Gespeeld op marktje van het laatste Franse dorp. Fietsen op fietspad langs Sambre geeft minder stress. Kamperen bij een plas in de vorm van een hart.

 Goedenavond. Het is zeven uur en de duisternis is ingevallen. Ik kon nog net een foto  maken van een plas van een bijzondere vorm, die ik zag op een video die ik eerder maakte.

Een plas in de vorm van een hart. Zoiets kom je niet vaak tegen.

Op de video liep ik het pad af dat naar het fietspad langs de rivier de Sambre leidt. Op dat pad had ik een groot deel van de dag  gefietst. Zoals ik gisteren schreef heb ik de laatste tijd moeite om mijn fiets in balans te houden. Dat was op zo'n fietspad vandaag geen probleem. Bovendien was het mooi fietsen. Over het algemeen wil ik niet te lang zo reizen, want dat wordt me dan gauw te saai. Fietsend over gewone wegen is je blik gevarieerder. Maar nu vond ik dat wel prima zo. Een andere frustratie stak vandaag wel de kop op. Ben altijd bang dat mijn achterband lek gaat en het fietspad had soms scherpe randjes. Af en toe voelde ik hem door de velg heen gaan. Maar gewoon het simpele oppompen  geeft problemen de laatste tijd. Als ik begin te pompen wordt de band juist slapper. De laatste keer had ik er met heel veel moeite toch een beetje lucht bij gekregen. Maar als dat nou niet zou lukken en de band door mijn acties juist lucht zou verliezen, dan kon ik niet verder. Ik nam het risico en inderdaad, na twintig keer pompen zat er nog minder lucht in de band dan voorheen. Maar liefst drie pompen heb ik bij me. Met de moed der wanhoop probeerde ik de anderen ook en warempel, uiteindelijk mocht ik concluderen dat er iets meer lucht in de band zat dan voor de pompactie. Maar de band is toch niet hard genoeg. Daarom was er ook tijdens het fietsen op het fietspad zenuwachtige spanning in mij, want nog steeds ging de band af en toe door de velg. En als ie daardoor echt kapot gaat dan moet er gerepareerd worden. De nieuwe buitenband die er dan op komt is wel Schwalbe marathon en zeer lekbestendig. Maar dan nog moet er lucht in de nieuwe binnenband kunnen komen.

Maar voor vandaag is alles toch weer schadevrij verlopen, ook de spaken zijn heel gebleven. Dat is alweer een hele poos het geval. Enig minpuntje was wel de constatering dat het sleuteltje van mijn slot er niet meer in zit.

Een slot zonder sleutel is als een kasteel zonder gracht.

 In Spanje was ik het ook al een keer kwijt, maar toen fietste Frans mee en die had het sleuteltje een kilometer terug zien liggen. Maar deze reis is er geen Frans die de boel in de gaten houdt.

Vandaag de laatste dag in Frankrijk. 

België nadert. 

Nog een plaatje van de rivier de Sambre in Frankrijk. 

Bloemen uit Nederland zijn populair. 

Rechtstreeks uit Nederland. 

Vanaf het fietspad langs de Sambre aanschouwde ik mooie gebouwen. 

In het laatste plaatsje van Frankrijk was markt. Het was kwart over elf toen ik er doorheen kwam en ja,  ik stond wel open om  er mijn speelkunstjes uit te oefenen.

Het spelen ging prima. Er werd goed op gereageerd door zowel de bezoekers, de marktvrouw naast me en de dienstdoende agent van de plaatselijke politie. Een leuke afwisseling was het voor mij van het fietsen. Er,was alleen één man die ik negatief vond. Het bleek de eigenaar van de shoarmazaak te zijn waar ik de fiets tegenaan gezet had, omdat de zaak er gesloten uit zag. Hij kwam mijn muziek onderbreken. Natuurlijk, ik zou de fiets weghalen en ik bood mijn excuses aan. De man bleef slagrijnig kijken en ik vertrouwde hem niks, ook toen de fiets ergens anders stond. Hij was in staat om hem te stelen, had hij namelijk erbij gezegd. Toen het twaalf uur was wilde ik snel naar de fiets toe, die er gelukkig nog stond. En toen kwam daar een marktman naar me toe en overhandigde me nog eens een twee-eurostuk. Hij wilde me zelfs helpen met de koffer in de fietstas te doen, maar dat hoefde niet. Zo zie je maar weer, verschil moet er wezen, de ene mens is de andere niet.

De foto waarmee ik deze blog begon inspireerde Monique tot het vinden van het....

Gedicht van de dag. 

Lekker slapen.

B o n n e  n u i t .

Wat minder wind, maar toch killetjes. Kamperen in een park in een wild gelaten bosje.

 Goedenavond. Het is maar killetjes vandaag. Vanmorgen besloot ik om weer verder te fietsen, hoewel mijn vorige plekje wel uitnodigde om daar een dagje te blijven. Gisteren werd er voor vandaag de hele dag regen voorspeld, maar vanmorgen zag ik op de weerkaart dat mijn plek op de noordelijke rand van het regengebied lag, dus rijden naar het noorden zou een gunstige richting zijn.

Toen ik op de fiets zat was ik blij met mijn besluit. Het waaide lang niet zo hard als de vorige dagen en het bleef droog, dat zag ik wel aan de lucht. Ik reed naar het blauwe toe terwijl  de lucht achter mij in het zuiden veel donkerder was.

Licht aan de noordelijke horizon.

Donkere lucht aan de zuidelijke horizon. 

Het weerkaartje klopte mooi met de werkelijkheid. 

Het was fijn dat ik weer een beetje normaal kon fietsen zonder die storm tegen, maar wel had ik weer veel last van het feit dat het moeite kostte om het stuur recht te houden. Het stond een beetje scheef en door het recht te zetten eergisteren dacht ik dat ik het daarmee opgelost had. Maar vandaag was het weer bibberen met het stuur. Dat was vanmorgen nog niet zo'n punt, maar vanmiddag op een grotere weg met veel verkeer gaf dat erg veel spanning om mijn fiets in goede banen te leiden. Ik merkte het ook aan de auto's, sommige gingen met een grote boog om me heen. Ik snap echt niet wat er nu precies aan de hand is. Ik heb met deze fiets maanden door Spanje gereden zonder dit probleem te hebben ervaren. Vanmiddag nam de tegenwind ook weer flink toe en dat maakte het sturen nog extra lastig. Daarom was ik op het laatst weer erg moe en verlangde naar een kampeerplek uit de wind.

Het leek erop dat ik die niet meer kon vinden voor de grote plaats Maubeuge, maar toen ik al in de agglomeratie was ontdekte ik een park. Bij het bestuderen van het uithangbord zag ik dat daar midden in het park een bosje lag. Het leek mij wel wat om daar te gaan kijken. Echter, de toegang was zo gemaakt dat mijn dikke zwaarbeladen fiets er niet door kon.

In dit draaihek paste mijn fiets niet. 

En deze speciaal voor fietsen ontworpen doorgang was voor mijn zware fiets ook niet toegankelijk. 

Maar ik gaf het niet op. Bestudering van Google maps leverde op dat er aan de andere kant nóg een ingang moest zijn. Misschien was die gemakkelijker. Dus ik even omrijden en ja, zonder halsbrekende toeren te hebben hoeven uit te halen kon ik er zo inrijden. Toen was het even zoeken om het bosje te vinden. Het gras was weliswaar overal netjes gemaaid, maar kamperen waar overal mensen komen geeft geen vrij gevoel.  Het gevonden bos was daarentegen wild gelaten. De ondergrond niet mooi gepolijst met voor mijn banden gevaarlijke bramen, maar ik heb mijn fiets er toch doorheen gestuurd in de hoop dat morgen niet een of twee banden lek zijn. Nu in ieder geval nog niet.

En daar staat mijnheertje kampeertje weer. 

Het waaide in her bos ook nog flink, aan de rook van het eetvuur te zien. Ook in het bos was het kil,  maar toen het vuur aan was werd in ieder geval mijn hart verwarmd.

Een vriendin schreef vandaag, wat ik zelf ook denk, waarom neem je niet een keer een lekker hotel voor een paar dagen in plaats van je af te peigeren? Vandaag is dat dus nog niet gebeurd. Gelukkig ervaar ik het slapen in een tent ook als comfortabel. Om een hotel te nemen moet ik opschieten,  want de reis duurt nier zo lang meer. Morgen rijd ik waarschijnlijk België al binnen.

Van Wineke komt dit.......

Mopje van de dag 

Prettige avond gewenst en voor morgen een mooie dag 

Eindelijk rust na een zeer zware dag, fietsend in de kale vlakte tegen een felle noordenwind.

Goedenavond. Eind goed,  al goed kun je wel zeggen. Het was vandaag net als gisteren een lijdensweg. Fietsen door een eindeloze vlakte met een gierende wind om je hoofd, niet wetende wanneer het op zou houden in een verlossend bos.

Meer windmolens dan bomen op de route.

