3 keer pech:Lekke band Frans bij vertrek, doorzakkend voorbagagerek bij Frans, daarna bij mij. Kamperen in ruïne

 Goedenavond, Buenas Tardes. Het was me het dagje wel. Allereerst stond het verschijnsel regen voor de deur, een fenomeen waar we niet veel ervaring meer mee hebben. De verwachting was dat dat om tien uur zou beginnen en de lucht was al aardig grijs en we voelden al wat nattigheid toen we rond half negen aan het ontbijt zaten. Ik had daarom wel een beetje haast om weg te komen en nog een stuk droog te kunnen fietsen.

Maar toen onze beladen paarden de eerste passen maakten werd dat van Frans nog voor de aftrap al tot stilstand gedwongen: Lekke achterband, die bovendien al helemaal van de velg gesprongen was. Het lukte ons om het gaatje te vinden en tot op heden is de plakbeurt een succes.

Toen we echter goed en wel op weg waren steigerde Frans zijn paard opnieuw: Het maakte een piepend geluid bij het voorwiel. Onderzoek wees uit dat de dure pakkendrager die we in Nerja samen met de fiets gekocht hadden  naar beneden was gezakt en op de voorband schuurde. 

Gelukkig is Frans een man met technisch inzicht en hij vogelde uit hoe het rek weer naar boven te krijgen was. Hij vindt het een zwak punt van dit systeem dat het moeilijk voor elkaar te krijgen is om het rek hoog te houden.

Frans als sleutelfiguur. 

Zo'n zelfde rek had ik ook gekocht en door de fietsenmaker op mijn fiets laten zetten en ik was blij dat het mijne niet deze kuren vertoonde.  Maar het was alsof de duvel ermee speelde. Toen we na de koffie en het doen van boodschappen weer op de fiets zaten begon mijn paard ook te hinniken. En ja hoor, het was ook het voorbagagerek  dat mijn band raakte. Ik blij dat dit gebeurde met Frans erbij en dat hij inmiddels ervaring had met het probleem! Voor zolang het duurt zijn we gered.

Inmiddels had het al flink geregend, maar de reparaties konden gedaan worden tijdens droge periodes.

En ik wist een ruïne te staan waarin we de tenten konden zetten voor de komende nacht. Die bereikten we, net voordat het weer volop ging plenzen. Eerst Frans gevraagd wat hij ervan vond en mijn plan om er te overnachten kreeg zijn goedkeuring. 

Daar staat mijn tent.

Frans zet zijn tentbogen in elkaar..........

........of is ie aan het hengelen?

Intussen staan onze fietsen in de regen buiten.

Frans zijn fiets. 

Mijn fiets, met wat spullen die nat mogen worden.

Op de heenweg naar Nerja had ik in deze ruïne ook al eens overnacht. Toen was het heel fijn omdat het die dag volop stormde. Lezeres Liesje had toen een en ander uitgezocht en op Google gevonden dat deze nu als stal gebruikte ruïne in 2011 nog bewoond werd door mensen.

Hoe ons onderkomen er nu van buiten uitziet staat in de blog van 23 januari. Vanmiddag regende het te hard om daar nog een foto van te maken. 

Het lukte me, ondanks dat er alleen maar nat hout te vinden was rond het huis, om in de schoorsteen het vuur te doen ontbranden en even later konden we daar behaaglijk ons avondeten nuttigen. 

De open haard, die ik de eerste keer, een maand geleden,  nog niet ontdekt had. 

Het was voorzichtig manoeuvreren met wat ik aan klein spul vond, maar uiteindelijk kon het sein " vuur meester" gegeven worden. 

Mosterd na de maaltijd? Nee, hier wordt een visje gebakken als toetje na het diner. 

Op de status van WhatsApp komt een rondleiding in ons 4sterrenhotel.

Morgen wordt het weer mooi weer. Normaliter moeten we dan tot mijn volgende ruïne kunnen komen, waar ook weer een open haard in is. Maar we zullen wel zien hoe ver we komen, of misschien wel verder? Over 140 kilometer staat er een bezoek op het programma aan de ex-zwager van Frans. 

Spreuk van de dag 

Wie met beide benen op de grond blijft staan komt geen stap verder.

Buenos Sueños

Mooie dromen.

Frans wint aan spierkracht. Kamperen naast kassen en we zien de arbeiders naar huis gaan.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. Frans begint steeds fitter te worden. In de twee weken dat hij fietst is zijn spiermassa toegenomen. En nu de bergen achter ons liggen hoeven de spieren niet meer zo hard te werken. Wel moeten we meer opletten in het verkeer, want hier langs de kust is het veel drukker dan in de bergen van de Alpujarras. 

Na een niet zo'n zware dag is het goed rusten.

Na het eten worden de spullen bij elkaar geraapt. 

Het was dus een vlakke etappe vandaag en ook hadden we soms smalle weggetjes met weinig of geen verkeer. Het is hier het gebied van de vele kassen, waarin  de tomatenplanten soms meters hoog staan.

Onze tenten staan nu ook in de buurt van een kassencomplex.

 We zagen net twee arbeiders hun werkterrein verlaten. 

Daar lopen ze. Einde van de werkweek of alleen maar het einde van deze werkdag?

Wat hebben wij toch een luizenleven vergeleken met hen. Op de status van WhatsApp staan meer beelden. 

Op bovenstaande foto zie je dat er wat bewolking in de lucht zit. Zoals ik het weerplaatje bekijk is de kans groot dat het morgen regent als we opstaan. Frans vindt het niet erg om er doorheen te fietsen. Hij heeft een goed regenpak. Ikzelf trouwens ook, maar de spullen moet ik dan beter inpakken. En dan, om maar eens de uitspraak van vriendin Henny op te schrijven:

Spreuk van de dag. 

Fietsen in de regen is een zegen. 

Er is nu, rond de zonsondergang,  een mooie lucht te zien.

Voor de mensen die van handwerk houden kan dit wandkleed tot inspiratie dienen. 

Voor vannacht :

Mooie dromen.

B u e n a s   S u e ñ a s .

Frans heeft mooi hostal gevonden in Almeria, mijn tent staat in een droge rivierbedding. Er blijkt nóg iemand hier te wonen.

 Goedemiddag, Buenas Tardes. 

We hebben voor vannacht onze onderkomens gesplitst. Frans heeft in Almeria een hostal gevonden met zijn telefoon en hij zit daar nu heerlijk bij te komen. Hij heeft al een ligbad genomen met zout, schrijft ie.

En ik heb daar allemaal geen behoefte aan en vind het ook wel weer fijn om het rijk alleen te hebben in de natuur. Tenminste......dat dacht ik. Er stond een stel containers in de rivierbedding waar ik doorheen liep met de fiets aan de hand, op zoek naar een geschikte plek. Tenminste, die indruk had ik. Maar het bleek een soort onderkomen te zijn.

Vermoedend dat er niemand thuis was durfde ik wel wat meer foto's te maken.

De zitkamer, want er staat een stoel in.

En dit zal het slaapvertrek wel zijn.

Niet erg prettig om hier in de buurt te kamperen. Je weet niet wat voor randfiguur hier woont, maar dat zal hij van mij ook wel vinden als ie mij zou zien. Op het punt waar Frans en ik scheidden ben ik eerst wezen inspecteren of het hier geschikt zou zijn en toen kwam ik een persoon tegen. Ik dacht toen, een wandelaar, maar nu denk ik dat hij het was. Hij keek na de begroeting een paar keer argwanend achterom. De persoon lijkt nu thuis te zijn, want ik zag iemand.  Maar ik ga toch maar niet kennismaken. Vooral omdat ik m toch niet versta met mijn slechte oren( en mijn redelijke Spaans, dat wel).

En daar heeft de randfiguur die ik zelf ben zijn kamp opgeslagen. 

