Naar Uden, regen tot 3 uur, daarna goed gespeeld.

 Goedenavond. 

Vandaag zaterdag, de dag die ik in Nederland reserveer om ergens te gaan spelen, was twijfelachtig wat het weer betreft. Maar ik las dat het, in Alphen althans, zou regenen tussen tien en twaalf en daarna vanmiddag bijna niet meer. Dus besloot ik om te gaan,  en wel naar Uden. Echter het begon pas te regenen toen ik rond het middaguur goed en wel in Uden was. Voorlopig was daar genoeg om me te vermaken: in een café kon ik uitgebreid de krant bekijken onder het genot van een kopje koffie. Intussen was de regenverwachting al uitgebreid tot kwart over drie. Ik vond een cafetaria voor friet. Toen het daarna nog niet droog was werd het weer koffie,  maar nu in de Hema. Maar toen het kwart over drie was werd het inderdaad droog. Ik besloot te gaan doen waar ik voor gekomen was en ging spelen. In tegenstelling tot gisteren op de markt van Grave toen er geen momenten waren dat het even fantastisch liep, was ik nu eigenlijk de hele tijd in een flow en trok genoeg aandacht om goed te blijven spelen. Zal ook wel door die vele koffie zijn gekomen. 

Heb niet veel foto's gemaakt vandaag, maar in Nistelrode heb ik mooie bronzen beelden bewonderd.

Beide zijn gemaakt door Toon Grassens.

Ook zat er een muzikant in Nistelrode. 

Zal het van dezelfde kunstenaar zijn? Ik heb hier niet gekeken of er iets geschreven is.

Mijn vader komt trouwens uit Nistelrode en als kind zijnde gingen we hier vaak familie opzoeken. We woonden in Oss.

Mijn vader heeft bij Organon en Diosynth gewerkt. Ze hebben op het gebouw een mooie muurschildering staan.

Toen ik bijna thuis was had ik op de valreep toch nog voer voor de status van WhatsApp. Een grote vogel zat in het weiland en vloog later op.

Omdat ie zo groot is zal het wel een ooievaar zijn, schat ik.

Spreuk van de dag. 

 

Tot morgen.

Naar Grave/markt, daarna op bezoek in Escharen en in Schaijk.

 Goedenavond. 

De storm viel reuze mee vannacht en vanmorgen was het droog met droge vooruitzichten. Dus weer om ergens te spelen, wat ik gisteren niet had verwacht. In Kerkdriel? Nee, te veel tegenwind op de heenweg. Dan voor de tweede keer in drie weken naar Druten? Een ander idee kwam in me op. De sterke wind kon me ook naar Grave blazen, waar een ochtendmarkt is. Dat deed ik, een verrassend doel van deze dag. Gaandeweg bedacht ik dat ik deze onderneming kon combineren met een bezoek aan Frans in Schaijk,  op de terugweg,  met een klein ommetje.

En vlakbij Grave ligt ook Escharen waar Mientje en Maricus wonen.

Die voornemens zijn allemaal ingewilligd. 

Mientje en Maricus.

Frans, bezig met spieroefeningen.

De markt zelf was matig. Het was niet een geweldig optreden en het gebeurde ook niet dat ik een tijdje in de flow kwam, zoals meestal het geval is. Het begin was beter dan het eind, toen bijna niemand meer aandacht voor me had en dientengevolge het peil daalde, ondanks de koffie die ik ophad. Twee koppen zelfs, want toen mijn kopje bijna leeg was kwam een van de bedienden mij een ander kopje voorzetten. " Van de mensen die net hier gezeten hebben ", was haar commentaar. 

De markt was dan wat minder, maar de ontmoetingen met Mientje,  Maricus en Frans waren ook factoren die een goede invulling gaven aan mijn dag.

Mientje en Maricus hebben qua gezondheid het een en ander meegemaakt in de periode dat ik in het buitenland was. We schreven elkaar wel af en toe via de app, maar niet het fijne van alles. Daarvoor was het goed dat we elkaar weer eens onder zes ogen konden spreken. Fijn te ervaren dat deze mensen een open geest hebben en verbinding hebben met iets dat verder reikt dan het aardse bestaan.

Frans en ik hebben afgelopen winter in Spanje zes weken met elkaar opgetrokken. Hij is afgelopen zomer drie maanden in India geweest en op dezelfde dag dat ik de boot voor het eerst betrad stapte hij weer in zijn huis.

Hij heeft er nogal wat materiaal voor spieroefeningen liggen en dat vond ik ook wel interessant om in mijn handen te houden.

40 keer moet dat ding omhoog.

Het ging mij vrij gemakkelijk af, ondanks dat ik niet zulke sterke armspieren heb, vind ik zelf.

Ook deze staaf moest een aantal keren omhoog geduwd worden.

Daar lag nog een ander instrument waarop je vingeroefeningen kunt doen.

Dat wilde hij ook wel doen toen ik het hem vroeg.

Op de status van WhatsApp zie en hoor je hem flamenco spelen.

Er lag een schrift bij hem op tafel dat me uitnodigde om het volgende te schrijven:

Gedicht van de dag. 

In Grave staat een kapelletje dat ik van dichterbij ben gaan bekijken. 

Wees gegroet, Maria.

Langs de Maas in Grave waren twee honden met elkaar aan het dartelen. 

Zie ook de status van WhatsApp. 

Zo, en nu mag ik weer aan mijn toetje beginnen. Eenieder wens ik een prettig begin van het weekend toe.

Doeiiiiii

Een onrustige rust. Accordeon gecontroleerd: niet helemaal in orde. Buren druk bezig met afrastering.

 Goedenavond. 

Vandaag was ik nogal wispelturig. Dat ik thuis bleef was wel duidelijk want het regende af en toe en er was wind voorspeld. Net opgestaan ben ik meteen naar de fiets gelopen om de accordeon uit de tas te halen. Die laat ik heel nonchalant dagen erin zitten. Laatst met spelen bleef er al eens een toets hangen. Even gekeken of er geen vocht in de koffer was binnengedrongen na die regen. Want die koffer sluit niet meer goed en wordt met een stiek dichtgehouden. Nee, dat niet, maar door er even op te spelen merkte ik dat diezelfde toets weer bleef hangen, en nu veel hardnekkiger dan toen. Ai ai ai, stommerik, vond ik van mezelf. Ook toen ik hem bij de kachel legde

bleef de toets nog lang moeilijk doen. Het betekende een onrustig ontbijt want ik bleef maar met die toets van de accordeon bezig. Ik heb nog wel meer accordeons en ik zag het al voor me dat ik die eens moest gaan bekijken als het niet goed zou komen met deze ouwe trouwe die me nog nooit in de steek heeft gelaten. Ook vond ik op Google al een reparateur van accordeons, in Sint-Michielsgestel,  en dat is niet eens ver weg. Daar kon ik dan meteen laten kijken naar enkele tonen die een beetje vals zijn geworden,  voor zover ik dat zelf kan vaststellen met mijn onzuivere oren. Maar.....toen ik het probleem een beetje losgelaten had en na het ontbijt ook andere dingen ben gaan doen en het daarna weer probeerde kwam de toets wel weer gewoon terug naar het indrukken. 

Nu ik toch bezig was had ik daarna maar eens de accordeon naar boven gebracht die daar enkele jaren onaangeroerd in de benedenverdieping gestaan had. Ik was blij dat ik die niet meer hoefde in te wijden als noodaccordeon, want er kwamen allemaal bijgeluiden uit. Ook daar ging het naderhand beter mee. Morgen ga ik hem nog verder bekijken en eventueel openmaken. 

De voorste accordeon ga ik morgen verder bekijken. 

Terwijl ik tussen de buien door afwisselend met hout en breien bezig was voerden de buren Marcel en Ton het project afrastering uit, hierbij geholpen door een vriend van Marcel. Om eventuele ongewenste bezoekers op een afstand te houden. 

Het is zo ook mooier, volgens Marcel, en daar ben ik het mee eens.

Ergens anders, op de Maas, was een andere activiteit gaande.

De Maas wordt uitgediept.

Dit en het vorige wordt ook weergegeven op de status van WhatsApp. 

Vandaag ben ik eens iemand op gaan bellen, iets wat ik niet graag doe, tot nu toe, maar ik merk dat zo'n geconcentreerd gesprek eigenlijk best goed gaat in deze tijden dat mijn oren het af laten weten. Heel veel contact heb ik gelukkig ook wel via de app en ook het schrijven van deze blog hoort daarbij. Ik kies om te beginnen mensen die niet van schrijven houden en/of de blog niet lezen. 

Intussen,  half acht, is de aangekondigde storm begonnen. Altijd een beetje eng. De boot gaat zelfs een beetje op en neer, maar minimaal. 

De kachel was de hele dag aan en dan was een pan water snel warm. Gelegenheid om eens een wasje te draaien. 

De rode was hangt.

De optreedbroek mocht al bijtijds naar binnen om daar te drogen. De andere kleren zijn nu inmiddels ook van de lijn. Op de kachel staat sneldrooghout.

Beneden zag ik de trui liggen waar op de ene kant Frankrijk in Nederland is afgebeeld.....

........en op de andere kant Nederland in Frankrijk. 

Maar even naar boven gehaald. Hij is denk ik te kapot om nog te repareren. 

Spreuk van de dag. 

We gaan naar de maan, maar we kunnen de storm niet weerstaan.

Hopelijk doen onze boten dat wel vannacht.

De groeten van Marcel, van mij en van heel de botenfamilie.

Geen last van oren vandaag: niemand gesproken. Wel een mooi idee bedacht en aan het uitbreien.

 Goedenavond. 

Vandaag een idee bedacht dat me blij maakte. Tijdens het ontbijt zat ik te denken aan wat voor een patroon ik in het tweede pand van de trui zou kunnen inbreien. Tegelijk zag ik voor me op de tafel de tekening die ik vorige week van Harold had gekregen.

Een foto gemaakt van een linoleumsnede van Harold.

Zo mooi vind ik die met de paradijsvogels. 

En toen kwam het idee: zou ik die niet in kunnen breien? Nog voor ik het ontbijt op had begon ik te rekenen. Een ruitjespatroon maakte ik over een van de foto's ( ik had er van Harold twee gekregen).

Het lijkt me echt een patroon dat in de sfeer van de trui past. Het resultaat tot nu toe, na een dag breien is het volgende:

Natuurlijk zal het in de trui heel anders worden dan het werk van Harold,  maar de vorm hou ik ieder geval aan en ik zal hem op mijn eigen manier inkleuren. 

Ik dus heel opgetogen door het onverwachts in me opgekomen project. Het verdreef de zorgen over mijn slechte gehoor die ik gisteren nogal had. Vandaag heb ik ook niemand gesproken, dat scheelt.

Natuurlijk niet alleen maar gebreid, maar ook hout gezaagd en gepuzzeld. Bijna altijd buiten,  want het was heel mooi weer.

Het redelijk droge hout kon meteen al naar binnen. 

Verder heb ik een meerkoetenpaar als buren. Op de status van WhatsApp staat een filmpje dat ik vanavond maakte.

Op het filmpje is de buurman beter te zien. Hij komt op me af omdat ie denkt dat ik iets voor hem heb.

Op hetzelfde filmpje zie je de vlammen om de pan slaan.

De sperziebonen smaakten prima, terwijl ik niet uitgekeken raak op de vogels die iets van het paradijs uitstralen.

Morgen verder met mijn project denk ik. De kans is niet zo groot dat ik ergens ga spelen, nu ik ook thuis weer een inspirerende bezigheid heb gevonden. Bovendien zou het gaan waaien.

Uitspraak van de dag 

Vandaag is morgen gisteren.

Doei doei.

Naar audicien in Geldermalsen. Oren hopeloos, ik moedeloos.

 Goedenavond. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar dat is eigenlijk al geruime tijd door de bank genomen zo. Nu ik in Nederland ben word ik dagelijks erg geconfronteerd met mijn slechte gehoor. Ontmoetingen met mensen kosten me heel veel energie. In mijn achterhoofd hield ik in ieder geval dan nog dat er aan gewerkt wordt. De afspraak met een audicien lag er, en dat was voor vandaag, twaalf uur, in Geldermalsen. Waarom zo'n eind weg? Omdat audicien Struijk die daar zit goede resultaten bracht bij mensen die net als ik niet tot tevredenheid geholpen werden bij bekende namen zoals Specsavers en Van Boxtel in het veel dichterbij gelegen Oss en daar wel succes hadden.

Ik heb er alles voor over om beter te kunnen horen en daar wil ik best af en toe veel moeite voor doen en er  kosten voor maken.

Het was de audicien die Ellen heette meteen al duidelijk dat het vrij ernstig was met mij, want bij de eerste kennismaking moest ik al twee keer vragen:"Wat zeg je"? De gehoortest die zij afnam bevestigde dit en die bevestigde ook mijn eigen vasstelling waarmee ik dagelijks pijnlijk mee geconfronteerd word. Om te huilen dus, maar ik probeer dat nare gevoel vooral te verdoezelen door leuke dingen te doen die ik nog wel kan: mezelf en mensen blij maken met de accordeon. Vandaag had ik hem wel meegenomen om eventueel in Tiel op de terugweg te spelen, maar het overheersende gevoel in mezelf was om mensen op te zoeken en dat is gebeurd: mijn vroegere buren in Frankrijk die tevens dorpsgenoten waren in Alphen en nu in Dreumel wonen: Hennie en Jannie.

