Veel gefietst vandaag: Weinig wind en vlak. Laatste uren werd ik gek van de auto's maar nog geen rustplaats.

 Goedenavond,  bonsoir. Een heel eind opgeschoten vandaag in de richting van St-Basile in de Ardèche. Het waaide bijna niet of zelfs een beetje in de rug en de route was vlak op een paar hobbeltjes na. Dus was ik in de stemming om door te fietsen. Tja, het past eigenlijk niet in mijn manier van doen om nu al te plannen wat ik na mijn aankomst thuis ga doen: me voorbereiden op mijn reis naar Spanje. Maar dat plan betekent wel dat ik niet meer zo lang wil dralen op deze tourneereis. Misschien ontdek ik nog wel ergens een marktje, maar het doel is nu vooral om thuis te komen. 

Het venijn zat 'm vooral in de staart vandaag. Op het eind van de middag fietste ik door de stedelijke agglomeratie van Avignon en het was zo ontzettend druk met de auto's op een gewone tweebaansweg! Het vereiste voortdurende concentratie, terwijl ik ook nog op het wegdek moest letten dat veel gaten en hobbels had. En ik werd moe en het duurde lang eer er zicht kwam op wat natuurlijker omstandigheden en uiteindelijk een plekje om te kamperen. Wat ik op de kaart bekeken had klopte, vlakbij de rivier de Rhône was het groen, en inderdaad kon ik daar van de weg af naar een fatsoenlijke overnachtingsplaats. Om 6 uur mocht ik eindelijk mijn fiets tegen een steen zetten. Daarna meteen maar door met het dagelijkse ritueel: tent opzetten, eten koken, blog schrijven (wat ik nu doe)

Toen het eten ongeveer gaar was viel er onverwachts een bui. Dus het eten moest binnen gebeuren. 

Wat die regen betreft, ook vanmorgen is het iets zuidelijk van waar ik fietste ook weer flink nat geweest. 

Ze willen mij blijkbaar te veel nattigheid besparen. Maar dat ik gisteren niet in dat overstromingsgebied meer zat is toch heel fijn.

Onderweg een dorp gezien dat aanleiding geeft voor de .....

Uitspraak van de dag. 

Hier leeft men op het randje!

Op de status van WhatsApp krijg je een uitgebreider beeld geschetst van dit dorp.

.Als lunch heb ik vandaag maar eens een blik opengetrokken. Her duurde namelijk te lang eer ik een supermarkt trof en dat blik ging al meer dan een week mee, nam onnodig plaats in beslag in de bagageruimte van mijn fiets.

Nou, ik mag weer gaan rusten en een toetje tot me nemen. Een prettige avond nog gewenst.

B o n n e   S o i r é e.

Voorspelde regen was vanmorgen al weer voorbij. Overstromingen in Cannes waar ik donderdag was. Gevlucht voor angstaanjagende herdershonden.

 Goedenavond,  bonsoir. Zojuist zag ik op YouTube dat er in Cannes vanmorgen overstromingen waren. En dan te weten dat ik daar afgelopen donderdag nog doorheen fietste. Het geluk is dus wel aan mijn zijde, want als je ziet dat auto's zo'n beetje wegdrijven en voetgangers door het water waden, hoe zou ik mijn fiets dan door die riviertjes moeten manoeuvreren. Maar nog erger, je zou dan ergens staan te kamperen terwijl het water overal om je heen gutst. Maar de regen en het onweer bij mij waren niet schrikbarend afgelopen nacht. Zelfs was alle neerslag alweer weg toen ik vanmorgen wakker werd. 

Maar ondertussen was Boris 2 dus wel in Cannes huis aan het houden. 

Ik hoefde zelfs niet eens op mijn gasje het theewater kokend te krijgen, want vuur maken met kletsnat hout kan ik wel. Toen de vlammen goed onder de pan waren keek ik om me heen en zag tot mijn schrik dat de hele vallei in de walm van mijn vuurtje zat.

Oh God, ik had de schrik te pakken en zag de brandweer al aan komen rijden. Geen hout meer erop en de laatste twintig graden tot het kookpunt verwarmde ik op het gasje. Maar ik vond wel dat daarna mijn vuurplek er zeer kunstig uitzag. 

Daarna ben ik even blijven dralen op dit mooie plekje om daarna een groot deel van de dag flink door te moeten trappen. Het was een hele langzame langdurige klim. Prachtige wolken deden mij af en toe stilstaan. Hier volgen wat foto's. 

Op de status van WhatsApp heb ik een rondje lucht voor u in petto.

Tevens staat er een filmpje op van een waterval achter een huis. 

Terwijl ik filmde begon de hond te blaffen. Het is ongetwijfeld een lief hondje dat mij vertedert,  maar vanmiddag toen ik dacht een plekje gevonden te hebben voor de tent was er sprake van een ander soort hond: Ik sloeg een pad in dat door de velden richting een rivier liep. Al spoedig was er een afgezet gedeelte waar veel schapen in stonden. Plots kwam er een grote hond op me af, ongeveer zo hoog als de schapen zelf. Ik rechtsomkeer, in de hoop dat het beest de omheining niet over kon springen. Dat kon ie gelukkig niet. Gelezen in de krant heb ik dat in de Alpen waar kuddes schapen zonder omheining grazen deze honden er zijn om de schapen te beschermen tegen wolven, maar dat deze op hun beurt wandelaars aanvallen. Marc heeft tijdens zijn wandeling over de Alpen ook hiermee te maken gehad. Omdat ie in een groepje van vier liep viel de schade te overzien. Een van de wandelaars is wel gebeten, maar die drie anderen konden hem uiteindelijk wel verjagen. Marc zal zo'n wandeling in de Alpen nooit meer alleen aandurven.

In deze hoedanigheid slaat mijn vertedering voor schattige hondjes om in haat voor deze viervoeters. Sommige rassen herbergen een grote agressiviteit. 

Maar deze schat, die het huis bewaakt waarachter die waterval is, is om op te vreten

Er stond ook nog ergens een leuke ezel naar mij te kijken. 

En ik vond een mooi doekje, dat iemand misschien verloren is:

Het begon vanmiddag flink te waaien en ik dacht, oh jee de mistral begint weer en dit keer moet ik er recht tegenin als ik thuis wil komen. Dit brengt de........

Spreuk van de dag 

Wie altijd de wind in de rug wil hebben komt nooit thuis. 

B o n n e    N u i t

Welterusten. 

Stroef begin van markt, eind goed, al goed. Kamperen zondag vliegen. Regen in aantocht.

 Goedenavond,  bonsoir.

De markt in Salernes was groot voor een klein plaatsje, maar dat is vaak in de Provence. Ik was er al bijtijds, iets na negenen. Er heerste nog een stille sfeer met weinig bezoekers. Te vroeg voor mij om nu al herrie te gaan maken. 

Maar toen ik zo rond half tien begon met zachte muziek duurde het niet lang of de man van de kraam naast mij kwam klagen dat hij zijn klanten niet goed kon verstaan. In zo'n geval pak ik meteen in. De man van de kraam tegenover mij vroeg verbaasd waarom ik nu al ophield en nog een andere kraambeheerder voegde nog een 1eurostuk toe aan de twee dubbeltjes die er al lagen. Ik vind wel een andere plek, zei ik tegen de verbaasde man, die mij een plek aanwees waar wel eens een trompettist speelde. Maar daar wilde ik niet staan, dat was net buiten het marktgebeuren.

Later werd ik ook nog eens weggestuurd door een barman. Maar toen had ik gelukkig nog niet alles uitgepakt.

De kassa bleef maar stroef rinkelen vandaag en toen het al twaalf uur geweest was zat ik op mijn koffer te bedenken dat het dan maar afgelopen moest zijn. Toch deed ik nog even een poging en ging tegenover een zeer mooi uitziende kraam staan op het risico af dat de mensen daar ook last van me zouden krijgen. Want ja, met al die afwijzingen was ik een beetje onzeker geworden. 

Oogstrelend hoe mooi deze kraam was aangekleed met kleden. 

Maar nee hoor, het begon op die plek als een trein te lopen. Ineens stond ik wel met mijn muziek in het middelpunt van de belangstelling en ook de mensen van de kraam kwamen duiten in de koffer doen. Eind goed, al goed dus. Uiteindelijk bracht de markt me wel wat ik ervan verwachtte.

De verdere tocht vanmiddag ervaarde ik als zwaar, ook omdat ik besloot pas een boterham te eten als daar plek voor was in de natuur. Dat duurde lang, want het bleef maar klimmen. Toen ik tegen drie uur iets geschikts vond overwoog ik daar ook maar meteen te overnachten. Op deze plek midden in de bushbush zag ik tot mijn verbazing dit in een boom hangen:

En in een andere boom een reusachtig vogelnest.