Op de status van WhatsApp laat ik meer zien van deze kampeerplaats. 

Hier heb ik zojuist weer eens alleen gegeten. De sperziebonen in Andalusië zijn van hele goede kwaliteit. Er staat Murcia als streek van herkomst op de verpakking,  en dat is hier dichtbij. 

Daar had ik zin in: lekker sperziebonen eten.

Elke dag aardappelen. Prima,  en Frans vindt het ook altijd lekker, maar het is niet zijn eetgewoonte van thuis. Te veel koolhydraten,  wat ook in brood zit. Hij opperde dat zoete aardappelen wel goed voor hem zijn. Het maakt mijn taak als kok ingewikkelder. Als we morgen weer samen eten ga ik er zo'n zoete aardappel doorheen gooien. En dan gewone aardappelen voor mij, want daar is mijn gestel aan gewend.

Ook ben ik er al rekening mee aan het houden dat Frans zijn eieren zachtgekookt moet hebben. Die zitten altijd bij de aardappelen en groenten in de pan en moet ik er nu apart iets eerder uithalen. Ook een beetje een gedoe,  maar ja, het lukt meestal wel, net zoals ik 's morgens naast thee voor mij ook koffie maak voor Frans.

Frans en ik hebben vanmorgen natuurlijk weer koffie gedronken ergens.

Het fietsen ging vlotter. Er waren nog wel wat klimmen bij vandaag, maar het was grotendeels afdalen.

Hier konden we vanuit de hoogte nog ver naar beneden kijken.

Opmerkelijk,  deze verzamelingen van sinaasappelen. 

We werden vanmorgen uitgezwaaid door de kat. 

Hij zorgde voor de......

Uitspraak van de dag ( van gisteren). 

Geen hond in de pot maar......

kat in het bakkie.

Buenas Noches 

W e l t e r u s t e n. 

Het gebergte Alpujarras ligt achter ons. Kamperen onder de sinaasappelbomen. Kat in het bakkie.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. Na vanmorgen nog even flink geklommen te hebben zijn we vanmiddag afgedaald van het gebergte de Alpujarras. Almeria zijn we al genaderd tot op dertig kilometer en dan is het niet ver meer tot de zee. Dan komt voor mij een stukje dezelfde route als op de heenweg en  dat geeft me de mogelijkheid om Engelse Paul weer te ontmoeten,  die tot eind februari met zijn camper op het strand staat. Daarna komt ook een kennis van Frans aan de beurt om door ons bezocht te worden. 

Eerst was het voor ons nog hard werken om boven te komen.  Hier ging het slingerend met haarspeldbochten. 

Van bovenaf kon ik Frans zien zwoegen, terwijl ik even bij kon komen.

Wat is een mens toch klein in deze overweldigende natuur.

Uitspraak van de dag. 

Je onderuit fietsen om er bovenop te komen. 

Is iets wat Frans en ik vandaag weer gedaan hebben.

Authentieke dorpjes heb je hier. 

Boodschappen en koffie in dit dorp.

Smalle straatjes. 

Frans voor het stadhuis.

Hieronder nog enkele plaatjes van de natuur. 

De toppen van de Sierra Nevada onder een vergrootglas. 

Ook sneeuw op andere bergen.

Het wilde landschap dat voor onze ogen afdaalt richting Almeria.

Frans moet iets recht zetten. 

Nog één keer de Sierra Nevada,  dan is ie uut het zicht verdwenen. 

Het is weer gelukt om op tijd een plekje te vinden.  Anthonius wees ons de weg en stuurde ons een sinaasappelplantage in.

Frans blaast hier zijn luchtbed op.

Een kat kwam op bezoek en wilde een kijkje in mijn tent nemen.

 Geen hond in de pot, maar kat in het bakkie.

Hier vindt ie nog wat eetbaars uit te halen.

Op de status van WhatsApp komt deze kat in beeld.

Verder is en blijft het hier mooi weer. Droog, zonnig en ook weinig wind. Die stormen, waar ik op de heenweg tegenin moest zijn er nu helemaal niet.

Frans is van plan morgen weer een hostal te nemen. Dat doet hem goed en helpt hem om het vol te houden. Vergeleken met vier jaar geleden,  toen we samen van de Ardèche naar Nederland gefietst waren gaat het reizen hem veel moeilijker af. Hij zegt dat dit voor hem de laatste keer is om iets dergelijks te ondernemen. Voor mij wordt het ook zwaarder, maar ik heb nu nog de kracht om deze avonturen aan te gaan. Daarom profiteer ik daar nog maar van, en fiets als het kan hierna door via Frankrijk,  Italië,  Griekenland naar de oostelijke en/of noordelijke landen. Maar het kan natuurlijk allemaal heel anders gaan.

Ik wens eenieder nog een prettige avond.

T o t   M o r g e n. 

Hasta Mañana 

Goede plek na een halve dag hard werken. Sierra Nevada nog steeds zichtbaar.

 Goedenavond,  Buenas Tardes. 

Vandaag hebben we mooi op tijd een goede plek gevonden, nadat we de hele ochtend er flink aan hebben moeten trekken. De winkel waar we ons vizier op gericht hadden bereikten we vandaag ruim op tijd. Om kwart over twee zou ie dicht gaan en wij waren er om half twee. Het kwam dus beter uit dan gisteren, toen we twee uur moesten wachten eer we boodschappen konden doen. In hetzelfde dorp was ook een café,  het eerste dat we tegenkwamen vandaag. En daarna waren we het er alle twee over eens dat het welletjes was voor vandaag. Het kostte nog wel een uiterste inspanning om het dorp te ontstijgen, waarbij ik me nog wel zorgen maakte over Frans. Hij had namelijk     eerder al te kennen gegeven dat hij verschijnselen van duizeligheid had vanmorgen, toen we eindeloze steile beklimmingen moesten doen. En nu na  koffie gedronken te hebben is het niet goed voor het hart om er nog een schepje bovenop te moeten doen.

Maar eenmaal op de doorgaande weg gekomen lag ons plekje al heel snel voor ons klaar.

Terwijl ik loop te filmen zet Frans mij op de foto. 

Mijn filmpje komt op de status van WhatsApp. 

Frans zijn fiets staat hier geparkeerd. 

Hier staat de mijne met de van iemand gekregen mascotte aan het stuur.

Het huis van onze bovenburen, die er waarschijnlijk niet zijn.

We zitten tussen wat bomen, maar als we richting weg lopen dan zien we nog steeds die mooie Sierra Nevada. 

Onze route draait er in feite een beetje omheen, zodat de besneeuwde berg al dagenlang te zien is.

Voor Frans is het nu wat eten betreft helemaal geworden zoals hij het zich wenst.

Gisteren vond hij in een winkel zijn appelmoes, vandaag de peper, en vorige week al de mayonaise. En ook vandaag verzorgde ik weer een hele pan vol voor ons beiden.

Enkele foto's van onderweg:

Bij de start vanmorgen ontdekte Frans dat er een schroefje los zat van zijn bagagedrager. (Zie status van WhatsApp)

Mijn fiets geparkeerd, terwijl ik op Frans wachtte.

Idem,  maar nu midden op een kruispunt van wegen. 

Daar staat mijn fiets weer van het uitzicht te genieten. 

We zaten op het eind van de etappe in een authentiek café aan de koffie. 

Het was duidelijk dat het al laat was, mensen en dieren waren al met de siësta bezig.

Spreuk van de dag. 

Zonder wrijving geen glans.

Half zeven in de avond is het nu. De zon is nog steeds,  hoewel versluierd, boven de horizon. Het begint wel wat frisser te worden. Ik geloof dat Frans al in zijn tent is, ik ga denk ik ook in de mijne. Een prettige avond is mijn wens.

B u e n a s   T a r d e s.