Goedenavond.
Wat een paniekdag is het geweest! Maar, met een goede afloop. Ik ging op weg naar Beneden Leeuwen om daar boodschappen te doen en van daaruit eventueel door te rijden naar Andries en Ellen in Ingen. Toen ik er bijna was keek ik even in mijn fietstassen en ontdekte tot mijn verbazing dat het kleine tasje met daarin portemonnee, paspoort, bankpas en telefoon daar niet in zat. Oh stom, hoe kon ik dat nou vergeten. Het betekende rechtsomkeer maken want zonder geld valt er geen boodschappen te doen en bovendien voelde ik me niet goed zonder dat onafscheidbare tasje. Ik ging er vanuit dat ik het ergens binnen had laten liggen. Een uurtje extra fietsen was mijn straf voor deze onoplettendheid. Maar toen ik door weer en wind en vette buien thuis was gekomen en het tasje dacht pakken om daarna de expeditie te herhalen of ergens dichterbij boodschappen te gaan doen moest ik tot mijn ontsteltenis vaststellen dat het tasje daar niet lag. Niet boven, niet beneden, niet boven, niet beneden.....ik snapte er niks van. Kwijt mijn kostbaarheden, een rare gewaarwording. Naar de buren Ton en Monique. Ton sprak ik nog vanmorgen bij het weggaan. " Heb je de sleutel van de poort als je laat thuiskomt?", was zijn vraag. Ja, en ik wees op mijn fietstas waar het tasje in lag, tenminste dat nam ik aan.
Alle buren waren in rep en roer vanwege de nare situatie waarin ik verkeerde. Dat was hartverwarmend. Zowel Monique als Marcel zijn aan het bellen gegaan rond de plek waar mijn fiets had gestaan. Maar niemand hoorde mijn telefoon ergens afgaan.
Maar doordat ik deze foto kan tonen en deze blog aan het schrijven ben kunnen de lezers zien dat uiteindelijk de telefoon teruggekomen is. Ja, het einde van het drama vandaag was er toen ik na een vergeefse zoektocht op en neer naar Beneden Leeuwen weer thuis was, waar ik nogmaals boven, beneden, boven, beneden alles afgezocht had. Ik had net Marcel gevraagd of ie een keer met me op en neer naar Beneden Leeuwen wilde rijden omdat ik daar een nieuw paspoort aan kon vragen. Daar aan de balie van het gemeentehuis vertelde ik van het verlies van mijn toch bijna verlopen paspoort. Ze vroeg of ik het oude paspoort als vermist op wou geven of niet. Ik nam het risico door dat voorlopig nog niet te doen, maar eerst weer naar huis te fietsen. Ik kon me gewoon niet voorstellen hoe het tasje uit de fietstas kon vallen. Ergens moest het thuis toch liggen.
Toen ik mijn zoeken zo goed als opgegeven had en me klaarmaakt om met Marcel nog een keer naar Beneden Leeuwen te rijden liep ik toevallig langs iets groens dat vrij onzichtbaar op het dek lag.
Mijn vermiste tasje. Het viel nauwelijks op in de zooi eromheen....
Wat een opluchting zeg.
Met mijn teruggevonden trofee rende ik naar Marcel toe.
Mijn tasje, mijn tasje....
Ook liep ik naar Ton en Monique om het grote nieuws te vertellen.
Marcel heeft daarna zijn telefoon gepakt en we hebben de scène even nagespeeld. Het is vandaag te zien op de status van WhatsApp.
Ook was ik blij nog geen stappen te hebben ondernomen zoals het blokkeren van de bankpas en het aangifte doen van de vermissing van mijn paspoort. Zo kan het dagelijks leven gewoon weer door. Wel besloot ik om voor de derde keer vandaag naar Beneden Leeuwen te fietsen en daar door te gaan met het aanvragen van het nieuwe paspoort. De vrouw aan de balie zei vanmorgen dat dat vandaag nog kon als ik een pasfoto had.
Pasfoto klaar en naar het gemeentehuis gebracht.
Het eind van de dag is goed. En het begin was dat ook.
De 4 spreukenbordjes nu helemaal klaar om ingetekend te worden.
Spreuk van de dag
.Tussen kosmisch en komisch is maar één letter verschil.
Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten