Goedenavond. Vanmiddag ben ik naar Breugel gefietst en onderweg kwam ik er gelukkig snel achter hoe ik morgen mijn toespraak ga doen. Het belangrijkste had ik al op papier gezet, dat is een gedicht, maar ik wist nog niet wat daar nog bij zou moeten komen. Daardoor was ik vanmorgen eerst nogal zenuwachtig en ongedurig. Maar dat is nu opgelost nu ik weet hoe ik het aan ga pakken .
Toen ik tegen vier uur Breugel kwam ingefietst passeerde ik een voetganger. Hé, dat was Piet. Hij kwam van het crematorium af, dat op 500 meter van zijn huis is. Met zijn karretje dat hij normaal gebruikt om zijn kajak naar de wateren te brengen had hij nu de contrabas vervoerd naar het crematorium. Die heeft ie morgen nodig om een stuk uit te voeren samen met een gitarist en een zangeres.
Om een andere reden was het fietsen naar Breugel nog wel spannend. Het einddoel was het huis van Piet en Jet, waar Jet a l t i j d was. Heel vaak kwam ik hier en meestal onverwachts en altijd was ik zeer welkom. Maar het besef Jet er nu niet aan te treffen ontroerde me.
De bank waarop Jet de laatste tijd altijd zat of lag is nu vaak leeg.
Die achterste grijze bank, die is het, waar Jet altijd te vinden was.
Spreuk van de dag.
Hoe vol kan een lege stoel zijn.
Nu heb ik er even op plaats genomen.
Piet had de foto gemaakt om te laten zien welke broek ik morgen aan zou hebben. De broek werd afgekeurd door twee personen, terwijl Piet zelf al had toegezegd dat ik hiermee wel voor de dag kon komen. Ik hoefde dus wat hem betreft niet een zwarte broek van hem te lenen. Maar nu werd hij toch uit de kast gehaald.
De zwarte schoenen in de fietstas, maar ook de klompen. Eventueel volgt morgenmiddag en/of vrijdag ook een optreden op een markt. In de andere fietstas zit daartoe de accordeon.
De trui die ik nu aan heb kan voor beide gelegenheden gebruikt worden, hoewel de critici daar ook wel wat moeite mee hadden.
Maar Piet in ieder geval niet.
Het kwam toch wel mooi uit dat gisteren Jan inspiratie had om de snoeischaar in mijn baard te zetten. José had deze foto gemaakt:
Maar het belangrijkste zal morgen toch zijn om mijn innerlijke mens te tonen.
Onderweg had ik Lasagna gekocht voor ons om te eten.
Piet wist niet of hij dit zou eten, want hij vindt het te zout. Tenslotte kreeg ik beide borden voorgeschoteld
Vanmorgen kwam buurman Marcel mij het laatste stukje taart brengen van de verjaardag gisteren van Karin .
Een laars die daar jaren heeft gelegen. Dus laat ik m nog maar even daar.
Een goede nachtrust is nu mijn wens
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten