Drie keer spannend vandaag. Was naar Geldermalsen voor markt en audicien.

 Goedenavond. 

Tot drie keer toe was het even heel spannend vandaag.

De afspraak met Ellen de audicien in Geldermalsen was vanmiddag, maar die was zo gepland op de vrijdag omdat er dan ook markt is, zodat ik daar kon spelen. 

Halverwege de fietstocht ernaartoe kwam er hoge nood opzetten. Het was zo hevig dat ik me afvroeg of ik zonder toiletgang Geldermalsen kon halen. Ik had namelijk ook helemaal geen papier bij mocht ik al een onbewaakt bosje kunnen vinden die zeldzaam waren op deze route. De druk was nauwelijks te onderdrukken, maar uiteindelijk bereikte ik zonder kleerscheuren de Hema van Geldermalsen. Maarrrrr, eenmaal de nood gelenigd, bleek dat er geen wcpapier meer aanwezig was. Er zat niks anders op om heel voorzichtig de winkel weer in te lopen en aan personeel het probleem te vertellen. Heel snel kwam gelukkig iemand met een grote rol het toilet bevoorraden en kon ik mijn toiletbezoek afronden.

Buiten gekomen was ik eigenlijk wel blij met het oponthoud, want er liepen in mijn speelstraatje volop overheidsfunctionarissen: blauwpakken van de handhaving en groenpakken van de politie. Wat was er toch allemaal aan de hand in dit plaatsje waar ik die mensen nooit aantref? Omdat ik de kans groot achtte dat iemand iets van mijn muziek zou zeggen had ik maar wijselijk even gewacht alvorens aan te vallen. Tot iedereen, in ieder geval tijdelijk, uit het straatje verdwenen was.

Maar spannend vond ik het toch wel toen ik speelde. Telkens dacht ik op het eind van het straatje het felle groen van uniformen te zien.

Maar niemand kwam me lastig vallen. Waarschijnlijk doen ze hier toch niet moeilijk, want ik zag ook weer een collega-artiest voorbijkomen met zijn hondje, zijn gitaar en zijn fototoestel. 

Terwijl hij mij fotografeerde fotografeerde ik hem.

We hebben elkaar al vaker getroffen. 

Toen ik de spullen inpakte om koffiepauze te houden in diezelfde Hema ging  er weer iets mis: Bij het tevoorschijn halen van mijn portemonnee, waar de gevallen muntjes in moesten vielen daar juist muntjes uit, en wel....precies in een smalle en diepe gleuf van het trottoir. 

Precies in deze spleet vielen twee muntjes. 

Die van 1 euro kun je hier zien, ook ligt er een munt van 2 euro.

Onmogelijk om ze eruit te halen.

Na de pauze had ik deze schade natuurlijk wel in weten te halen, maar al met al werd het voor deze plaats een schamele opbrengst vandaag. 

Maar het hoofddoel was het bezoek aan de audicien dat voor half twee was afgesproken. Zoals gewoonlijk liet ik mezelf weer trakteren op friet, maar dit keer was het in het zaakje super druk. Bij het bestellen waarschuwden ze me dat het wel een half uur kon duren. Dat vond ik geen probleem tot.......ik ontdekte dat het al bijna 1 uur was toen ik bestelde. Dat ik zo lang doorgespeeld had had ik niet in de gaten....

Het werd dus voor de derde keer spannend. Gelukkig kwam kwart over 1 mijn bordje eraan en had ik nog een kwartier om het eten naar binnen te werken. Dit lukte ook: precies 1 minuut over half twee kwam ik oog in oog met Ellen de audicien. Ik heb besloten om deze oortjes die ik op proef had definitief te nemen.

Op het voetveer vond ik dit plaatje van fotograferende mensen interessant om er ook mijn camera op los te laten.

Op de status van WhatsApp staat een filmpje.

Tijdens de heenvaart  moest dit grote schip omzeild worden.

Een skylift van de marine wordt gesleept.

Het sleepbootje dat het grote gevaarte trekt.

En er was ook nog een tweede begeleidend bootje.

Thuisgekomen werd er weer gekookt op een vuurtje op het dek.

Hiervan is ook weer een filmpje, net als twee dagen geleden.  Een lezer merkte toen op dat het veel te gevaarlijk was om weg te lopen wat ik deed.......Maar ik kan gelukkig wel inschatten wat vuur kan en niet kan.

In de Hema van Geldermalsen zag ik de......

Uitspraak van de dag. 

Morgen drinken we weer koffie. Nu is het weer tijd om te gaan slapen. 

Welterusten. 

Andries kwam op zijn ligfiets. Tom vanvond weer vertrokken richting Frankrijk.

 Goedenavond. Tom is een uur geleden weer vertrokken,  dat wil zeggen verder gegaan op zijn weg naar zijn terrein in Frankrijk, waar zijn huisje in aanbouw is. Mogelijk ga ik daar op 21 en 22 juni de inwijding meemaken. Tom heeft me uitgenodigd. Het zou extra feestelijk zijn met de accordeon erbij. Maar zover vooruit kan en wil ik niet kijken. Wel wil ik in het voorjaar die kant op. Tegen de tijd dat ik in de buurt kom zie ik wel of ik redelijkerwijs die datum kan halen.

Maar vandaag en gisteren hebben we elkaar in ieder geval weer ontmoet. Tom voelt zich altijd meteen thuis op deze plek.

Tom en Andries kennen elkaar ook en daarom had ik Andries uitgenodigd om vandaag te komen. En hij kwam.....op zijn ligfiets.

Andries (rechts) en Tom (links) in conclaaf bijeen.

Andries, bij aankomst op zijn ligfiets, wordt toegesproken door Tom.

Eind van de middag: Andries verlaat ons weer. De 26 kilometer naar zijn huis in Ingen legt hij in een uur af, zo schrijft hij later. Hij had wel de wind in de zeilen. 

Buurman Marcel is ondertussen flink aan het sjouwen geweest met een vriend. Hij gaat iets timmeren en samen hebben ze veel daarvoor benodigd hout de boot op gesleept. 

Ook werd er geschilderd. 

Terwijl ik mijn buurman een beetje in de gaten houd doet hij dat bij mij.

 Toen Tom en ik vanavond aan het koken waren kwam hij op de muziek af die ik op de accordeon maakte en hij maakte op zijn beurt een filmpje van ons voor op de status van WhatsApp. 

Tom is de spekjes aan het uitbakken op het vuur onder muzikale begeleiding. 

Gisteren was ik een paar spreukenbordjes kwijt. Ik had de neiging om niet te rusten voordat ik ze teruggevonden had. Maar zo werkt het niet,  vond ik bij mezelf. Verloren gewaande spullen duiken meestal op als je er niet naar zoekt. Di bracht me tot de......

Uitspraak van de dag. 

Zoek niet, maar vind.

Het lukte me gisteren inderdaad om het zoeken naar de spreukenbordjes los te laten en ja hoor: vandaag vond ik ze ergens tegen een wand staan, zonder er meer naar te hebben gezocht. 

Met andere woorden zou je ook kunnen zeggen: zoekt niet, en gij zult vinden.

Altijd gaan deze wijsheden wel niet op. Soms moet je wel degelijk je best doen om iets te vinden. Het komt er meer op aan om aan te voelen wanneer je wel of niet die moeite moet doen.

Ik wens je een prettige verdere avond en morgen lees je weer hoe het bezoek bij de audicien was.

W e l t e r u s t e n  .

Onverwachts bezoek van Tom, op doorreis naar Frankrijk.

 Goedenavond.

Tom is de vriend die mensen instrueert hoe ze van strobalen en leem hun eigen huis kunnen bouwen. Hij heeft nu een terrein in het westen van Frankrijk en daar is nu zijn eigen huis in wording. Afgelopen zomer, op weg van de Ardèche naar Nederland ben ik daar geweest en heb gezien hoe de eerste wanden van zijn  huis gemaakt en geplaatst zijn. Sindsdien heb ik niks meer van hem gehoord, maar vandaag is Tom onverwachts gekomen. Hij is op doorreis naar zijn in aanbouw zijnde huis beladen met vele spullen die hij in Nederland had in een huisje op een volkstuinencomplex in Amsterdam. 

Tom is gearriveerd. 

