Goedenavond. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar dat is eigenlijk al geruime tijd door de bank genomen zo. Nu ik in Nederland ben word ik dagelijks erg geconfronteerd met mijn slechte gehoor. Ontmoetingen met mensen kosten me heel veel energie. In mijn achterhoofd hield ik in ieder geval dan nog dat er aan gewerkt wordt. De afspraak met een audicien lag er, en dat was voor vandaag, twaalf uur, in Geldermalsen. Waarom zo'n eind weg? Omdat audicien Struijk die daar zit goede resultaten bracht bij mensen die net als ik niet tot tevredenheid geholpen werden bij bekende namen zoals Specsavers en Van Boxtel in het veel dichterbij gelegen Oss en daar wel succes hadden.
Ik heb er alles voor over om beter te kunnen horen en daar wil ik best af en toe veel moeite voor doen en er kosten voor maken.
Het was de audicien die Ellen heette meteen al duidelijk dat het vrij ernstig was met mij, want bij de eerste kennismaking moest ik al twee keer vragen:"Wat zeg je"? De gehoortest die zij afnam bevestigde dit en die bevestigde ook mijn eigen vasstelling waarmee ik dagelijks pijnlijk mee geconfronteerd word. Om te huilen dus, maar ik probeer dat nare gevoel vooral te verdoezelen door leuke dingen te doen die ik nog wel kan: mezelf en mensen blij maken met de accordeon. Vandaag had ik hem wel meegenomen om eventueel in Tiel op de terugweg te spelen, maar het overheersende gevoel in mezelf was om mensen op te zoeken en dat is gebeurd: mijn vroegere buren in Frankrijk die tevens dorpsgenoten waren in Alphen en nu in Dreumel wonen: Hennie en Jannie.
Ellen de audicien heeft gezegd dat de gehoorapparaatjes het linkeroor op zijn hoogst tot 70 procent kunnen brengen en het rechteroor tot 85 procent. Helemaal goed zullen ze het nooit kunnen krijgen. Niet dat ik dat verwacht had, maar het is toch niet fijn om dat te weten. Het is een beetje vergelijkbaar met de vaststelling van dementie. De contactuele vermogens gaan achteruit en dat maakt me verdrietig omdat ik dat zo belangrijk vind.....Afdalen in een alleen zijn, ik kan het wel, maar het is niet gezond. Dit leidt me tot de...
Spreuk van de dag.
Alleen leven kan slechts op een gezonde manier als je tevens in verbinding staat met anderen.
Ondertussen heb ik vandaag twee keer een mooie boottocht gemaakt over de Waal, van de ene oever naar de andere.
Op de terugweg van Tiel naar Wamel.
Lucht en water, een machtige combinatie.
Dit alles op het voetveer, genaamd Pomona.
De Betuwe is het gebied van de fruitbomen. Ik reed even achter een appeltransport aan.
Zie status van WhatsApp.
Een bloemrijk huis in Tiel.
Een kabouterhuis ergens bij Geldermalsen.
Hennie en Jannie wonen in de Molenweg, vlakbij deze mooie molen.
De kerk van Dreumel.
En nu gauw eten. Het is zeker al een half uur klaar, maar ik wilde eerst de blog afmaken, wat nu geschied is.
Fijne avond en een mooie dag van morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten