De crematie is achter de rug. We kregen allemaal een mooie foto van Jet en Piet, die op de voorkant van het dankkaartje staat.
De bijeenkomst begon om elf uur, maar Piet en ik waren er al een uur eerder. Piet moest namelijk nog even inspelen met een gitarist en een zangeres.
Hier zijn ze aan het oefenen.
Ze hadden een mooi passend liedje voorgedragen.
Voor hen was het mijn beurt om te komen met mijn toespraak, die voornamelijk uit dit bestond:
Gedicht van de dag.
Om mens te zijn op aarde
Tussen de vogels en de bloemen:
Het is een ervaring die wij allemaal aan het maken zijn.
Om straks niet meer mens te zijn op aarde
Is een gegeven dat ook voor ieder van ons geldt.
Het leven is een mysterie
Maar de dood is dat even goed.
En zoals we met iemand verbonden kunnen zijn in zijn of haar leven
Zo gaan we nu allemaal een stukje mee met Jet.
Mijn gedicht werd goed ontvangen en dat wist ik eigenlijk wel. Meestal voel je wel aan of iets de mensen bereikt. Het bereikte mijzelf ook want ik moest huilen erbij op het laatst.
Zoals ik verwachtte kon ik van andere toespraken weinig verstaan en ook om met mensen te praten na afloop bij de koffietafel was erg inspannend. Jet heeft een zus, Maya geheten, die in Spanje woont samen met haar man Adolfo. Het was fijn om hen te ontmoeten. Ooit heb ik hen in Spanje bezocht en Adolfo had toen geholpen met de verspaansing van een spreukenbordje.
Vrij vertaald: "Aan de valse noten herken je de levende muziek ".
Dit spreukenbordje zat in de accordeonkoffer, die ik meegenomen heb voor het geval ik vandaag of morgen ergens zou gaan optreden op een markt. Op de andere kant van het bordje staat namelijk een Nederlandse tekst. Ik deed het wel: vanmiddag spelen op de markt van Son. Het grappige was dat Maya, Adolfo en dochter Eva daar vanmiddag ook even naartoe gingen en we elkaar dus weer troffen, in een andere setting. Toen kon ik Adolfo dus zijn tekst weer laten zien.
Nog even terug naar de bijeenkomst in het crematorium: De keuze van mijn outfit had nogal wat voeten in de aarde. Gisteren schreef ik al dat enkele critici vonden dat mijn zwarte joggingbroek met witte strepen niet paste, maar dat mijn trui wel door de beugel kon op zo'n bijeenkomst.
Zo kon het echt niet.
Zo kon het wel.
Zelf vond ik vanmorgen dat mij die trui bij die zwarte broek van Piet niet zo goed stond en ik stelde voor om een passend zwart jasje ook te mogen lenen.
Dan ook maar helemaal in het net. Hoewel ik van kleur hou heb ik ook helemaal niks tegen zwart.
Als toneelspeler heb je verschillende outfits en een beetje toneelspeler ben ik toch wel. Af en toe moet je van rol wisselen in het leven.
Vele mensen waren te spreken over deze kleren. Maar daarna op de markt koos ik weer voor mijn kleurrijke kostuum.
Er is vanuit de zaal een prachtig uitzicht op de mooie omringende natuur van Breugel.
Vanavond slaap ik weer een nachtje in mijn eigen bedje dat hier voor mij gereserveerd is.
Ik wens eenieder ook een goede nachtrust en voor morgen weer een mooie dag.
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten