B&B vandaag: Eerst Bar en Boos, daarna Bed en Breakfast. Ontmoeting met Jan en José ging vandaag niet door, morgen wel.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. 

Het was bar en boos vandaag. De storm woei me tegemoet en op sommige momenten was het gewoon niet te doen. Maar het moest. Er zat niks anders op om dan door te gaan. Stoppen is geen optie als je midden in een woeste wereld helemaal geen beschutting hebt. Er was een afspraak met Jan en José dat we elkaar zouden treffen in het dorpje El Pozuelo. Zij zijn namelijk weer op de terugweg naar de oostelijke Costa's. Dat zou in totaal 27 kilometer zijn vanaf de plek waar ik gisteren beschutting vond tegen de toen al felle wind. De eerste 14 kilometer verliepen nog redelijk, en in het stadje Adra mocht ik aanzitten voor het verdiende kopje koffie. Iets eerder trof ik daar een videowaardig en kleurrijk tafereel aan:

Zie status van WhatsApp. 

Even lekker uit de wind in café Amsterdam. 

Na de hervatting was het echter goed raak. Het was huilen met de pet op, om wanhopig van te worden. 

Zelfs het lopen tegen de wind in was vaak problematisch. Af en toe was er wel ergens een kloof tussen de rotsen waar ik misschien wat uit de wind zou kunnen kamperen, maar ik had de afspraak met Jan en José in El Pozuelo en bovendien had ik de boodschappen nog niet in de fietstassen. 

Uiteindelijk, na uren gedaan te hebben over de 13 kilometer kwam ik in het dorpje aan. Toen bleek dat er een misverstand was  en dat het bevriende stel helemaal niet op de camperplaats daar was, maar nog gebleven was waar ze vanmorgen waren. Ik was verbaasd maar zag tegelijkertijd een prachtig tafereel.

Verschillende katten deden zich tegoed aan wat ze in vuilnisbakken vonden en een van hen klom de boom in.

Toen heb ik net zo lang met de camera naar hem gekeken tot hij de boom weer verliet. Met andere woorden had ik de kat uit de boom gekeken. Ook dit filmpje is te zien op de status van WhatsApp. 

Geen weerzien met Jan en José dus, maar wel boodschappen gedaan en de tocht vervolgd met de onmogelijke opdracht om in deze gekkenwereld iets voor de nacht te vinden. Net toen ik met luide stem uitriep: ik kan wel janken dook daar plots vanuit het niets een leeg gebouw op. ........

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

Uitspraak van de dag. 

Eerst was het B&B (bar en boos)

Daarna werd het ook B&B, maar bed and breakfast.

Wat een zaligheid om van die wind verlost te zijn met het vooruitzicht rustig te kunnen slapen straks. Morgen waait ie minder sterk en dan doen we na 19 kilometer weer een poging om elkaar te ontmoeten. Daarna is het woensdag weer storm. Maar......"Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest".

Buenas Noches 

W e l t e r u s t e n .

 

Rustig gefietst tot aan de koffipauze, daarna kwamen de windstoten me tegemoet. Windvrij kampeerplekje gevonden tussen de autowegen in.

 Buenas Tardes,  goedemiddag. Vanmorgen op zijn zondags gereden. Het was kalm zonnig weer, de weg was vrij vlak en goed begaanbaar. Zo kan het ook zijn.

Een wat prettiger en beter begaanbaar fietspad dan gisteren, toen ik over die keienberg heen moest fietsen.

 De koffiepauze stelde ik uit tot twaalf uur. Je moet een goed ritme niet onderbreken. 

Net als gisteren een café met hele vriendelijke mensen. De koffie kreeg ik gratis.

Je ziet, de neuzen van de stoelen staan allemaal dezelfde kant op.  

Maar na dit intermezzo trok de wind heel snel weer aan en moest ik me net als gisteren dapper een weg banen tussen al die tegemoet komende windstoten. De zorg om een beschutte kampeerplek was er wel, maar ook het vertrouwen dat die er vandaag ook weer ergens te vinden zou zijn in dit met kassen volgebouwde land.

En ja hoor, al heel vroeg vond ik in een kuil tussen allerlei wegen een huis met genoeg grond eromheen, waar de tent beschut kon staan.

Van rechts naar links over de N-340a rijdend zag ik daar tussen deze weg en de A7  het huis  beneden tussen die bomen liggen.

Bij die rotonde begon het pad dat naar het huis leidt. Er stond wel een hek voor, zoals je ziet op de vorige foto, maar daar kon ik mijn fiets omheen gemanoeuvreerd krijgen.

Mijn tentje staat en mijn fiets ook.

Hier op de binnenplaats ben ik meteen gaan koken. 

Ondanks mijn vroege stallingstijd ben ik helemaal op schema gekomen van die 30 kilometer per dag die ik gemiddeld wil maken om op tijd in Nerja aan te komen. Heb nog 4 dagen en nog 120 kilometer te gaan. Het verliep dus allemaal vlotjes vanmorgen. 

Wereldbol in het midden van een rotonde.

Ook zag ik weer een typisch fenomeen voor deze streek.

Schapen op een soort vuilnisbelt.

De waakhond lag hier nog vredig te kijken, maar toen ik verder fietste verhief hij zijn stem.

Op de status van WhatsApp komt een filmpje van dit gebeuren.  Ook laat ik zien dat dit gebied goed bij kas is.

Een zee van kassen, met daarachter de echte zee.

Gedicht van de dag. 

Ingeperst tussen al die wegen vind ik beschutting voor stormen die om me heen razen. Rust vindend in het hartje van dit land wacht ik op de stem die zegt verder te kunnen gaan in mijn reis door de wereld.

D o e i i i i

Tot morgen. 

Een zwaar karwei om de rotsberg over te steken. Vanmiddag fietsen temidden van het geweld van auto's en wind. Kamperen in de spelonken.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. 

Nou, het was inderdaad een hele opgave om  de fiets via dat rotspad de berg over te krijgen. Maar goed, nogmaals,  dat ik het al kende van twee jaar geleden. Net als toen was de enige manier om de opdracht te vervullen het afladen van de fiets, deze leeg de berg over te duwen en hem weer op te laden op een plek waar de vooruitzichten gunstig waren. De bagage heb ik lopend in twee keer van de ene naar de andere plek gebracht.

Een stuk weg die een fietser moet gaan om van A naar B te komen. Zelfs met lege fiets zag ik er tegenop,  tegen dit stuk.

Bovenop gekomen, lopend met wat bagage, zie ik daar helemaal beneden mijn fiets staan. Die moet nu gehaald worden. 

Hier is de fiets geparkeerd aan de andere kant van die heuvel. Hier kan ie weer opgeladen worden, want wat nu nog komt aan rotspad heeft geen hellingen meer van 15 procent.

Een deel van de bagage dat ik eerder al gedropt had en nu weer opgeladen kon worden. 

En toen, na nog zo'n drie kilometer mijn paard voortgeduwd te hebben mocht ik weer opstijgen en op een geasfalteerde weg verder rijden.  Echter nu begon de wind weer flink op te spelen. Net als eergisteren moest ik alle concentratie vinden om de teugels recht te houden temidden van de vele auto's en vrachtwagens die al net zoveel herrie maakten als de wind, waar ik volop tegenin moest. Een zware middag werd het dus ook, maar op een hele andere manier dan vanmorgen. Almeria door zien te komen behoorde ook tot de opgaven. 

Daarna werd het een hele andere natuur dan wat er zich voor die stad bevond. Links van de drukke weg was de zee en rechts waren het steile rotsen. Kamperen hier? Hoe? Hier geen leegstaande huizen. Maar een kampeerplek moet wel beschut zijn met al die wind......

Maar kijk eens wat ik vond:

Een gat in de bergen. Een afslaande weg draaide er naartoe en ik vond daarachter een zee van ruimte voor mijn bedoening. 

Hier weinig wind en ik kan er de avond en de nacht veilig doorbrengen. 

Vanmiddag na mijn avontuur in het wilde westen genoot ik van een verdiend kopje koffie en kreeg  daar veel commentaar van een man die ook van fietsen hield. Hij vond mij  l o c o  (gek) dat ik met zoveel bagage fietste.

Hij liet me foto's zien waar hij met zijn hondje in een aanhangertje achter de fiets op stap was. Dat schattige hondje zie je hier op de vensterbank zitten.

Na afscheid genomen te hebben riep hij me nog even bij zich. Hij toverde een mascotte uit zijn auto dat ie bij mij aan het mandje hing.

Hij mompelde iets in de trant van  i r o n   m a n .

Nog even terugkomend op vanmorgen: Langs het keienpad stond nóg een verlaten huis, ja zelfs een echte grotwoning. Daar ben ik ondanks de stress die ik had toch nog even binnengelopen. 

Op de status van WhatsApp komt een filmpje hiervan en tevens van die moeilijke route. 

En dan waren er vanmiddag ook nog twee tunnels. Daar ben ik bang voor om er doorheen te moeten. Maar bij een ervan kon ik ook om de rots heen.

Links voor deze tunnel kon ik linksaf een weggetje berijden die om de rots heen ging.

Mopje van de dag. 

Joost vraagt aan Henk: "Ben je al lang gek?"

Henk antwoord:" Nog niet zo gek lang".

Een fijne avond .

B u e n a s   T a r d e s.  

Hoera, weer een huisje teruggevonden, gelegen aan een keienpad waar ik overheen moest.

 Goedenavond, Buenas Tardes. Vandaag kwam dan toch het keienpad op mijn pad, dat ik twee jaar geleden in omgekeerde richting ook al eens moest maken. Het had toen veel indruk op me gemaakt, want ik hou helemaal niet van dit soort routes die Maps voor me uitstippelt. Op de eerste plaats kom je al niemand tegen: Je bent als enige in deze woestijnachtige natuur. En dan is het maar te hopen dat het pad overal begaanbaar is met mijn bepakte ezel, die nu eenmaal geen mountainbike is.

Maar het was goed afgelopen de vorige keer en bovendien stond daar ergens halverwege een mooi huisje wat ik bezocht. Omdat ik nu alles heel goed herkende wist ik wat me te wachten stond toen de N-weg net als gisteren weer overging in een autoweg waar ik niet op mocht. Het pad was op sommige plaatsen bijna niet te beklimmen.

Van het vierkante blauwe bord ben ik af gekomen. Op de foto zie je  niet zo hoe steil het was om vervolgens naar de plek te komen waar ik filmde.

In de droge rivierbedding onder de tunnel staat de fiets moed te verzamelen om de reis te hervatten. 

 Ik zou anders in paniek geraakt zijn als ik hier ineens voor zo'n opdracht stond, maar omdat het toen lukte, moet dat nu ook gaan. Wel heb ik deze reis al vaak aan dit traject gedacht,  niet meer wetende waar dat zou zijn. 300 kilometer eerder was ik er ook al bang voor dat het zou komen. Maar vandaag was dus de dag. Het mooie huisje dat ik toen bezocht zou nu wel eens het eindpunt van vandaag kunnen worden? Ik verheugde me erop daar weer eens te kunnen gaan kijken. En inderdaad ben ik daar overstag gegaan en heb er een fijne zonnige rest van de dag beleefd.

Op de status van WhatsApp laat ik zien hoe het er rond omheen en binnen uitziet.

De energievoorziening was de hele middag in volle gang.

De binnenplaats. 

In een van de vertrekken staat de tent opgesteld. 

De  k e u k e n  met daarin de open haard, waarin ik gekookt heb.

Net als bij het huis van gisteren kun je zien dat dit gebouw nu ook dienst doet als stal voor waarschijnlijk schapen. Mogelijk kunnen herders die met hun kuddes door de bergen trekken  met hun beesten hier binnen komen. Deze verrassing wilde ik voorkomen. Daarom heb ik de tent die ik eerst hier neerzette maar naar het andere vertrek verplaatst. Deze keuken is namelijk goed af te sluiten. Het andere vertrek niet.

Een pallet staat klaar om de  v o o r d e u r  af te sluiten.

Ondertussen is door dit verblijf het streven van 30 kilometer per dag vandaag weer niet gehaald. Vanaf morgen moet ik 32 kilometer per dag afleggen om over 6 dagen in Nerja te arriveren. 

Spreuk van de dag

Zwarte Piet geeft letters, een leraar cijfers.

Welterusten 

B u e n o s   S u e ñ o s .

Zeer onprettg en gevaarlijk fietsen: Wind, klimmen en vrachtwagens. Beschutting gevonden in een stal voor vannacht.

 Goedemiddag, Buenas Tardes. Mijn vredige huisje verruild voor een gevaarlijke weg. Moest tegen een felle wind in en ook nog heel goed uitkijken voor het vele verkeer, waarvan het percentage vrachtwagens groot was. Daarbij moest er bijna continu geklommen worden. Er was met andere woorden geen lol aan en ik mag vooral blij zijn dat ik het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht heb voor vandaag. Ben gestopt nog voor ik een winkel gepasseerd ben om voor de nodige levensmiddelen te zorgen. Er stond namelijk een gebouw waar ik in kon en mijn tent ook kon staan. Verder was het in deze open omgeving totaal onmogelijk om te kamperen vanwege de niet aflatende wind.

Het gebouw blijkt vooral in gebruik te zijn als stal. Op de status van WhatsApp geef ik een rondleiding. 

Deze boom voor het huis zie je op het filmpje flink op en neer gaan.

Vandaag ben ik aan het rekenen geslagen. Over 8 dagen komt namelijk Frans naar Nerja en dan moet ik er dus ook zijn. 240 kilometer moesten sinds vanmorgen afgelegd worden. Dit betekent 30 kilometer per dag. Graag was ik nog wel een dagje gebleven waar ik was, maar om te voorkomen dat ik me straks moet haasten vond ik het beter om te gaan.

