Met Christ naar Frans in Schaijk na een heerlijke ochtend in de zon.

 Goedenavond. 

Het is erg laat geworden. Half elf al nu ik met schrijven begin. Het is ook een beetje mijn eigen schuld, want ik heb ratatouille gemaakt vanavond,  wat nogal bewerkelijk is. En we waren laat thuis van ons bezoekje aan Frans in Schaijk. Ik had het idee dat Frans en Christ elkaar wel zouden liggen en het werd inderdaad een interessante ontmoeting. Beide hebben ze ongeveer eenzelfde achtergrond met hun studie antropologie. Beide zijn het ook mensen met een veelzijdige interesse en ze willen altijd vernieuwend bezig zijn. Frans kan kleuren van chakra's zien en er iets over vertellen. En zo mocht Christ even plaatsnemen op een voor die waarneming gunstige plek. 

Christ wordt bekeken door Frans. Een lichte achtergrond is belangrijk. 

Frans heeft  apparaten voor krachtspieroefeningen en daar zijn we ook mee bezig geweest.

Frans kan nu niet meer wat hij 2 jaar geleden nog wel kon: dat ding helemaal doorbuigen.

Christ is ook niet zo sterk in zijn armen, maar dit lichtere apparaatje kreeg ie wel gemakkelijk gebogen. 

Mij lukte het redelijk. 

Touwtje springen ging mij minder goed af.

Op de status van WhatsApp staat een filmpje. 

Christ heeft afgelopen nacht in zijn busje geslapen dat aan de Brabantse kant van de Maas geparkeerd stond.

Dat roodwitte busje was zijn slaapkamer. 

Hij is er de hele morgen gebleven, terwijl ik op de boot genoten heb van een heerlijk zonnetje en een aardig stukje gebreid heb. Ook deed ik buiten een dutje.

Mijn buitenbedje ligt gespreid. 

Ondertussen ben ik flink aan het hooien geweest met de gisteren gewassen slaapzak. Die is nu inmiddels bijna droog.

Toen we vanavond terug waren ben ik meteen begonnen met het bereiden van de ratatouille. Een en ander werd uitvoerig gefilmd door Christ, waarbij hij de prachtige kleuren van de door de ondergaande zon beschenen avondlucht erin meenam. 

Hier ben ik bezig met het schuiven van houtjes om de pan wat rechter op het vuur te krijgen. 

Even de deksel optillen om te kijken hoe de stand is.

Wat ik hier aan het prutsen ben weet ik niet meer.

Spreuk van de dag. 

Wie maar blijft staren naar de plek waar de zon ooit onder is gegaan zal hem nooit meer op zien komen.

Welterusten. 

Christ als interviewer heeft veel gefilmd: het afwassen, het eten klaarmaken, het koffie zetten.....

 Goedenavond. 

Vandaag heeft Christ heel wat gefilmd. Hij heeft een inkijkje gegeven in mijn dagelijks leven.

Het was zondag-afwasdag en hij heeft duidelijk in beeld gebracht hoe dat bij mij gaat en ondertussen als een ware interviewer vragen aan mij gesteld. Onder andere kwam Jozef van den Berg ter sprake, een man die ik goed gekend heb en die als een kloosterling ging leven in een eenpersoons kapelletje, door hem zelf geconstrueerd. Daarvoor heeft ie veel opgegeven: hij was een beroemd toneelspeler en woonde met vrouw en kinderen in een groot huis. Op een van die filmpjes die nu op de status van WhatsApp staan leg ik het een en ander over hem uit.

Christ vergeleek deze stap van hem met die van mij, toen ik na mijn studie wiskunde op de fiets ben gestapt en letterlijk en figuurlijk een hele andere richting in ben geslagen. 

En zo laat hij zien hoe ik nu in een emmer mijn afwas aan het doen ben.

Eerst de kopjes.

Dan de borden.

Op het eind worden de gewassen pannen in het pannenkastje buiten gezet.

En vanmiddag eiste Christ mijn telefoon weer op om het aardappelen schillen in beeld te brengen, vergezeld van vragen en antwoorden. 

Een vraag was bijvoorbeeld waarom ik ze niet in de schil kook. Tja, ik hou nu eenmaal graag aan wat ik gewend ben. 

nu de boontjes bereiden. " Waarom doe je ze allemaal door de midden?" " Omdat ik dat zo gewend ben!"

Christ zelf heeft tot nu toe ook geen alledaags leven geleid. Toen hij 22 was is ie met zijn vrouw en drie kinderen met paard en huifkar de wijde wereld in getrokken. Hun huis hadden ze opgegeven. Een van de kinderen was al leerplichtig en die heeft ie zelf tijdens de reis les gegeven. Toen ze terug waren in Nederland hadden ze een huis gekraakt, waar ze na enkele jaren uit moesten. Daarna zijn ze uit elkaar gegaan en is Christ in de Ardèche terecht gekomen waar ik hem leerde kennen. Hij woonde toen samen met vriendin Marjorie op een heel mooi groot terrein, 16 kilometer van mij vandaan. Toen het daar voor hem tien jaar geleden ook afgelopen was is ie in Groningen terecht gekomen waar hij op een volkstuinencomplex een huisje bewoonde. Dat in nu ook van de baan. Hij heeft nu zijn busje, waar hij in woont en waarmee hij zich voortbeweegt, maar zoals ik gisteren al schreef past een ezel meer bij hem dan een busje of een fiets. Zijn busje staat vaak op een terrein in Vlaanderen. Hier staat geschreven de.......

Uitdrukking van de dag. 

1,2,3,4,5,voudige  eenvoud. 

Vandaag waren Christ en ik uitgenodigd op de pont bij veerman Peter. Hij zette koffie en over.

Voor zijn schoonvader had ik een spreukenbordje geschilderd en dat heb ik Peter overhandigd.

Intussen is het bordje in handen gekomen van Peters schoonvader. 

Een goed vervolg van het paasfeest 

Is mijn wens.

Met Christ naar Uden en daar gespeeld. Christ als filmer.

 Goedenavond. 

Vandaag zaterdag speeldag voor mij, en Christ vond het een goed idee om samen naar Uden te gaan daarvoor met zijn busje.

Christ rijdt mij naar  m i j n  w e r k.

Het woongedeelte van zijn busje, waar de accordeon in vervoerd werd.

In zijn busje is heel wat te lezen. Onder andere deze........

Spreuk van de dag 

 Ik heb er aardig wat uurtjes gespeeld en vroeg regelmatig of Christ zich dan niet verveelde. Nee hoor en hij gaf me alle vrijheid om mijn eigen programma af te werken, dat ook bestond uit koffie drinken in een café, wat ik twee keer gedaan heb. Zelf had hij daar geen behoefte aan. Maar vanmorgen ben ik degene geweest die hem van koffie heeft voorzien, terwijl Christ heeft vastgelegd hoe dat bij mij in zijn werk ging.

De bonen in de koffiemaler.

Malen maar.

Nog een houtje in de kachel erbij om het koffiewater te laten koken. 

De gemalen koffie gaat in de filter.

Het kokende water gaat op de koffie.

De koffie wordt gedronken. 

Dit alles is verwerkt in filmpjes op de status van WhatsApp. 

Christ rijdt de laatste tijd weer af en toe in zijn busje, maar echt prettig vindt hij dat niet. Hij heeft in het verleden reizen met ezels gemaakt en hij denkt erover om dat in de toekomst weer te doen. Zo heeft hij een zoon die in de Pyreneeën woont en daar veel met ezels bezig is. Hij overweegt om daar weer eens naartoe te gaan. Christ heb ik leren kennen in de Ardèche, toen hij daar met zijn vriendin een paradijselijk stuk land bewoonde. Ze hadden daar ook ezels. Hij vindt ezels bijzonder elegante dieren. Ze weten precies hoe ze over smalle bergpaadjes moeten lopen, zelfs met veel bagage op hun rug. Paarden zijn in vergelijking met hen veel onbehouwener. 

Het spelen in Uden ging redelijk, maar ik werd erg gestoord door toch weer tranende ogen. Dat was gisteren ook het geval. Daar word ik een beetje sikkeneurig van. En mijn oortjes had ik dan wel een groot deel van de dag in, maar ik moest Christ toch vaak om herhaling vragen als hij iets wilde zeggen.

Vanmorgen deed ik ze in.

Tijdens het spelen kwam Marcel en zijn vrouw op me af. Ik moest even denken wie ze waren. Marcel ken ik via Erik en we hebben elkaar al eens ooit eerder in Uden ontmoet.

Hier poseren ze samen.

Een fotootje voor Erik en.....voor de blog.

Bij thuiskomst trof ik een fleurige bos bloemen  aan een paal gebonden.

De schenker heeft zich nog niet gemeld.

Einde verhaal.

Tot morgen.

Onverwachts bezoek van Christ, een oude bekende. Gespeeld in Druten.

 Goedenavond. Toen ik thuis aankwam na de terugtocht van Druten, wat nogal zwoegen was tegen een felle wind, stond Marcel me op te wachten. Er was bezoek voor mij, voor hem een onbekende en hij had hem gevraagd nog maar even niet bij mij naar binnen te gaan. Het was Christ, een oude bekende, we hadden elkaar lang niet meer gezien. Een echte vrijbuiter, nog veel meer dan ik. Dat hij misschien binnenkort zou kunnen komen had ik vanmorgen begrepen toen ik een wederzijdse vriendin aan de lijn had, die aan Christ mijn gegevens zou doorgeven. Had ik na het optreden in Druten even op mijn telefoon gekeken dan was het allemaal wat soepeler verlopen. Christ zelf had mij geappt en Marcel wilde mij bellen .....Maar ja, als je aan het fietsen bent tegen de wind in heb je daar even geen tijd voor.

Maar mijn gast is binnen.

Daar zit Christ, wat grijzer geworden  in de lange tijd dat we elkaar niet meer gezien hebben. 

Zelf had ie een pan soep meegebracht, die hij vanmorgen bij zijn zus in Eindhoven gemaakt heeft. Op het filmpje dat ik zojuist gemaakt heb vertelt hij al wat meer over zichzelf. Maar hij is net als ik iemand die het eenvoudige leven omarmt. Daarom voelde hij zich ook weer meteen thuis bij mij. Hij is gekomen met zijn busje waar hij in rondreist en dat staat nog aan de overkant van de Maas. Hij slaapt vannacht beneden. Dat het daar een ongeorganiseerde bende is neemt hij voor lief. Het is ook precies zijn sfeertje. Hij zal er goed kunnen slapen. Van Christ komt de.........

Uitspraak van de dag. 

Er zijn op de wereld meer niet gekken dan gekken.

Vandaag ben ik dus in Druten wezen spelen.  Zoals gewoonlijk werd ik daar weer warm ontvangen en kon ik me uitleven met mijn muziek. Tussendoor was er weer koffie met kersenflap in de gezellige bakkerij daar. 

Een prachtig tulpenveld zag ik op de heenweg en op de terugweg kwam dat op de foto. 

De eigenaar kwam er net aangelopen. Hij is ook een mooie moestuin aan aan het leggen. 

Expressionistische kunst in Altforst.

Vanmorgen was ik op de koffie bij buurman Marcel. Hij liet horen dat hij van toeten en blazen weet.

Te horen en te zien op de status van WhatsApp. 

Nou, dit was het dan zover.  Hoe morgen mijn  en onze dag eruit zal zien is nog de vraag. Je leest het wel.

Welterusten 

1 april voorbij, fantasie gaat verder. Puntje op de i gezet.

 Goedenavond. Ben vandaag weer teruggekeerd in de realiteit. In verband met 1 april had ik gisteren een verhaaltje verzonnen op deze blog van het begin van een nieuwe reis. Ik ging er zo in op dat ik zelf ook al bijna geloofde dat ik die dag tot België was gekomen. Maar toch werd ik vanochtend weer wakker in mijn bedje op het water in Alphen. Een beetje onzeker of ik er wel goed aan had gedaan om zomaar te jokken, zelfs op 1 april krijg ik daar toch een beetje een schuldgevoel van. Het grappige is eigenlijk dat ik in werkelijkheid daar ook echt wel toe in staat ben om van de ene op de andere dag het roer om te gooien. Het besef die vrijheid te hebben om dat ook werkelijk te doen maakt me blij. Dus beste mensen, sta er niet van te kijken als over een paar dagen er weer een volgepakte fiets op de blog staat en een tentje met een vuurtje erbij. Vandaag ben ik nog verder gaan fantaseren over het vervolg van de denkbeeldige reis die ik gisteren begonnen ben. Had zogenaamd de Belgisch-Franse grens bereikt en het volgende meegemaakt:

Helemaal uit de lucht gegrepen is dit verhaal niet. Een jaar of zeven geleden bij de Grieks-Turkse grens moest ik inderdaad mijn koffer en mijn accordeon open doen en had ik op het laatst een liedje voor de douaniers gespeeld.

