Een kampeerplek met elektriciteit. Windstil, maar vanmorgen kon ik met moeite de fiets in de hand houden.

 Buenas Tardes,  goedenavond. 

Het is kerstavond vandaag en ik lig met mijn tent tussen de olijfbomen. Vreedzamer kun je het niet hebben. Het was een ruïne die me aantrok om daar eens te kijken. Het was nog een vroeg tijdstip. Er stond veel zon op de muren en in ieder geval kon ik daar een tijdje mijn zonnecollector tegenaan zetten. Iets verderop stond nog een gebouwtje en dat ben ik ook even gaan bekijken. Je kon zo naar binnen en daar zag ik wat elektrische elementen aan de muur, waaronder een stopcontact. Hé dacht ik, eventjes kijken of er misschien stroom op staat en ik stopte er een meegenomen stekker in, met daar een andere powerbank op aangesloten. En verhip, hij reageerde. 

Stroomdiefstal.

Een eigenaardig en een beetje een luguber gebouw vind ik het verder.

Een trapje naar beneden leidt naar een ondergronds geheel van leidingen. 

Verder dan dit beeld ging mijn nieuwsgierigheid niet.

De status van WhatsApp laat er ook nog wat van zien.

Deze situatie gaf voor mij de doorslag om hier iets verderop tussen de olijfbomen de tent op te zetten. Nu heb ik een hele nacht voor me om alle 6 de meegenomen powerbanks ongeveer vol te krijgen. Mijn zonnecollector krijgt het niet voor mekaar, ondanks de constante zon. Maar ik hang hem ook niet altijd aan de fiets. Hij stelt een beetje teleur en vroeg of laat zou ik speciaal voor het laden ergens een hotel moeten nemen. Dit kan natuurlijk nog wel, maar dit is toch een hele mooie uitkomst om er een maand vanaf te zijn.

Toch voel ik me ook een beetje schuldig dat ik dit doe. Niet dat ik hiermee de mensen dupeer, want ik denk dat een nacht laden 30 cent kost. Maar ik zit aan andermans spullen. Maar vooruit, het levert mij enorm veel voordeel op.

De fiets heeft zijn stalling weer gevonden tegen een antieke olijfboom. 

Enkele citroenbomen staan op het terrein, naast de vele olijfbomen. 

Is dat een kasteel daar boven op die heuvel, waar de zon nog net op schijnt?

Vandaag de rivier de Ebro overgestoken.

Aan de overkant ligt Amposta.

Het heeft vanochtend enorm gewaaid. Op sommige stukken was het te gevaarlijk om te fietsen en zelfs als ik liep moest ik moeite doen om de fiets in de hand te houden. Dit stond niet aangekondigd op weeronline,  maar deze storm is vanmiddag helemaal gaan liggen. Op deze iets minder beschutte plek hoef ik niet bang te zijn voor vervelende situaties vannacht. 

En dan nu de..........

Kerstwens van de dag. 

Jan en José als kerstman en kerstvrouw.

Ik wens u een fijne kerstavond. 

Buen Nochebuena. 

Vandaag weer rust in de tent.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. 

Wat een toestanden gisteravond hè. Tjonge jonge, ik voelde me nergens meer veilig omdat de wind overal huishield en ik tenslotte maar in de goot ben gaan liggen. Het lukte me daar nog wel aardig om wat te slapen, terwijl de bomen boven me maar heen en weer zwiepten. De windsterkte zou wat afnemen, maar daar merkte ik toch maar weinig van toen ik opstond. Toch vond ik een plekje waar ik even wat rustiger kon gaan zitten.

De takken van de boom waren hier net iets lager dan die van andere bomen. Zelfs waagde ik het erop om daar een vuurtje te maken voor de ochtendthee, na daar een half uurtje gezeten te hebben en wat voetbal van gisteravond bekeken te hebben.

En ondertussen zag ik het ochtendgloren.

De bomen zwiepten nog hevig op en neer, en dit is beter te zien op de status van WhatsApp. 

Geleidelijk kwam ik weer in mijn normale doen en kon ik rond tien uur deze op zich hele goeie privéplek weer achter me laten.