Elke keer als we elkaar zien begroeten we elkaar met een lied, dat we bij onze eerste ontmoeting,  40 jaar geleden in Schotland opgedaan hebben.

We live one day at a time......

We dream one dream at a time.

Yesterday is gone....

.....and tomorrow is blind....

.

Normaal als Tom op reis is, is zijn camper er helemaal op ingericht om te overnachten, maar nu het even een verhuiswagen is geworden was werd het even improviseren hoe hij zijn bed zou maken. Hij besloot dat op de voorstoelen te doen.

Zo heeft ie het georganiseerd .

Op de status van WhatsApp staat dit te zien en ook hoe hij het terrein op kwam gereden en ik hem tegemoet trad.

Ik had net het buitenvuurtje aan waar de bloemkool op stond.

Voor het eerst na de winter dat ik op deze manier het eten klaargemaakt heb. Zodoende werd het binnen niet te warm, daar de kachel niet meer aanging.

Voor het voorraam van Toms auto staat te lezen de........

Spreuk van de dag 

Verder heb ik vandaag de was weer eens gedaan. 

Vanavond ging de zon onder in het westen, maar door spiegeling krijg je het omgekeerde te zien.

De echte zonsondergang is deze.

Mensen, ik ga sluiten. Tom heeft zijn toetje al op en ik ga het nu tot me nemen.

Tot morgen. 

Weer naar huis gefietst, 100 kilometer. Eerste stuk was afZIEN met de nadruk op ZIEN. Snelle fiets met enkele gebreken.

 Goedenavond. Vandaag heb ik, zoals het plan was, de thuisreis weer aanvaard. 

Dag Ageeth, dag Juny.

Ik ging ervan uit dat ik niet halverwege ergens een hotel zou nemen, want voor 135 euro slaap ik niet lekker. Daarentegen was ik er zonder veel moeite toe in staat om de 100 kilometer in een dag af te leggen. De fiets waar ik mee gegaan ben is een soort racefiets, waar ik lekker vlotjes op heb kunnen rijden. Tien uur vertrokken en 6 uur thuis, nog ruim in het licht. Ook een uur pauze daarin genomen. Voor mijn doen is dat snel.

De snelle fiets is daar debet aan. De hele degelijke fiets die ik zomaar gekregen heb van de fietsenmaker had ik thuis gelaten. Niet iedereen snapt dat ik dan toch voor dat lichtere model heb gekozen. We moeten het ook zien als een proefrit. Een grotere reis denk ik niet dat ik ermee ga maken. Er is namelijk in het frame niet veel plaats voor een achterwiel met bredere banden. Bovendien bleek vandaag dat er plots een grote speling in de trapas is ontstaan. Dat merkte ik toen ik in Sliedrecht de eerste koffiepauze nam. De ketting vloog er af en toen zag ik het euvel. Dat gaf een beetje onzekerheid. Zelf kan ik zoiets namelijk niet repareren en als er een fietsenmaker aan te pas moest komen zou ik eventueel toch in een hotel ergens moeten. Maar nee hoor, de ketting bleef er de verdere reis op en met grote snelheid ben ik naar Alphen gekoerst.

Meer een probleem waren vanmorgen mijn ogen. Ze traanden de hele tijd terwijl ik ook tegen de zon in moest fietsen. Heel erg lastig was dat en ook gevaarlijk,  want je moet ook nog goed opletten. Vanmiddag ging de route meer oostwaarts en draaide de zon naar het westen. Toen ging het beter, maar lekker ontspannen zijn mijn ogen niet geweest en zijn ze nog steeds niet. Het schrijven van de blog gaat ook niet gemakkelijk. 

Op de status van WhatsApp staat een filmpje van de overvaart over de rivier de Waal, ongeveer 10 kilometer westelijk van Zaltbommel. 

De rivier is na het hoge water nog erg breed.

Ook is te zien hoe mijn fiets het weggetje op reed dat tot Alphen leidde. 

Intussen hoor ik van Ageeth dat het hondje mij ogenschijnlijk mist. Ik vind het ook een beetje wreed: een week lang ben ik intensief met haar bezig, geven we elkaar veel genegenheid, en dan ben ik ineens weg. Zo'n beest moet het allemaal maar ondergaan. Ze weet ook niet dat we elkaar binnen twee weken weer zien waarschijnlijk. Ageeth komt namelijk op en rond mijn verjaardag naar mij toe.

Vanmorgen heb ik nog even met haar geraust. ( Of ik dat laatste goed schrijf weet ik niet. Het is Brabants voor wild met elkaar spelen)

Toen ik thuis was heb ik de kachel nog even aangestoken en eten gekookt. Daar had ik nog genoeg energie voor.

Spinazie op het kachelvuur. 

Spinazie op het bord. 

Monique maakte een mooie foto van de ondergaande zon.

En ik maakte een foto van de opgekomen maan.

In het café in Sliedrecht vond ik het.....

Schilderij van de dag. 

Mona Lisa is bij de neus genomen. 

W e l t e r u s t e n .

Hout naar de stort gebracht, bloemetjes naar huis gehaald.

 Goedenavond. Ageeth vond het voor haarzelf goed om vandaag flink lichamelijk actief te zijn.  Ze had een grote plantenbak die zo'n beetje van rotheid uit elkaar viel. We zijn samen aan het slopen geweest, hebben het hout in de auto geladen en naar de stort gebracht. 

Wat sloopwerk te verrichten.

Zo zag de bak er uit toen ie nog heel was.

En hier ligt de gesloopte bak in de auto. 

De nieuwe stortplaats wordt toevallig vandaag voor het eerst in gebruik genomen. 

De containers staan onder deze etage, dus het ingooien is gemakkelijk. 

In de buurt van de stort is het bloemendepot, waar Ageeth naar toe wilde om viooltjes te kopen voor in haar tuin. Daar zijn we aansluitend gaan shoppen. 

Daarna met de buit naar huis gereden,  waar Ageeth meteen is begonnen met plaats te maken voor de nieuwe bewoners van haar tuin.

De eerste bewoners zijn de  p o o r t w a c h t e r s

Zo heeft Ageeth weer een fleurige entree.

Uit de spreukenbordjes die hier hangen heb ik verkozen deze........

Spreuk van de dag. 

Morgen is het mijn bedoeling om weer richting boot te fietsen. Het zal wel in een keer gebeuren. Ik had me weliswaar voorgenomen om bij deze afstanden  halverwege een hotel te nemen, maar als dat meer dan 130 euro moet kosten geef ik mezelf deze luxe niet.  Hoe het gegaan is lees je morgen weer.

Welterusten. 

Gezellig dagje samen.

 Goedenavond. 

Vandaag zijn Ageeth en ik vooral binnen gebleven, maar af en toe als de zon scheen was het buiten ook lekker. De hond wilde natuurlijk wel graag wandelen af en toe en die honneurs neem ik meestal waar nu ik er ben. Ze heeft vandaag ook weer veel op mijn schoot gezeten, zoals nu ook, terwijl ik zit te schrijven. Af en toe moet ze mijn hand aflikken en dan stop ik maar even met schrijven en wacht geduldig af tot ze er klaar mee is. Een beetje verwennen doe ik haar dus wel. Maar ja, het is maar een paar dagen. Echt zelf een hond hebben zou niks voor me zijn, in ieder geval op dit moment niet. Een hond die me overal achterna loopt of me constant in de gaten houdt, dat is niks voor mij op de lange duur. 

Ageeth heeft een leuk filmpje gemaakt, waar June op mijn schoot zit terwijl ik aardappelen zit te schillen. 

Zelf maakte ik deze foto, waarop je ziet hoe ze me in de gaten houdt.

Hier in huis hangen kleurrijke schilderingen. Ageeth heeft ze gemaakt. Gemiddeld eens in de maand gaat ze naar een schildergroep. Er worden bepaalde technieken aangeboden, waarop de mensen hun fantasie loslaten.

De warme kleuren spreken me erg aan. Een schilderij dat 31 januari gedagtekend is.

Wat je met alleen maar puntjes kunt krijgen...

Een bloemlezing. 

In juli vorig jaar kreeg ik van Ageeth deze.......

Spreuk van de dag. 

Ik kan doen wat ik wil omdat ik wil wat ik kan.

Tot morgen.