En daar reed ik weg en zag mijn huisje daar rechts van mij nog even liggen. Toen begon een zeer moeilijk en gevaarlijk parkoers. 

Toen na 18 kilometer de drukke N-weg zich aansloot bij een autoweg waar ik niet op mocht kon ik verder op een ventweg parallel hieraan. Nu hoefde ik alleen nog die vreselijke wind te trotseren en ondertussen uitkijken naar een open huis, wat ik uiteindelijk al vrij vroeg gevonden heb. Helaas waren er vandaag geen winkels op mijn pad gekomen. Een blikje sardientjes,  een blikje zalm en een halve bloemkool waren een redelijke oplossing voor het gemis aan aardappelen. Aan water had ik al wel gedacht om dat bij een benzinestation te kopen, dus het ontbijt kan morgenochtend op de gebruikelijke manier plaatsvinden. 

De wind zou gaan afnemen,  las ik, en dat is nu al gaande. Dus morgen kan ik rustiger door dit onherbergzame gebied mijn tocht hervatten. In de 7 volgende dagen moeten nu 214 kilometer afgelegd worden. Dus het daggemiddelde van 30 staat nog ongeveer.

Van lezer Adri komt deze........

Spreuk van de dag. 

Tot morgen.

H a s t a  M a ñ a n a.

Het volgende huisje van vorige reizen bereikt na 30 kilometer. Paul is er met zijn motor ook naartoe gereden.

 Buenas Tardes,  goedenavond. Het afscheid met Paul was bij het volgende huisje dat ik ken van vorige reizen. Voor mij was het flink klimmen af en toe. Ik denk dat het ongeveer 30 kilometer geweest moet zijn vanaf het strand waar Paul staat. Paul vond het vandaag een geschikte dag om een stukje motor te rijden en dat kon ie mooi combineren door naar mijn volgende adres te rijden. 

Paul voor mijn nieuwe huis.

Maar we hadden elkaar onderweg ook al een paar keer getroffen. Paul nodigde me uit om in Carboneras koffie te drinken met enkele hapjes, de zogenaamde tapas waar Spanje beroemd om is.

Daarna reed hij achter me aan naar mijn nieuwe onderkomen. Echter bleek ik de verkeerde weg genomen te hebben. Een flinke onnodige klim en daarna de afdaling bracht ons uiteindelijk toch bij het doel dat ik Paul wilde laten zien.

Na even rondgekeken te hebben en te hebben geconstateerd dat het huis te vol lag voor mijn tent heeft Paul zijn motor weer gepakt om de terugtocht naar zijn strand weer in te zetten. 

Bye bye Paul and thank you very much.....

Toen ik daarna in het huisje keek was ik een andere mening toegedaan dan Paul.

Een beetje rommel,  dat wel, maar ook......voer voor een letterkundige......

Een rijkdom aan letters, daar wist ik wel raad mee!

Wim was het eerste slachtoffer die ik aan kon halen. Hij wordt trouwens op 20 maart geopereerd aam zijn heup, dan krijgt ie een prothese. 

Ook Jan krijgt de eer om extra aangehaald te worden. Het loopt nog niet helemaal gesmeerd met zijn nieuwe knie. Met José is hij nu al aardig in de richting van de Algarve in Portugal. 

Andere namen konden niet gemaakt worden zoals het hoort. Er lagen namelijk wel veel letters, maar niet van het hele alfabet, en geen dubbele. Maar ik vond het toch weer leuk om even te kunnen spelen. 

Ik denk dat dit huis aantrekt tot creativiteit. De eerste keer dat ik hier was, 10 jaar geleden, waren er mooie figuren gemaakt met kleine steentjes. Het is een lieflijk huisje in ieder geval. 

Plaats voor mijn tent.

Een schoorsteen waaronder het vuur zijn gang kan gaan.

Nog enkele plaatjes van onderweg:

Van het ene stukje zee naar het andere. 

Daarboven bij die pilaren ligt het stukje weg waar ik vandaan kwam. 

Van Paul kreeg ik net bericht dat hij bij thuiskomst op zijn strand bezoek kreeg van een voorbij trekkende kudde schapen. 

Schapen op het strand, te zien ook op de status van WhatsApp. 

Ook op de status van WhatsApp zing ik het........

Liedje van de dag. 

We live one day at a time 

We dream one dream at a time 

Yesterday's gone and tomorrow is blind,

We live one day at a time.

Wat neerkomt op de gedachte dat we in het nu moeten leven.

We live one day at a time.

En ook:

We dream one dream at a time. 

Buenos  sueños

Droom lekker.