Er waren echter zoveel vliegen op en om me heen, ik werd er knettergek van.

Een vliegenwalhalla.

Ik besloot daarom uiteindelijk om nog maar wat verder te fietsen. 

De vraag was alleen, is het naderende onweer de oorzaak van deze vliegengekte? Want dan zal het er op een verdere plek ook druk mee zijn. Maar nee, tien kilometer verder waar ik nu kampeer is het veel rustiger met de vliegen.

De fiets had zijn plekje al gevonden....... 

.....maar kreeg later een andere boom als leuning.

De keuken was al ingericht door mijn voorgangers. 

Er wordt regen verwacht en dan denk ik dat ik morgen nog een tijdje hier blijf. Op dit moment,  half negen, hoor ik al de eerste druppels op de tent neerdalen. 

Onderweg viel mijn oog op dit met mozaïek bewerkte huis. 

Ook zag ik bij een kunstwinkel dit aan de muur:

Interessant om wat te lezen over deze geëngageerde schilder. Er staat onder andere dat hij bewust altruïstisch is en ook van andere  schilders  werken tentoonstelt. Omdat schilder zijn een nogal eenzaam beroep is.

Zo mensen, dit was het voor vandaag. Op de status van WhatsApp staan: een filmpje met het rustige begin van de markt vanmorgen,  een filmpje met de vliegen die mij teisterden, een foto van deze rustige plek.

Spreuk van de dag. 

Voor de reis des levens krijgt niemand een TomTom.

Tot morgen.

À  d e m a i n . 

Gespeeld in Draguignan. Morgen weer een markt, 23 kilometer westelijk in Salernes.

 Goedenavond, bonsoir.

Het doet me goed af en toe op markten te spelen tijdens de reis. Die van Draguignan kende ik. Lang geleden heb ik daar ook al eens ooit opgetreden. Het is een vrij grote plaats in de Provence, met op zaterdag een grote markt. Hier gaat het er vrij gewoontjes aan toe, niet dat opgemaakte zoals dat aan de kust meer is. Maar sowieso ga ik liever op het voedselgedeelte van de markt staan, waar meer het gewone volk komt.

Ik speelde op mijn gemak hier, zoals ik verwachtte en er kwamen weer zoveel muntjes in het laatje dat het gewicht van het gisteren ingewisseld geld weer meer dan terug is. Alleen hadden mijn eigen oren er weer nogal moeite mee.

Hier tegenover zag ik een gat in de markt en dat werd mijn derde speelplek vandaag. 

Mijn buurvrouw daar, omgeven door duiven 

Dit mannetje stond een tijdlang raar te kijken. Met de twee andere mannen kon ik het goed vinden. We hadden een gesprek naar aanleiding van mijn spreukenbordje, dat in het Nederlands zo luidt:

Spreuk van de dag. 

De muziek van de stilte is even mooi als het schilderij van het onzichtbare. 

Op de status van WhatsApp komt een impressie van de markt vanuit mijn standpunt. Ook komt er een filmpje van de kampeerplek die ik voor vannacht gevonden heb.

Veel bos in deze omgeving en dus genoeg kampeermogelijkheden.

Eerst de fiets parkeren en dan de tent.

Altijd een beetje spannend om vuur te maken in een brandgevaarlijke omgeving. 

Het blauwe puntje waar ik zit ligt op 10 kilometer van het ballonnetje waar morgen de markt is. In Salernes. In totaal zitten er 23 kilometer tussen beide marktplaatsen. Maar die eerste 13 bestond uit veel klimmen vanmiddag. 

In het café van de koffie in Draguignan lieten ze duidelijk zien waar de koffie vandaan kwam.

Maar dit kleine kopje gaf mij genoeg vuur om de tweede speelronde mee in te gaan.

En er was weer een lieve hond te bewonderen. 

Zachtjes aan, via deze markten,  ben ik zo weer richting huis in de Ardèche aan het gaan. De twijfel die ik gisteren nog had is weg. Het is goed om daar eerst orde op zaken te stellen alvorens andere stappen te ondernemen. Een klein weekje zal ik er wel voor nodig hebben.

Ik wens u een prettige avond.

B o n n e    S o i r é e.

Wilde zwijnen rond de tent vanmorgen. In een Sparwinkeltje hebben ze me twintig euro lichter gemaakt. Veel getwijfeld over: hoe verder.