Al spoedig ontdekte ik dat de ellende van gisteren grotendeels mijn eigen schuld was. Ik nam zomaar aan dat na mijn plekje in de natuur er wel weer urenlang bebouwing langs de kust zou volgen, maar dat was niet zo. Er waren legio bosjes met veel meer beschutting en dichtheid dan waar ik inzat. Ik had het beter moeten bestuderen. 

Vanavond was ik weer even heel zenuwachtig omdat er opnieuw veel wind wordt verwacht. Bij het plaatsen van de tent in een weliswaar dik bos was het koffiedik kijken over hoe deze wind zich zou gedragen. Er was namelijk nog niks van te merken rond 5 uur. Het moeilijke met deze mistralachtige winden is dat ze  binnen een half uur uit het niets kunnen ontstaan.

Net nu ik wilde schrijven dat er nu, half negen,  nog niks aan de hand is, hoor ik plots weer die scheurende geluiden van wind door de bomen. Maar vooralsnog wordt er niet aan mijn tentdeur geklopt.  Waarschijnlijk ga ik weer een normale rustige nacht tegemoet.

De lunchpauze was vandaag op een stekkie uit het stenen tijdperk, zo leek het.

Op de status van WhatsApp weid ik er meer over uit.

Het zou een mooie plek geweest zijn om er ook definitief halt te maken voor deze dag, maar ik had de boodschappen nog niet in de fietstassen. Dat brak me wel op, want ik moest daarom veel langer doorfietsen dan ik wilde. Wel 30 kilometer zaten er tussen het gebied waar veel winkels waren en de Sparwinkel van het plaatsje El Perellò. Had ik ook beter moeten bekijken en dat is tegenwoordig heel gemakkelijk met die alles wetende telefoon. 

In Perellò staat deze antieke wegwijzer. Tarragona ligt 63 kilometer achter me.

Tot Castellon is het nog 130 kilometer 

Het is trouwens de oorspronkelijke N-340 die er doorheen loopt. De nieuwe versie ervan loopt iets buitenom. De oude befiets ik. Voelt echter aan.

En ondertussen hoor ik verschillende door de wind veroorzaakte waves om me heen. Nu ervaar ik deze geluiden als mooi, daar ik er geen last van heb.

Deze getuigenis uit vroegere tijden kwam ik ook tegen vanmiddag. 

Vlakbij de monding van de Ebro zit ik nu.

Tja, en zo kun je van alles meemaken. Terugdenkend aan gisteren bijvoorbeeld toen ik me nergens meer veilig voelde omdat de tent nergens kon staan. Het was huilen met de pet op, schreef ik. Maar tegelijkertijd moest ik ook heel erg om mezelf en deze woordspeling lachen. Dit brengt me tot de volgende.......

Spreuk van de dag. 

Je zit in een film waarvan je ook de toeschouwer bent.

En nu ben ik toehoorder van een muziekstuk gemaakt door de wind. Het waait heerlijk en de wind komt toch niet bij de tent ( vooralsnog in ieder geval niet, niet te vroeg juichen, want nu dacht ik dat een auto voorbij kwam, maar het was een harde windvlaag)

W e l t e r u s t e n. 

Buenas Noches.

Huilen met de pet op. In de goot terecht gekomen. Vreselijke storm.

 Ola, Buenas Tardes, goedenavond. Dat ik toch eens ooit in de goot terecht zou komen was een voorspelling die vanavond uitgekomen is. Ik lig namelijk letterlijk in een greppel te schrijven. Reden daarvoor is de verschrikkelijke storm die vanmiddag is op komen steken en die alleen maar erger wordt. Onmogelijk en ook niet verantwoord om de tent op te zetten,  zelfs in een bos dat ik gevonden heb. Zeker een uur heb ik hier in de omgeving geprobeerd een beschut plekje te vinden en tenslotte heb ik me er maar bij neergelegd, letterlijk en figuurlijk, dat er vannacht niet in de tent geslapen kan worden. Deze tent, die ik al uitgespreid had heb ik nu gebarricadeerd met zware spullen inclusief de accordeon, terwijl ik ben gaan liggen in de greppel waar ik zojuist met heel veel moeite op het gasje het eten gaar heb kunnen krijgen. Het leek er zelfs op dat dat niet ging lukken. Wanhopig zat ik in die greppel het gasje vast te houden en naarmate de tijd verstreek en het kookpunt nog maar niet kwam werd de vrees groter dat die inspanning en het gebruikte gas voor niks waren en ik het eten weg moest gooien. Het was op een gegeven moment letterlijk huilen met de pet op, want ik had de pet op en ik huilde. 

Of dat huilen geholpen heeft weet ik niet maar uiteindelijk heb ik mijn zin gekregen en is het eten toch gaar geworden. 

En nu lig ik dus hier waar het gasje net heeft gestaan, terwijl de tent wat hoger op ligt.

 Klagen mag ik zeker niet, want vanmiddag ging de route langs de zee en ik ging ervan uit dat ik nu dan maar op het strand zou moeten slapen. Dat zou helemaal vreselijk zijn geweest met deze wind en hier in dit bos is niemand die mij ziet. Maar toen kwam er toch een stukje natuur in de vorm van een droge rivierbedding. Ook had ik op de plek van gisteravond willen blijven, omdat die heel open was met veel zon om mijn apparatuur op te laden, maar dus ook met veel wind.

De zon kwam er ook pas later dan ik dacht en dus na het ontbijt pakte ik mijn biezen weer. En intussen stormt het maar door, het lijkt alleen maar erger te worden. Je wordt er stapel krankjorium van, zou mijn moeder zeggen. Zal er van slapen nog iets terecht kunnen komen?

Ik hou er maar mee op,  heb niet meer de moed om  verder te schrijven. Tot morgen.

Ps. Op de status van WhatsApp komen behalve deze ellende ook vreedzame momenten te zien.

En vanmorgen was er deze kerststal te zien:

En deze vertoning was er ook in Tarragona. 

En hier waar ik kampeer, ehhhhh lig, staan deze muurschilderingen op de brugpilaren.

Welterusten. 

Rustig dagje eindigt om 2 uur al op ruime, zonnige plek, vlak voor Taragona.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. Deze fietsdag is gestopt op een zeer ruim en zonnig stukje aarde, waar ik tot nu toe, kwart over vijf, de powerbank heb laten baden in de zon. Tijdens het fietsen had ik de zonnecollector vandaag ook eens aan de op de zon gerichte linker fietstas gehangen. Met alleen 's avonds een uurtje laden kom je er niet en straks ergens een hotel daarvoor te moeten nemen maakt het leven ook maar ingewikkeld. Daartoe moet je sinds kort namelijk in Spanje een heleboel administratie invoeren. 

Zo lastig is het niet om dat ding er even aan te hangen.

En nu hier, op dit weidse terrein, mocht de zon nog eens ongestoord zijn gang gaan.

Het zou nog wel eens een geschikte plek kunnen zijn om morgen ook te verblijven, want er valt nog veel meer op te laden. In ieder geval ook fijn om het even rustig aan te doen voor mezelf. Het is best goed opletten op de weg en inspannend fietsen dus.

Hier in deze hoek staat de tent nu.

Vanaf de wei waar de powerbank stond op te laden zie je de tent daar in het hoekje staan

.

Lopend naar de tent zie ik dat beesten hun sporen hebben achtergelaten. 

Het vermoeden is dat het een ree is geweest. Een zwijn heeft een andere afdruk. 

Zo ziet het spoor van een zwijn er uit.

Ik kwam vanmiddag ook tot andere ontdekkingen. Er ligt een motorhelm hier zomaar in de struiken. 

En daarachter ligt ook nog het vizier. Gelukkig ligt er geen motorrijder.

Mijn eigen helm heb ik ook maar in het gras laten vallen. Het gras hier kan dus met recht helmgras genoemd worden, zie filmpje op de status van WhatsApp. 

Ook komt er een filmpje op de status van WhatsApp van een stukje van het traject van vandaag.

Mijn schaduw loopt met me mee.

En daarachter is de zee.

Er waren ook weer winkels waaruit ik mijn levensmiddelen mocht halen.

Hoe en waar moet ik het er allemaal in krijgen ? Er liggen: een krant, een fles water, een fles melk, snijbonen, een pakje boter, toetjes en één grote aardappel. Maar het is gelukt en de snijbonen en aardappel zijn nu op en twee van de vier toetjes ga ik straks eten als de blog klaar is.

Vlak voor Taragona dus heb ik mijn kampement opgeslagen, nog net mooi in de natuur, want hierna komt er weer een heel stuk zee waar de route langs gaat, en dus weinig plek waar je ongestoord kunt kamperen. 

Kerstmis nadert en een aantal digitale kaarten heb ik al gestuurd gekregen. Er was ook een bijzonder filmpje bij van twee muzikanten, Henny en Piet, vrienden van mij. Ze spelen een Zweeds kerstlied bij een kerststal in de sneeuw, met een ezel als publiek. Ik kreeg van hen toestemming om de link hiervan op deze blog te zetten: youtu.be/h9H0mutJ0X8,
een Engelse versie (om eventueel door te sturen) staat op youtu.be/3nrS2VRTHRw

Nu ik op reis ben komt het er niet van om mooie kerstliedjes uit te dragen op Nederlandse markten. Een van mijn favoriete liedjes heeft deze tekst als begin.....

Kerstlied van de dag 

Nu zijt wellekome, Jesu lieve Heer.

Gij komt van al zo hoge, van al zo veer.

Nu zijt wellekome uit de hoge hemel neer.

Hier al in dit aardrijk zijt gij gezien nooit weer.

Kyrie Eleis.

Prettige avond

B u e n a s   T a r d e s

"VUUR MOET UIT", zei een wandelaar vanmorgen. De hele morgen moest ik nog klimmen. Vanmiddag rustig gefietst en nu nog privéplek voordat morgen de kustweg weer volgt.

 Buenas Tardes,  goedenavond. 

Zo, heb weer een beste plek om de nacht door te brengen. En ook kan ik hier ongehinderd vuur maken om op te koken en om morgenvroeg thee op te zetten. Dit dacht ik gisteren ook, maar vanmorgen werd ik compleet verrast door een wandelaar met hond. Hij kwam voorbij juist toen het vuurtje brandde en het moment daar was om de pan met water erop te zetten. Nee nee, het was beslist heel gevaarlijk om hier vuur te maken en ik moest het uitmaken. Oh jee, het weekwater dat op mijn bord lag er maar op gegooid en daarna het voor mijn ochtendthee bestemde water. De helft bleek gelukkig genoeg en toen de man tevreden gesteld weer doorliep kon ik met mijn gasje nog net voor anderhalf kopje thee zorgen. Gevaar was er totaal niet, midden op een breed pad, maar ik begrijp wel dat de mensen als de dood voor bosbrand zijn. Hij zei dat hij in de buurt woonde.

Het uitgedoofde vuurtje.

Het werd vanmorgen grotendeels een wandeltocht, want de gistermiddag in Barcelona ingezette beklimming ging eindeloos door. Ik vooral blij dat dit gisteren allemaal niet meer hoefde, want geschikte kampeergelegenheden kwam ik nergens meer tegen. Koffie was er in een gezellig en druk café waar de barman zich uitsloofde om de mensen te bedienen. Een beetje ongeduldig was ik dat het zo lang duurde eer ik kon bestellen, maar dat merkte de vriendelijke man waarschijnlijk niet.

Café con leche, koffie met melk.

Daarna werd mijn geduld beproefd omdat de weg steeds maar weer omhoog ging, maar tegen 1 uur bleek ik op een heuse col te zijn uitgekomen. 

Vanaf Barcelona-zeeniveau toch een aardig hoogteverschil. 

De N-340 die ik gisteren ben gaan volgen blijkt helmaal langs Nerja aan de Costa del Sol te lopen en deze plaats is een doel van deze reis.

Nerja aan de Costa del Sol,  doel van deze reis en de N-340 loopt er doorheen. 

 Ik ben dus op de goede weg.

1235 kilometer van hier is dus het eindpunt( of beginpunt) van deze weg. Zal dat de grens met Portugal zijn? Ik kon het gisteren niet zo snel op de kaart vinden.

In grote lijnen deze weg blijven volgen spreekt me wel aan omdat het een hele antieke weg is. Van oudsher was dit dé verbindingsweg tussen Noord- Spanje en Zuid-Spanje. Je voelt er de geschiedenis. Hij gaat door vele dorpjes. Hij is niet té druk omdat er verschillende snellere wegen omheen en parallel eraan zijn aangelegd.

In een van die dorpjes waar de weg doorheen kwam wilde ik in een kruidenierszaak melk en iets voor op het brood kopen.  Tot mijn grote verbazing hoefde ik niet af te rekenen. 

Bijzonder lief zo'n gebaar. 

 Vanwege die kilometerstanden op die N-430-borden weet ik dat ik vandaag ongeveer 37 kilometer ben opgeschoten. 

Er is een mogelijkheid dat Bert en/of Frans ook naar de Costa del Sol komen en dat we elkaar daar gaan ontmoeten. Dat biedt weer andere perspectieven. 

Vraag van de dag.

Wat betekent deze reclame?

Is dit voedsel voor gesteriliseerde katten of gesteriliseerd voedsel voor katten?

Ik wens u nog een prettige avond en voor straks......

Buenas Noches.

W e l t e r u s t e n. 

Was hele worsteling om Barcelona door te komen. Daarna verder via de heuvels: ook zwaar maar kampeer gelegenheid.

 Buenas Tardes,  goedenavond. Bekaf was ik toen ik uiteindelijk de verlossing uit de vermoeienissen kreeg met het vinden van deze kampeerplek,  de eerste de beste pas na Barcelona. 

Hè hè, de fiets hoeft niet meer verder vandaag.

Ik wilde graag snel door deze grote stad heen en was blij dat ik vanmorgen al in de buurt kon starten. Ik zag op tegen al dat verkeer daar, maar gelukkig was ik zo snugger te beseffen dat al die drukte niet hoefde als ik de zee opzocht. Parallel aan die méditerrané

e zijn allemaal fietspaden en kom je geen auto tegen.

Ola.

En dat klopte een heel eind, maar op een gegeven moment zijn er allemaal havens waar je omheen moet en werd ik toch gedwongen om met mijn zware en moeilijk stuurbaar fiets me een weg te manoeuvreren tussen al die auto's. Het duurde allemaal vreselijk lang en bovendien moest er nog geklommen worden. Ik werd er moedeloos van,ook van al dat gezoek op de telefoon naar de beste weg. Tot ik zag dat er de N340 was, een weg parallel aan de kust, maar die wat meer door de binnenlanden gaat en ook wat heuvelachtig is. Dat scheelde een hoop gezoek als ik die zou volgen, met bovendien veel betere gelegenheden om te kamperen als wanneer ik weer langs de zee terecht zou komen.

 Het viel niet mee, want het was eigenlijk continu een klim tot aan de plek waar ik nu ben. Bovendien ook heel veel verkeer en er waren stukken bij waar ook grotere wegen er deel van uit maakten. 

En de zon zakte en het werd later en later. Ik ging zelfs twijfelen of er echt nog wel een plekje zou komen voor het donker.  Maar mijn plekje is er, alleen is er nu nog een inspanning te leveren voor het versturen van deze blog. Daarvoor zal ik de tent uit moeten, in het donker. Poehhhhh.

Ik houd het denk ik hier maar bij voor vandaag. 

Het filmpje voor op de status van WhatsApp gaat over een stukje fietsen langs de zee vanmorgen. 

Spreuk van de dag 

Je kunt beter naast je fiets lopen dan naast je schoenen. 

(Dat eerste heb ik veel gedaan vanmiddag)

Dus nu ga ik nog even flink zijn en naar buiten. Gelukkig is de plek met betere ontvangst niet ver hiervandaan. 

Nu ik hier dan buiten zit stuur ik nog wat foto's , gemaakt in Barcelona. 

Geen kunstwerken van Gaudi of Picasso, maar toch wel mooi.

Een prettige avond nog.

B u e n a s   T a r d e s.