In de war vandaag. Daarom even op de plaats rust. In Arles opgetreden.

 Goedenavond, bonsoir. Het besluit gisteren om door te rijden naar Italië is vandaag op losse schroeven komen te staan. Ik schreef gisteren al dat het verstandiger was om het niet te doen en naar huis te gaan om het een en ander te regelen. Toch koos ik voor het avontuur. Vandaag kwam er nog bij dat mijn besluit het thuisfront ook niet onberoerd liet.

Toen wist ik het even niet. Wat nu te doen? Ik was inmiddels in Arles toen dat speelde en ik dacht, weet je wat, ik maak van de nood een deugd, ik pak mijn accordeon en ga lekker optreden. Even weer terug in mijn rol van artiest. En dat liep meteen heel goed. 

Dit gezellige straatje nodigde uit om te spelen. 

Ook ben ik in Arles wat rondgelopen en op een pittoresk pleintje bleek van alles te doen te zijn. De hele maand staat in het kader van kindertekeningen. Maar ook volwassenen hadden exposities in de aanliggende gebouwen. Hier een greep uit wat er allemaal te zien was.

De status van WhatsApp heeft filmpjes ervan.

Nu ik het even niet weet hoe verder te gaan, is mijn plan voor de komende dagen om het optreden voort te zetten in andere plaatsjes. Daarbij fiets ik voorzichtig naar het noorden,  ook omdat in die richting leuke plaatsjes zijn. Maar dat betekent wel dat ik weer tegen die felle wind in moet, terwijl het gisteren als een zaligheid aanvoelde om eindelijk eens de wind in de zeilen te hebben.  

Strijdend tegen de mistral ben ik vanaf Arles tot de blauwe punt gekomen, alwaar ik voor het eerst beschutting vond. En kijk eens, daar rechts ligt Saint-Rémy- de-Provence. De meeste lezers zullen er wel van gehoord hebben. Dat is toch een prachtig stadje voor een optreden morgen? 

De Mont Ventoux is hier in deze omgeving goed te zien, net als vanuit het huis van Bernard en Adrienne. 

Onderweg meende ik een lange doodgereden slang te zien.

Bij nadere beschouwing bleek het een stuk plastic te zijn.

En zo zag ik vanmorgen toen ik opstond mijn fiets staan. De zon was nog ver te zoeken, maar ik stond op een geweldige plek.

Vandaag is hier mijn ligplaats. De rij bomen staan strategisch opgesteld om de hier veel voorkomende mistral op te vangen. Maar op dit moment is het weer wat rustiger met de wind gesteld.

Voor vandaag weer een uitspraak van mijn moeder die ik me herinner:

Spreuk van de dag. 

Het is om het even, of je ernaast pist of erneven.

Lekker slapen.

Welterusten. 

Na Nîmes welke richting? Iet wiet waait weg. Het werd Arles en dan Italië?

 Goedenavond, bonsoir.

Ineens besefte ik toen ik in Nîmes mezelf liet verwennen met koffie en gebak dat ik ook moest weten welke kant op.

Vandaag niet een maar twee keer koffie.

 Ik koos voor wat ik het liefste doe, maar ook wat eigenlijk niet zo verstandig is: richting een verder avontuur en dus naar het oosten, waar Italië ligt om mee te beginnen. 

Gekozen voor schuin naar beneden toen ik in Nîmes was en niet voor schuin naar boven.

  Om dingen te regelen zou ik er beter aan doen om naar mijn plek in de Ardèche terug te rijden of zelfs meteen naar Nederland......

Maar natuurlijk kan ik me op elk ogenblik  bedenken en de noordelijke kant weer opgaan, dus zo absoluut vast ligt dit besluit nu ook weer niet. Mogelijk ga ik in de povlakte bevriende herders opzoeken en vandaaruit kan ik als ik wil zowel de Alpen noordelijk oversteken om in Nederland uit te komen of westelijk om de Ardèche te bereiken.  Maar ik kan ook verder door naar het oosten.

Met andere woorden: van de ene driesprong naar de andere.

Het was vandaag prettig fietsen. Wat ik de hele reis bijna niet meemaakte was vandaag wel: De wind was in de rug. Tevens was er weinig verkeer op de weg. Was laat vertrokken omdat het op de kampeerplek erg aangenaam was bij een stralend zonnetje.

Goedemorgen zeg!

