Goedemiddag. Vandaag is het een beetje vroeger dat ik ga beginnen te schrijven, half zes pas. Dat komt enerzijds doordat ik vandaag niet op stap ben geweest en daarvan laat terug, zoals de afgelopen dagen. Maar er is ook nog steeds kans dat Dick nog op bezoek komt en daarna zou het heel laat worden.
Vanmorgen was er onverwachts bezoek, en nog wel van een mij onbekend iemand. Martijn is zijn naam.
Hij heeft ooit het programma gezien van Joris Showroom waar ik in voorkwam. Dat moet zo'n dertien jaar geleden zijn. Op een gegeven moment is hij toen via mijn naam op deze blog terechtgekomen. Maar al zeven jaar geleden heeft ie een poging ondernomen om mij te ontmoeten en later nog vaker. Eens per jaar, vertelde hij, maar nooit trof hij mij.
Nu was hij vorige week dinsdag weer hier en weer was ik weg. Maar hij trof wel buurman Ton die hem vertelde dat ik zondags wel altijd thuis ben. Ik maar piekeren en denken:Wie zal dat toch zijn? Nee, hij stond niet in de lijst van contacten op de telefoon. In ieder geval vond ik het heel uitzonderlijk dat iemand in deze tijd nog op de bonnefooi op bezoek komt, wat ik zelf zo af en toe nog wel doe bij mensen die er tegen kunnen.
Martijn vertelde dat hij de drang had om mij op te zoeken. Mijn complimenten dat hij doorgezet heeft. Iets wat je van binnenuit voelt moet je doen, dat is ook mijn ervaring. Luisteren naar de stem van je hart. Nu hebben we ook elkaars gegevens en kunnen we verder contact houden.
Martijn gaat er weer vandoor.
Het was een goed gesprek waarbij ik zijn heldere stem goed kon verstaan. Ik vond het jammer toen ie weer ging. Hij woont in het zuiden van Brabant, onder Breda.
Ik zat in de boot van André en Sjaantje toen de toen nog onbekende Martijn richting mijn boot liep. Daar had ik koffie gedronken en kwam ik erachter wie dat netje mandarijnen aan de deurklink had gehangen.
Gisteren bij thuiskomst werd ik bij het zien daarvan aangenaam verrast enerzijds, terwijl ik het van de andere kant jammer vond dat we elkaar niet troffen. Wie zou dat nou geweest kunnen zijn, was mijn gedachte. Het bleek Frans te zijn, de vriend waar ik onder andere afgelopen winter 6 weken mee opgetrokken ben in Spanje. Frans en André kennen elkaar ook en hij is bij hen uitgenodigd op de koffie. Leuk dat ze elkaar ontmoet hebben.
Zal Dick nog komen?
Zijn naam staat er in ieder geval al.
Het is inmiddels kwart over zes. Zometeen in ieder geval eten klaarmaken.
Zojuist met een nieuwe houtstapel begonnen. Als ondergrond heb ik onhandelbare knoesten neergelegd, alsmede een plantenbak die toch al kapot is.
Het leuke is dat de stapel toch keurig recht wordt ondanks het gekronkel daaronder
De resterende uitschotten worden, hoe krom ook, kort gezaagd en omgetoverd in een rechte stapel, waar later ook recht vuur uit zal komen.
Bedenking van de dag.
Is het niet vreemd dat computers aan mensen vragen of ze geen robots zijn?
Smakelijk eten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten