Goedenavond. Vanmorgen besloot ik om weer eens iets leuks te gaan doen, en dat is erop uit trekken met de accordeon. Op donderdag is er markt in Wijchen, wat een kleine anderhalf uur fietsen is. De ervaring van afgelopen dinsdag in Wijk en Aalburg had me een beetje bang gemaakt. Toen vroeg er ineens iemand om een vergunning. Stel je voor, ik rij dat hele eind naar Wijchen en ze beginnen hier ook? Ach ja, helemaal voor niks zou het zeker niet zijn, want ik had twee mensen op het oog die ik met een bezoekje wilde vereren.
Maar er kwamen geen spookfiguren voorbij die mij tot de orde kwamen roepen. Nee, het werd zelfs nog een groter spektakel dan doorgaans het geval is. Er kwam een vrouw voorbij in een rolstoel die een lyrisch verhaal afstak over accordeonmuziek. Het bleek dat ze zelf ook veel speelt, maar dan op een hele grote zware accordeon. Ik merkte dat ze wilde spelen, en dat was een kolfje naar mijn hand.
Intussen kon ik lekker filmen, het gaf mij weer materiaal om op de status van WhatsApp te zetten.
Dat ze het optreden gewend is kun je wel zien op de manier hoe zij op de kinderen af stapt.
Ze kon er niet genoeg van krijgen. Hier lijkt ze helemaal in trance.
In tegenstelling tot de twee markten van afgelopen dinsdag was de markt hier zeer geanimeerd en gezellig. Er liep heel wat volk rond. Het blijkt herfstvakantie te zijn en vandaar dat er zoveel kinderen waren.
Tot bijna 1 uur ben ik nog blijven spelen en toen informeerde ik of het uitkwam om bij Nicole op bezoek te komen. En dat was zo.
Nicole heeft zich verdiept in het lezen van handen en vaak wordt ze uitgenodigd op beurzen. Op basis van de lijnen in iemands hand kan ze veel over die persoon vertellen en hem of haar goede richtlijnen geven.
Nicole afgelopen zondag op de beurs in Overloon.
In haar huis prijkt deze foto.
Nicole woont nu in Wijchen maar is grootgebracht in het nabij gelegen dorp Balgoy. In de jaren 1984 en 1985 heb ik daar gewoond en zo haar ouders en haar zus leren kennen. Haar vader Ad woont er nog en heeft pas geleden zijn 88ste verjaardag gevierd. Hij brengt ons op de.......
Uitspraak van de dag
Ouderdom is een gevoel, niet het aantal jaren.
Hem heb ik vanmiddag ook opgezocht. Het deed me deugd te zien dat de muren nog volhangen met mijn spreukenbordjes. Al heel lang hangen ze er.
Een paar zijn er wel aan verversing toe.
Dat vierkante gele bordje links heeft Ad zelf beschreven.
En nu ga ik mijn bedje opzoeken. Morgen weer bijtijds op want er staat een crematie op het programma van mijn Tante Nellie. Dat is in Rosmalen, ook weer zo'n anderhalf uur fietsen.
Welterusten.
Een plaatje vanaf de pont bij thuiskomst vanmiddag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten