Goedenavond.
Vandaag was ik nogal wispelturig. Dat ik thuis bleef was wel duidelijk want het regende af en toe en er was wind voorspeld. Net opgestaan ben ik meteen naar de fiets gelopen om de accordeon uit de tas te halen. Die laat ik heel nonchalant dagen erin zitten. Laatst met spelen bleef er al eens een toets hangen. Even gekeken of er geen vocht in de koffer was binnengedrongen na die regen. Want die koffer sluit niet meer goed en wordt met een stiek dichtgehouden. Nee, dat niet, maar door er even op te spelen merkte ik dat diezelfde toets weer bleef hangen, en nu veel hardnekkiger dan toen. Ai ai ai, stommerik, vond ik van mezelf. Ook toen ik hem bij de kachel legde
bleef de toets nog lang moeilijk doen. Het betekende een onrustig ontbijt want ik bleef maar met die toets van de accordeon bezig. Ik heb nog wel meer accordeons en ik zag het al voor me dat ik die eens moest gaan bekijken als het niet goed zou komen met deze ouwe trouwe die me nog nooit in de steek heeft gelaten. Ook vond ik op Google al een reparateur van accordeons, in Sint-Michielsgestel, en dat is niet eens ver weg. Daar kon ik dan meteen laten kijken naar enkele tonen die een beetje vals zijn geworden, voor zover ik dat zelf kan vaststellen met mijn onzuivere oren. Maar.....toen ik het probleem een beetje losgelaten had en na het ontbijt ook andere dingen ben gaan doen en het daarna weer probeerde kwam de toets wel weer gewoon terug naar het indrukken.
Nu ik toch bezig was had ik daarna maar eens de accordeon naar boven gebracht die daar enkele jaren onaangeroerd in de benedenverdieping gestaan had. Ik was blij dat ik die niet meer hoefde in te wijden als noodaccordeon, want er kwamen allemaal bijgeluiden uit. Ook daar ging het naderhand beter mee. Morgen ga ik hem nog verder bekijken en eventueel openmaken.
De voorste accordeon ga ik morgen verder bekijken.
Terwijl ik tussen de buien door afwisselend met hout en breien bezig was voerden de buren Marcel en Ton het project afrastering uit, hierbij geholpen door een vriend van Marcel. Om eventuele ongewenste bezoekers op een afstand te houden.
Het is zo ook mooier, volgens Marcel, en daar ben ik het mee eens.
Ergens anders, op de Maas, was een andere activiteit gaande.
De Maas wordt uitgediept.
Dit en het vorige wordt ook weergegeven op de status van WhatsApp.
Vandaag ben ik eens iemand op gaan bellen, iets wat ik niet graag doe, tot nu toe, maar ik merk dat zo'n geconcentreerd gesprek eigenlijk best goed gaat in deze tijden dat mijn oren het af laten weten. Heel veel contact heb ik gelukkig ook wel via de app en ook het schrijven van deze blog hoort daarbij. Ik kies om te beginnen mensen die niet van schrijven houden en/of de blog niet lezen.
Intussen, half acht, is de aangekondigde storm begonnen. Altijd een beetje eng. De boot gaat zelfs een beetje op en neer, maar minimaal.
De kachel was de hele dag aan en dan was een pan water snel warm. Gelegenheid om eens een wasje te draaien.
De rode was hangt.
De optreedbroek mocht al bijtijds naar binnen om daar te drogen. De andere kleren zijn nu inmiddels ook van de lijn. Op de kachel staat sneldrooghout.
Beneden zag ik de trui liggen waar op de ene kant Frankrijk in Nederland is afgebeeld.....
........en op de andere kant Nederland in Frankrijk.
Maar even naar boven gehaald. Hij is denk ik te kapot om nog te repareren.
Spreuk van de dag.
We gaan naar de maan, maar we kunnen de storm niet weerstaan.
Hopelijk doen onze boten dat wel vannacht.
De groeten van Marcel, van mij en van heel de botenfamilie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten