaan en het is ook maar de vraag of het gelukt is. Dat zie ik  iets verderop in het breiwerk.

Al sinds enkele dagen dacht ik eraan om de kwast weer eens ter hand te nemen en vandaag gebeurde dat spontaan bij het zien van een versleten ster die ik hier zag hangen.

De ster op tafel gelegd. Zoals deze en dan telkens met verschillende kleuren puntjes en streepjes heb ik al een hele serie gemaakt. De meeste ervan zijn (ge)vervallen.

Drie van dit soort plankjes had ik enkele weken geleden opgeraapt naast een vuilnisbak. Drie sterren wil ik eruit halen.

De eerste ster is geboren uit het plankje.

Het uitzagen gebeurde binnen. Buiten te nat en te guur.

Alle drie in de grondverf. 

De tussenstand is nu zo.

Vanmorgen kreeg ik bezoek van iemand die ik al jaren niet meer gezien had. We hadden gezellig koffie gedronken en wat bijgekletst, terwijl buiten de sneeuwvlokken af en toe enthousiast naar beneden dwarrelden.

Vooralsnog bleef de witheid hier niet kleven op de aarde. Zoals op onderstaande foto is het niet geworden. Maar dat kan nog komen. 

Zo kun je engelen in de sneeuw uit laten komen. 

Mijn gast herinnerde zich een spreuk van mij, die ik weer eens op ga schrijven. 

Spreuk van de dag. 

Als ik doodga wil ik sterven van geluk.

Terwijl een hagelbui klettert op het dak besluit ik mijn verhaal van vandaag. 

T o t  M o r g e n  .

Brrrr, koud buiten. Binnen blijven..

Goedenavond. Het was vanmorgen bar en boos. Als ik even buiten moest zijn vluchtte ik zo snel mogelijk weer naar binnen. En dan hoorde ik een hels gedonder. Een stoel die boven opgesteld stond was naar beneden gekanteld. 

Maar er valt niets te klagen met mijn tochtvrije boot. Het is geen straf de hele dag lekker in de warmte van de kachel te zitten. 

Maar vandaag waren er ook mensen die zich niet af lieten schrikken door de kille windvlagen. 

Aan de overkant hadden deze mensen blijkbaar een nieuwjaarsduik genomen. Ik was net te laat om een en ander te filmen. 

De eenden in de plas trokken zich ook niks aan van het slechte weer.

Tot in den treuren las ik de weersbeschouwingen die eensgezind een paar winterse weken voorspellen, te beginnen met de eerste sneeuw die morgenochtend zal gaan vallen. " Eerst zien en dan geloven ", zei Ton vanmiddag. Samen met zijn vrouw waren ze gezellig op de koffie.

Toen het donker aan het worden was waagde ik me even naar buiten om nog wat te zagen, maar vooral om door dat zagen de zagen te ontroesten die ik altijd buiten laat in weer en wind. "Foei", zou Andries zeggen als hij dit ziet, " verzorg je materieel toch iets beter". Maar door regelmatig te blijven zagen heb ik niet het idee dat de zagen botter zijn geworden. In ieder geval heb ik ze nu eens binnen gelegd. Morgenochtend is het de vraag of ik de spullen nog terug kan vinden als ze bedolven zijn onder de sneeuw. 

Nauwelijks had ik enkele zaagsnedes gemaakt en toen zag ik hoe prachtig de avondlucht was. Dit brengt weer een mooi filmpje op de status van WhatsApp en een paar mooie foto's hier.

Daarna kreeg ik van iemand een heel mooi........

Gedicht van de dag. 

Dit is tevens mijn wens voor deze avond.

Ik wens u verder heel veel goeds in de 364 dagen die ons resten in dit jaar.

Tot morgen.