Vandaag  heb ik een liedje gespeeld voor  jarige engelse Paul. 

Happy birthday to Paul.

Marcel maakte de opname.

De tweede mouw van de trui groeit aardig deze dagen.

Na de  w o w  van de eerste mouw komt op deze  m o o i  te staan.

Het puntje is op de i gezet vandaag. 

Ook is er wat was gedaan.

Drogen in de wind. 

De meerkoeten maken regelmatig ruzie met elkaar. Een filmpje ervan staat op de status van WhatsApp. 

Deze meerkoet was aan het ontbijten toen een andere woest op hem af kwam.

En naast mijn vlot dobbert nu dit schattige andere vlotje. 

Ook te zien op een filmpje. 

Morgen ga ik er weer op uit. Groente en aardappelen zijn bijna op. Als warme maaltijd heb ik net maar een blik erwtensoep genuttigd.

Waar mijn concert morgen plaatsvindt weet ik nog niet. Geldermalsen of Druten?

Spreuk van de dag. 

Voor de reis des levens krijgt niemand een tomtom.

Tot morgen. 

Onverwachts op de fiets gestapt. Begin van een grote reis?

 Bonjour..

Goedenavond...

Je zult het maar in je kop krijgen, maar ...... bij mij is het geval dat ik waarschijnlijk het voorjaar in mijn kop heb! Toen ik wakker werd vanmorgen en naar buiten keek naar de zon die probeerde achter de horizon vandaan te komen kwam een plan in me op voor iets wat in de toekomst wel de bedoeling is, maar waar ik nu nog helemaal niet mee bezig was: de fiets opladen en op reis gaan. Een onlogische gedachte om nu al te vertrekken en nog niet een maandje te wachten. Immers, gisteren had ik nog die bloedprik gehaald, waarvoor ik op 16 april een afspraak heb bij de huisartsenpraktijk. Bovendien komt begin mei pas de nieuwe betaalpas in de brievenbus. Is het dus wel verstandig om nu al te vertrekken, zo waarschuwde een stemmetje in mij. Maar dit soort gekke stappen heb ik in het verleden al wel vaker gedaan. En altijd bleek dat het uiteindelijk toch wel goed kwam als ik op mijn gevoel afging. 

Spreuk van de dag. 

Het is niet verstandig om altijd je verstand te gebruiken. 

Mijn enthousiasme bleek groot bij de gedachte om vandaag al meteen de wijde wereld in te trekken. Gewoon gaan met die banaan, dacht ik, en we lossen onderweg wel de obstakels op. Na een week fietsen kan ik die afspraak met de huisarts gewoon afbellen als ik niet op mijn schreden wil terugkeren, wat natuurlijk altijd nog kan. Maar zoals meestal als ik op reis ben wil ik graag op reis blijven en lonken andere horizonten. En dan het missen van de bankpas....Ik heb toch mijn accordeon bij me! En het is een uitdaging om voor inkomsten te moeten zorgen. Dat heeft ook zijn charme en maakt het reizen extra spannend. 

Ik draalde niet lang, sprong mijn bed uit, trok mijn korte broek aan en belaadde mijn ijzeren ros. De routine van de vorige reis, die in oktober eindigde had ik nog wel. Deze fiets is niet veel anders dan diegene waarmee ik afgelopen oktober de Nederlandse bodem weer bereed. Het stuur staat zelfs een beetje lager en dat rijdt prettiger. Daar heeft een vriend pas geleden nog voor gezorgd.

De vraag was, waar gaat de reis naar toe? Bretagne staat al lang op het programma, maar vandaag was mijn blik vooral op het zuiden gericht. Ach, via Parijs naar Bretagne kan ook eventueel. Ik vind het altijd fijn om met de wind in de rug te vertrekken,  en die is noordelijk vandaag.

Rond 9 uur was ik startklaar en ik fietste lekker door, zodat ik de eerste dag al tot België ben gekomen. Mijn tent staat midden in een bos en het vuurtje brandt weer als vanouds. Het is bijna etenstijd.

Onderweg werd ik verblijd door het lonkende voorjaar met al zijn bloemenpracht.

Zometeen weer lekker slapen in mijn tentje. Wel zonder toetje,  dat ben ik vergeten te kopen. 

                       Au revoir.

                    Tot ziens.