Waar ik nu mijn nachtrust ga vinden is het heel anders. Geen open velden om me heen maar veel bomen. Het is een soort picknickterrein met tafels en bankjes.

Ruimte genoeg dus voor mij. Blij dat ik zoiets vond want ik voelde me juist een beetje onzeker vanwege de twijfels of dit nou echt de goede weg was die ik ingeslagen was. Ook dreigde het een beetje te gaan regenen en ik was bang dat de mistral daarna zou losbreken, dus een goede plek vinden was belangrijk. 

Terwijl ik hier zit komen regelmatig wandelaars voorbij met honden, en ook joggers. Dat maakt het nóg gezelliger.

In de buurt van deze plek staat een eigenaardig gebouw:

Onderweg een gezellige kippenbende die mijn aandacht trok.

Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp. 

De weerkaart zag er mooi uit, zo tegen zes uur vanavond. 

Hier in de buurt van de Middellandse Zee komt de regen net niet.

Mijn moeder zei vroeger vaak:

Spreuk van de dag 

Als je ouder wordt krijg je van alles, behalve haar en tandjes.

Welterusten 

Bonne Nuit.

Vertrokken uit Saint-Roman-de-Codières. Liet mijn sporen na! Reis nadert een driesprong.

 Goedenavond,  bonsoir.

Eerst moest het armbandje voor Bernard nog af en toen begonnen de voorbereidingen voor het vertrek. Er was vrijdag een spaak gesprongen en daar moest eerst een andere voor in de plaats komen. Een heel ander soort werk dan het knopen van armbandjes of het breien van een trui. Zoals altijd brengt dit soort werk een hoop onrust bij mij teweeg. Er gaat namelijk daarbij altijd wel wat mis.

Vandaag ging het niet zozeer mis in de reparatie maar in de situatie eromheen.

Ik had namelijk aanvankelijk de fiets aan de overkant gezet, want daar kon ie tegen de muur rusten. Na een paar keer op en neer gelopen te zijn ontdekte ik tot mijn ontzetting dat daar aan die overkant hondenpoep moet hebben gelegen, te zien aan de sporen op de weg, maar vooral lagen er ook allemaal hoopjes op de trap naar boven, naar het huis. Want daar was ik ook een paar keer naartoe gelopen. 

Toen de reparatie, met goed gevolg, achter de rug was en de fiets gepakt en gezakt heb ik gelukkig met een emmer water de meeste viezigheid weer weg kunnen poetsen.

Adrienne was ondertussen thuis verwikkeld in een gespannen vergadering, zoals ik begreep, met buurtgenoten. Het ging over de organisatie van het tiende  f e s t i v a l   d e s   r o m a n e s q u e s  dat in het dorpje gehouden wordt in augustus. 

Al googelend kwam ik bovenstaande tegen.

Zelf heb ik deze festiviteit een drietal jaren geleden ook meegemaakt. Er was van alles te doen, onder andere was er een braderie. 

Het armbandje voor Bernard is dus klaar. Hij is vandaag weer aan het metselen gegaan: Een paar kilometer verderop moet er een stenen trap gerestaureerd worden. Hij neemt overal in de buurt karweitjes aan, behalve in juli en augustus, want dan is het restaurant geopend en is hij fulltime bezig met koken en de mensen serveren. Bovendien is hij DE specialist in het maken van gebak en taarten. Hij is een ware koekenbakker.

Nu hij thuis is krijgt ie dit armbandje om zijn arm.

Ondertussen ben ik vanavond weer met het vierde armbandje van deze week begonnen. 

Zelf wil ik er ook graag eentje om mijn arm.  Ik ben ermee begonnen op de kampeerplek van vanavond. 

Een goede ruime plek weer. Het zonnetje scheen heerlijk toen ik er rond half vijf neerstreek.

Morgen bereik ik na 30 kilometer de stad Nîmes. Dit zou een driesprong kunnen zijn in mijn reis. Daar beslis ik of ik mijn oude plan weer opvat om door te rijden  naar het oosten, naar Italië toe of dat ik toch maar het verstandigste doe en noordelijk koers richting mijn plek in de Ardèche en/of naar Nederland.....Want mijn gehoor wordt er niet beter op,  heb ik op pijnlijke wijze gemerkt bij die mensen daarboven op de berg.

Vanuit Nîmes of naar Arles of naar Orange.