 Goedenavond,  bonsoir.

Het was schrikken geblazen vanmorgen toen ik wakker werd. Ik hoorde iets ritselen, keek uit de tent en dacht een hond te zien. Maar al spoedig besefte ik dat het een wild zwijn was dat langs kwam. Nou ja, dat kan, dat komt voor en daar ben ik niet van onder de indruk. Maar later stonden er ineens drie of vier rond mijn fiets. Oei, oei, dacht ik, als ze weg zijn pak ik even snel de zak met etenswaren uit de fietstas. Toen ik de tent openritste om naar buiten te gaan werd ik ook nog aangevallen door vele muggen en bij de fiets gekomen moest ik tot mijn verbazing constateren dat de etenszak niet meer in de fietstas zat, waar ik hem 's avonds altijd  in opberg.  Terug in de tent kwamen er weer een paar op de fiets af. Wat ik ook schreeuwde,  ze waren niet onder de indruk en bleven gewoon snuffelen. 

Daar zit er een met zijn snuit in mijn fietstassen. 

Gelukkig had ik wel mijn telefoon bij de hand om een en ander te registreren. De brutale beesten zie je bezig op de status van WhatsApp. 

Zelfs steentjes gooien hielp niet om ze weg te krijgen. Uiteindelijk waren ze dan toch een keer vertrokken en kon ik de schade opmaken. Geen brood dus meer en ook zag ik mijn twee suikerpakken verscheurd op de grond liggen. 

In een van de twee zat nog wat suiker. Maar het gebruikelijke ochtendritueel kon ik niet uitvoeren. Geen ontbijt bij de tent, maar meteen inpakken en wegwezen. Dat ging moeizaam. Ik voelde me moe en had het al gauw te warm. En die zon was nog wel zo mooi opgekomen boven de zee.

Maar uiteindelijk was mijn ijzeren ros toch weer opgezadeld en stond het alvorens te vertrekken nog even fier naar die machtige zee te kijken. 

Ik dacht snel naar de bewoonde wereld af te kunnen dalen, maar er was nog veel klimmen bij en het was zwaar trappen met een lege maag. Het was ook allemaal veel verder dan ik dacht. Toen ik dacht dat St-Raphael nog 1,3 kilometer was bleek dat 13 te zijn. Gelukkig kwam er nog een dorp tussen dat een Sparwinkeltje had. Daar hebben ze me twintig euro lichter gemaakt, letterlijk gelukkig. 

Een briefje van twintig in plaats van muntjes.

Eindelijk kon ik ontbijten, want daar hadden ze  brood en ijsthee.

Kaas en boter hoefde ik niet bij te kopen. Die had ik voor de verandering vannacht in de tent laten liggen. Geluk bij een ongeluk. 

Na dit ontbijt bleef de moeheid duren, maar werd wel wat minder. Toen ik bijna in St-Raphael was nam ik koffie met twee appelbroodjes, waarna ik me minder slecht voelde.

Verder speelde mij vandaag ook parten het feit dat ik bleef twijfelen hoe verder te reizen. Buurman Ton van de boot stelde mij de vraag: "Welke richting ga je nu op: noord, oost, zuid of west?"

Alleen de richting oost is afgevallen,  maar de hamvraag aan mezelf bleef: Blijf ik de zee volgen om vervolgens Spanje in te duiken of ga ik eerst naar huis in de Ardèche. Met andere woorden,  ga ik noordwest of zuidwest. Het volgende slaat nu op mij:

Spreuk van de dag.

Als je niet weet waar je heen gaat kom je er altijd. 

Ondertussen ben ik vandaag beide richtingen al drie keer ingegaan. Ik werd moe van mezelf.

 Aarzelend heb ik dan toch voor het verstandigste gekozen: naar huis, en dus meer de binnenlanden van de Provence in. Gaande op die weg besefte ik dat Draguignan nu niet ver van die route ligt en daar is morgen zaterdag een grote markt,  die ik al ooit gedaan heb lang geleden. Tien kilometer voor die plaats ben ik nu gelegerd. 

In Aygulf,  het punt waar mijn fiets definitief richting noordwest ging heb ik nog wat plaatjes gemaakt van deze jeu- de -boulers.

Een prettige avond is mijn wens. Mijn brood ligt in de tent, zodat er morgen weer het traditionele ontbijt is.

Tot   morgen. 

À  d e m a i n .