Ellen de audicien heeft gezegd dat de gehoorapparaatjes het linkeroor op zijn hoogst tot 70 procent kunnen brengen en het rechteroor tot 85 procent. Helemaal goed zullen ze het nooit kunnen krijgen. Niet dat ik dat verwacht had, maar het is toch niet fijn om dat te weten. Het is een beetje vergelijkbaar met de vaststelling van dementie. De contactuele vermogens gaan achteruit en dat maakt me verdrietig omdat ik dat zo belangrijk vind.....Afdalen in een alleen zijn, ik kan het wel, maar het is niet gezond. Dit leidt me tot de...

Spreuk van de dag. 

Alleen leven kan slechts op een gezonde manier als je tevens in verbinding staat met anderen.

Ondertussen heb ik vandaag twee keer een mooie boottocht gemaakt over de Waal, van de ene oever naar de andere.

Op de terugweg van Tiel naar Wamel.

Lucht en water, een machtige combinatie. 

Dit alles op het voetveer, genaamd Pomona. 

De Betuwe is het gebied van de fruitbomen. Ik reed even achter een appeltransport aan.

Zie status van WhatsApp. 

Een bloemrijk huis in Tiel.

Een kabouterhuis ergens bij Geldermalsen. 

Hennie en Jannie wonen in de Molenweg, vlakbij deze mooie molen.

De kerk van Dreumel. 

En nu gauw eten. Het is zeker al een half uur klaar,  maar ik wilde eerst de blog afmaken,  wat nu geschied is.

Fijne avond en een mooie dag van morgen.

Fotograaf Jeroen kwam filmen voor het Brabants Dagblad. Heel veel beestjes in het hout.

 Goedenavond.

Vandaag was de afspraak met de fotograaf van het Brabants Dagblad in aansluiting op het interview dat ik vorige week had met Maarten van der Rakt. 

Het werd uiteindelijk een bliksembezoek van fotograaf Jeroen. Hij had zich namelijk in de pont vergist. Daardoor kwam hij twintig minuten na de geplande tijd pas aan en zijn strakke schema gebood hem dat hij op tijd in Megen moest zijn voor het filmen van een vogeltransport. Desalniettemin was onze ontmoeting kort maar krachtig en heel leuk.

Kennismaking met Jeroen. 

Toen hij eraan kwam ben ik hem tegemoet gekomen met de telefooncamera, want ik vond het op mijn beurt weer leuk om hem te filmen.

De rollen zijn omgekeerd, zei hij toen we elkaar naderden.

Ik vond het heel boeiend kennis te maken met zo iemand.

Jeroen begon meteen te filmen en daarvan heb ik op mijn beurt weer een filmpje gemaakt dat op de status van WhatsApp staat.

Hij vroeg me daarna of ik vanaf het schip naar boven wou lopen voor een foto.

De opname is een van de drie kandidaten om uitverkoren te worden om bij de tekst van het interview  te fungeren. Maar ik hoop dat het twee andere worden. Een andere foto is genomen terwijl ik op het dek zat te breien temidden van spreukenbordjes. Zelf had ik al bedacht om daartussen te gaan zitten.

Zo ongeveer was mijn idee, gefilmd door buurvrouw Karin, maar Piet stelde voor om dan ook nog te gaan zitten breien. 

Nu hoop ik maar dat dit tafereel in de krant komt. Zeer waarschijnlijk is de andere uitverkoren foto de opname die Jeroen boven maakte, waar ik accordeon speelde in de stuurhut. 

Het is afwachten wat verkozen wordt, Jeroen heeft drie foto's opgestuurd en heeft daar verder geen zeggenschap over.

We hebben afgesproken dat Jeroen nog wel een keer terugkomt, informeel, en dat ie dan wel tijd heeft om koffie te drinken. Want omgekeerd boeit het mij ook erg hoe Jeroen zijn werk doet en verder in het leven staat. Hij zit al dertig jaar in het vak.

En verder ben ik vandaag weer wat hout op het dek gaan leggen na het ontdaan te hebben van de vaak rottende basten die bewoond werden door pissebedden. 

Een hele gemeenschap pissebedden wordt verstoord als ik de bast van het hout scheid.

Maya uit Spanje bracht vandaag de prachtige.......

Spreuk van de dag 

Vaak is wijsheid niets zeggen en doen alsof je dom bent.

Lekker slapen straks.