Vandaag onderweg ontmoette ik een andere reiziger. Hij reisde met een levende ezel.

Toen hij merkte dat ik een foto van hem maakte kwam hij in eerste instantie boos naar me toe. Maar toen hij mijn ijzeren ros zag met al dat gewicht erop trok hij bij en we hadden een ontmoeting van herkenning.

In de keuken van Bernard en Adrienne staat de volgende......

Spreuk van de dag. 

Zorg goed voor uw lichaam.

Het is de enige plek waar u heel uw leven door zult brengen.

En dit lichaam mag nu weer lekker gaan rusten. Daaaag, tot morgen. 

Bonne nuit.

W e l t e r u s t e n .

Bernard heeft een uitneembare bril. Vanuit het raam uitzicht op de Mont Ventoux. Derde armbandje in de maak.

 Goedenavond, bonsoir. Vandaag ben ik begonnen aan het derde armbandje dat ik hier maak. Adrienne heeft er een om haar arm, Ibtissam heeft er een om haar enkel en de derde is voor Bernard. 

Hiervoor heb ik  een mooi plekje voor het raam. Vandaag was het zo helder dat je daar doorheen kijkend in de verte de Mont Ventoux ziet.

Tegen dat de zon onder ging zag ik daar aan de oostelijke horizon de contouren van de Mont Ventoux. 

Hier het hele plaatje met een terras beneden en daaronder een huisje dat Bernard aan het renoveren is. Daarachter de horizon met de Mont Ventoux. 

Het armbandje voor Bernard in wording. 

Maar vanmiddag vond ik buiten ook een mooi plekje in de zon dat als atelier diende.

Mijn gewassen short profiteerde ook van de zon.

Er waren ook her en der wat mensen vandaag. Eerst was er heel vroeg het afscheid met de familie van Bernard. Ze hadden een groot traject van 500 kilometer te rijden tot omgeving Bordeaux, waar ze wonen.

Tegen de avond kwam een broer van Bernard op bezoek met 3 kinderen, en nóg later kwamen ook nog drie wandelende dames hier koffie drinken in het café dat officieel gesloten is.

Al deze mensen heb ik bediend met wat accordeonmuziek en ze waren ook allemaal geïnteresseerd in hoe ik mijn handwerkjes maakte.

Bernard draagt een uitneembare bril.

De glazen kunnen uit elkaar getrokken worden......

..........en apart gepoetst worden.

De lange snoer doet ie om zijn nek, als ie de bril niet gebruikt. Zo kan ie m niet verliezen. 

De status van WhatsApp laat de hele demonstratie zien.

                   Vraag van de dag.

Heb jij het ook wel eens dat je niet snapt waarom je iets niet snapt?

Vandaag overkwam me dat, maar even later vond ik toch de oplossing en snapte ik het.

Vandaag is onze paus overleden. Een man waar ik diep respect voor heb.

Dag dag, Franciscus,  fijn dat je bij ons bent geweest.

                              W e l t e r u s t e n 

                     Bonne  Nuit.

Pasen op de berg van Bernard en Adrienne. Een gerecht uit Guadeloupe als paasmenu, bereid door de neef van Bernard en zijn vrouw. Armbandje voor haar gemaakt.

 Goedenavond,  bonsoir. Aan de grote tafel zitten 6 mensen te kaarten, net waren het er zelfs nog 8. Aan diezelfde tafel zaten we vanmiddag te eten. Wat we aten werd klaargemaakt door deze mensen:

Ibtissam links en Frédéric rechts.

Hij is een neef van Bernard. Net als Bernard is hij afkomstig uit Guadeloupe, zijn vrouw is van oorsprong Marokkaanse. Het menu dat ze voorgeschoteld hebben is van Guadeloupe en heet dombrée aux crevettes. Crevettes zijn garnalen in het Frans. Die zitten er dus in, en verder zijn het meelbollen en een saus van tomaten, uien, wortelen en tijm. 

Inmiddels zijn de mensen opgehouden met kaarten.

De man links en het jongetje in het groene jasje zijn vertrokken naar huis. Ze hebben hier twee dagen gelogeerd. Ze wonen hier 3 uur rijden vandaag. Het jochie was erg enthousiast over mijn knoopwerk en ik heb hem een stukje wegwijs gemaakt. 

Nu is het werkje af en ik had het hem graag meegegeven, ware het niet dat het bestemd is

voor Ibtissam. Je kunt nou eenmaal niet aan twee mensen tegelijk iets geven.

Ibtissam zelf en haar man Frédéric en kinderen Nelly en Aaron vertrekken morgen ook. Zij wonen in de buurt van Bordeaux. 

Deze kinderen hebben vandaag vaak aan de piano gezeten.......

Nelly aan de piano.

........en Aaron ook aan de accordeon 

Nelly heeft vandaag een foto van mij gemaakt en daar iets passends omheen geproduceerd.  Ze moest weten wat mijn favoriete kleuren waren bijvoorbeeld en van de accordeon wist ze wel.

Mijn nieuwe trui heb ik nu sinds vandaag, Pasen,  steevast aan. Ik kan dus zeggen:

Uitspraak van de dag 

Ik ben vandaag op mijn paasbest.

Met Pasen hoor je namelijk nieuwe kleren tr dragen. 

Nu kwart over acht staat de tafel weer vol met borden. En er staat een saladeschotel klaar. Het is dus elk ogenblik tijd om aan te schuiven. En dan besluit ik voor vandaag dit schrijven 

Op de status van WhatsApp staat nu een filmpje van een van de vele vogels die hier aan het raam de hele dag een graantje meepikken.

Ook filmpjes van de pianerende kinderen.

Zalig  Pasen!

Veel contact met de kinderen op het feest van de 1jarige Samael. Overgrootmoeder is er ook.

 Goedenavond,  bonsoir.

Nog steeds zit ik in het huis van dochter Clémence, waar kleinzoon Samael vandaag 1 jaar geworden is.

Het is een schattig, spontaan en blij kind waar ik veel contact mee heb. Er waren ook andere kinderen van ongeveer die leeftijd. Daar heb ik me goed mee kunnen vermaken. 

Adrienne heeft me al een paar keer gevraagd of ze me naar huis moet brengen, maar hier op het tafeltje voor de kachel kan ik ook wel schrijven. 

Het bijzondere van deze houtkachel is dat er drie molentjes op bevestigd zijn die draaien op de luchtverplaatsing die door de warmte veroorzaakt zijn. Er komt een filmpje van op de status van WhatsApp. 

Het is vandaag een uitgelezen dag om in huis te zijn bij Bernard en Adrienne en nu bij de familie. Het is hondenweer: veel wind en veel regen.

Vanuit de ramen bezien is het een indrukwekkend schouwspel waar u van mee kunt genieten door op de status van WhatsApp te kijken. 

In het huis waar ik nu ben wonen naast drie mensen ook vier honden. Ze hebben een eigen afdeling: De hondenkelder.

Ook met de honden kon ik het goed vinden. Ze dachten allemaal: Dat varkentje zullen we wel eens even  wassen.

Inmiddels ben ik weer thuis in het huis van Bernard en Adrienne. Adrienne vroeg het me voor de derde maal of ze me naar huis moest brengen en nu wilde ik graag. De stroom van mijn telefoon was namelijk bijna op en hier heb ik mijn powerbanks. Ze hoefde gelukkig ook niet speciaal voor mij, want haar schoonmoeder moest ook naar huis.

Een kranig lieve vrouw van 87, die moeder van Bernard, hier gezeten naast twee van zijn broers.

Op het feestje heb ik accordeon gespeeld en dat sloeg wel aardig aan. Met een beetje moeite heb ik Bernard er ook aan gekregen. 

Zijn schoonzus was gemakkelijker over te halen.

Op de status van WhatsApp zie en hoor je haar een nummertje weggeven. 

In dezelfde kelder waar de honden verblijven heeft de schoonzoon ook een atelier voor houtbewerking. 

En ook beelden van ander materiaal zie ik ertussen. 

Ben begonnen met de voorbereiding van een nieuw armbandje. 

Het vorige is verdwenen rond de arm van Adrienne. 

Nog een paar foto's van Adrienne en Bernard toen ze vanmorgen met Bernards schoonzus iets lekkers aan het klaarmaken waren voor het feestje. 

Tenslotte vanuit Italië nog een 

Houding van de de dag.

Deze mevrouw houdt ervan anderen gelukkig te maken. Ze zegt erbij: Het leven is een reis, geen competitie. 

Een prettige voorbereiding voor Pasen is mijn wens.

Zorg ervoor dat je je ei kwijt kunt.