 De eerste 20 kilometer tot het plaatsje Guise moesten sowieso volbracht worden, want daar waren winkels voor boodschappen en kon ik een kopje koffie drinken als troost. Daar zag ik dat het eerstvolgende bosje op mijn route pas na 24 kilometer was. Normaal draai je daar je hand natuurlijk niet voor om, maar nu ging de voortschrijding niet per kilometer maar per meter. Door een slak worden  afstanden nu eenmaal veel anders beleefd dan door een gazelle.

Ik nam na 5 kilometer een eetpauze in de luwte van een bosje waar ik niet in mocht.

Ik had zelfs de neiging om de tent maar gewoon voor het hek en langs de openbare weg te zetten, zo moe was ik en zo genoeg had ik van dit moeizame voortpeddelen.

Het was al het derde bosje waar de herberg gesloten was en ik maar in de wind moest blijven.

Een gesloten hek voor een ander bosje.

Om hier binnen te komen moest ik een cijferslot van tienduizend cijfers ontcijferen. 

Maar die eetpauze bracht mij goede ideeën: als ik een andere route zou nemen kwam ik daar wel al heel snel een groter bos tegen, in de buurt van het kanaal tussen de Sambre en de Oise. 

Het eerstvolgende bosje op mijn oorspronkelijke route ligt rechtsboven langs de gele weg en iets onder het hele grote bos bovenaan,  maar ik ben halverwege rechtsaf geslagen.

Dit plan werd dus uitgevoerd en jawel, ik vond mijn rust en vind die nog steeds in een mooi bos.

Hier kan ik weer mooi tot mezelf komen en die woeste wereld achter me laten.

En lekker eten koken en zo hard stoken als ik wil.

Dat ik de oorspronkelijke route gedag heb gezegd heeft behalve het vinden van deze schuilplaats ook het voordeel dat de verdere weg nu minder of geen vrachtverkeer zal hebben. Dat heel goed uit moeten kijken maakte het fietsen namelijk nog extra moeilijk en gespannen. 

Vlak in de buurt van hier was er het kanaal tussen de Sambre en de Oise dat ik over wilde steken op zoek naar een kampeerplaats. 

Ik heb er van afgezien omdat het bruggetje over de sluis te smal was voor mijn fiets. 

Op de status van WhatsApp een filmpje hiervan.

Morgen wordt er de hele dag regen verwacht. Mogelijk blijf ik dan hier, de winkels zijn namelijk dichtbij. We zien wel, ik ga er een nachtje over slapen. 

Spreuk van de dag. 

Eind goed, al goed!

Tot morgen.

Zware klus tegen de wind in op open vlakte. Lang gedraald met het neerzetten van de tent. Laon feestelijk en gezellig stadje.

 Goedenavond. Oh, wat had ik er de smoor in vandaag. Een vreselijke wind stond in mijn gezicht te blazen en er was bijna geen doorkomen aan. Vooral vanmiddag was dat het geval, want na het gezellige en feestelijke stadje Laon moest ik de eindeloze vlaktes doorfietsen met de wind op kop. Wel bedacht ik al snel dat ik gewoon kon stoppen als ik er genoeg van had en dat dat ook verstandig was. Ik heb immers tijd genoeg en over enkele dagen kan ik zo'n traject met veel minder energie afleggen. Op de kaart kijkend zag ik een bos, 15 kilometer verder dan mijn lunchplek, die al 5 kilometer noordelijk van Laon was. Dit leek me een mooi haalbaar doel.  Zo legde ik de lat niet te hoog, leek me. Maar ook dit was een brug te ver, ik had er echt de pee in zo te moeten fietsen en vaak deed ik dat ook niet en liep naast mijn fiets. Na 10 kilometer passeerde ik een heel leuk dorpje.

Hierna een flinke klim van een kilometer die mij bij een bosje bracht dat ik niet had ingecalculeerd. Maar ik vond het welletjes en besloot hierin of hieromheen een geschikte plek te vinden uit de wind. Toen ik er driekwart omheen gedraaid had had ik ook een ingang gevonden, zodat ik de tent zeker uit de wind kon zetten. 

De ingang in het bos gevonden waar ik windvrij wilde kamperen.

Mijn telefoon deed daar echter moeilijk en gaf regelmatig aan geen internet te hebben, en dat terwijl er toch 2 of 3 streepjes bij de 4G stonden. Hetzelfde was gisteren het geval en toen moest ik ergens anders heen lopen waar het apparaat wel tevreden was. Nu vond ik zo'n andere plek ook en besloot ik, na veel geaarzel, daar ook de tent neer te zetten, hoewel ik hier weer veel meer in de wind stond. Daar baalde ik van, want de ochtend op dat vorige plekje begon ook met veel bibberen, daar de tent precies in de (toen nog niet zo felle) noordenwind stond. Ook had ik de hele nacht in bed koude voeten gehouden. Maar ik had een flink vuur aangelegd en na het ontbijt alles snel ingepakt om weg te wezen van de overigens wel hele mooie plek.

Maar de wind zou nu sterk afnemen en dat is inderdaad gebeurd. 

Tenslotte is de tent in dat hoekje terecht gekomen, aan de rand van en niet in het bosje. Vreemd genoeg doet hier de telefoon wel normaal en kan ik vanavond rustig mijn zaakjes afwerken. 

Al met al was het een heel onrustig gebeuren hier, maar de rust in mezelf is weergekeerd en ik heb lekker gegeten.

De snelkookpan is weer in actie.

Op de status van WhatsApp is een en ander te zien.

Laon ervaarde ik als een stad met een goede sfeer, zoals ik in de meeste plaatsen in deze streek een goed gevoel heb.

Kleurrijk. 

Ik voelde me er niet opgelaten,  zoals de ballonnen. 

In het café was te lezen de........

Spreuk van de dag 

Niets heeft zoveel waarde als vandaag. 

Toen ik het café uitkwam en naar mijn fiets liep hield een vrouw mij aan de praat. Ik vertelde over mijn reis en dat ik ook een beetje artiest was als accordeonspeler. Daarop vroeg ze of ik een souvenir voor had. Ik kon zo gauw niets bedenken en was ondertussen mijn muntenportemonnee in aan het pakken waaruit ik de koffie betaald had.

Ik vertelde erbij dat ooit iemand die voor mij gemaakt had, die nu overleden is, en dat ik er zuinig mee moet zijn, want hij begint al te slijten.

Daarop pakte zij uit haar tasje ook zo'n aumônier, zoals dat in het Frans heet.

Ze wilde het me geven. Ik sputterde aanvankelijk tegen maar nam het toch aan.

Daarna vroeg ze of ze mij op de foto mocht zetten. Natuurlijk. Nu heeft ze toch een aandenken aan mij, hoewel ik nu denk: had ik haar toch maar ook iets tastbaars gegeven. Een spreukenbordje was passelijk geweest. Maar op dat moment van ontmoeting vond ik  vooral dat het een heel gedoe was om dat uit de koffer te halen en ik wilde ze ook nog niet kwijt. 

Zo, nu ga ik zometeen eerst sokken uit de fietstassen halen, zodat ik die vannacht aan kan doen. Dan is de kans op koude voeten iets kleiner. Maar....koud zijn ze nu al.

Ik wens u een......

Warme nacht.

En mezelf ook.

 

De dag goed begonnen: ontdekt waarom het wiel wiebelde. Grijze, maar droge dag met een mooi eindpunt. Ad wordt!.

 Goedenavond. Een beetje kil is het buiten in de wind en ook in de tent heb ik mijn regenjas aan( de winterjas heb ik niet meegenomen). Maar het is een fijne plek, waar ik me vrijer voel dan gisteren waar iedereen langs kon komen. Het had daar de hele nacht wat geregend en de tent had daardoor zijn sporen achtergelaten toen ik weer klaar was om te vertrekken. 

Ik was er de dag goed begonnen. Want had de moed om aan mijn achterwiel te gaan sleutelen, want die wiebelde nogal. Het euvel bleek simpeler dan ik had gedacht: een van de moeren was niet goed vastgedraaid bij het opnieuw erin zetten van het wiel na de reparatie vorige week. Maar goed dat ik er zo niet langer mee was doorgefietst, hoe vervelend ik het ingrijpen ook vind, alleen het op zijn kop zetten van de fiets al. Daarvoor had ik met kletsnat hout al vuur gemaakt voor de thee van het ontbijt en dat gaf mij de schwung om dit moeilijke karwei ook te doen.

De regenperiode was dit keer goed getimed, want na de buien van vannacht is het de hele dag droog gebleven. Wel was het grijs weer en op lange kale stukken gaf dat iets naargeestigs.  Daar stond tegenover dat het in het café een warme en gezellige boel was vanmorgen en waar ik nu terecht ben gekomen om de nacht door te brengen is midden in een golvend landschap met veel bomen. Heel mooi.

De zon is zelfs een beetje doorgekomen. 

Bij aankomst was de lucht nog grijs.

Ik was er al iets voor drieën. Tegenwoordig doe ik dan eerst even een dutje, als de tent staat. Maar ik heb ook de voorrem wat bijgesteld. Alweer een nuttige actie, want bij de afdalingen kon ik nauwelijks nog remmen. 

Onderweg viel mijn oog op een mooie houtstapel.

Het gezaagde hout ligt mooi om de boomstam heen gecentreerd. 

Er was ook een vreemd soort kerk ergens in de middle of nowhere. 

Bij nadere beschouwing bleek die bij een graf uit de Tweede Wereldoorlog te horen.

Vandaag wordt de 88ste verjaardag van Ad van Staveren gevierd. We kennen elkaar al vele jaren. Dochter Nicole stuurde me deze foto.

Hierbij stilstaand kom ik op de.........

Spreuk van de dag. 

Niet hoe oud iemand wordt is van belang, maar hoe iemand oud wordt.

Prettige avond en voor morgen een mooie dag gewenst.

Getuige van een bijzondere trouwerij. Kamperen onder een reusachtige den op verboden terrein. Sprookjes van Fontaine op de brug over de Marne.

 Goedenavond. 

Eigenlijk had ik al mijn tent op willen zetten voor het plaatsje Fère, maar het lukte me maar niet om een geschikte plek te vinden waar niet verboden toegang, privé ergens geschreven stond. Fère had ik eigenlijk gepland voor morgen: koffie en boodschappen. Maar noodgedwongen moest ik er vandaag al doorheen. Een beetje onzeker op een fiets die teveel wiebelt ( daar moet ik binnenkort eens naar kijken waar dat vandaan komt), stootte ik onverwachts op een bijzonder gebeuren in dat plaatsje bij het stadhuis. Een trouwerij leek het, maar wat er omheen te doen was verbaasde mij nogal. 

Twee steltlopers waren aanwezig om de bruid het stadhuis in te loodsen. 

Ik was maar bang dat ze niet per ongeluk met hun stelten op de sluier zouden trappen en daardoor uit evenwicht raken.

Met menigeen maakten ze een praatje. 

Het gebeuren werd begeleid door deze muzikanten.

Ik raad u aan straks vanaf 8 uur naar de film op de status van WhatsApp te kijken. 

Niet ver na dit plaatsje heb ik toegehapt  en mijn tent neergezet op een terrein waar het ook niet mocht. Dit is meer een groot natuurpark dat goed onderhouden wordt. Er staat een reusachtige boom, een den. Daaronder ben ik na enig aarzelen gaan staan, na afwegen van het risico dat ik loop als ik door wandelaars te veel gezien word.

Wat een reus hè!

En wat zijn wij klein.....

Vuur mocht je ook niet maken, maar dat is bliksemsnel gelukt. Er is tot nu toe nog niemand langs gekomen. 

Gisteravond liep ik een risico van een heel andere orde. Mijn tent stond naast een groot maisveld. 

Het is de tijd dat de mais gekneusd gaat worden en in Nederland gebeurt dat al, zo las ik. In de verte leek ik machines te horen toen ik op bed lag. " Je moet als de wiedeweerga de tent verplaatsen",  schreef Liesje uit Oijen, waar ze gisteren ook al aan het oogsten waren. Dat deed ik niet, maar wel was ik afgelopen nacht een paar keer naar buiten gelopen om te kijken of ik iets van rooimachines zag.

Nee, de kust was veilig. 

Toen ik vanmorgen zat te ontbijten kwam er een auto langs met twee jagers erin. Ze vertelden dat er morgen een drijfjacht plaats gaat vinden vanaf 8 uur en dat ik er dan niet moet zijn. Dat was ook niet de bedoeling maar het wijst mij erop dat ik bij kamperen in deze tijd van het jaar ook op moet letten voor jagers. Vandaar ook dat ik vanmiddag niet mijn tent neerzette op een heel geschikt terrein.

Er staat onder andere,  behalve dat het een privéterrein is, dat er gejaagd wordt en dat je gevaar loopt door kogels geraakt te worden. 

In deze streek is trouwens bijna elk stukje bos propriété privé en overal staan hekken. 

Vanmorgen de rivier de Marne overgestoken in het drukke en gezellige stadje Chateau-Thierry.

Chateau-Thierry. 

Bloemen aan de brug over de rivier de Marne.

Zwanen in de rivier.

Het is hier de champagnestreek.

De dichter Jean de la Fontaine vereenzelvigt zich ermee: "Ik ben een man van Champagne "

Het is te lezen bij het begin van de brug. Op de status van WhatsApp zing ik in de buurt van bovenstaande tekst het.......

Lied van de dag. 

Weet je dat er sprookjes zijn

Die nooit zijn opgeschreven?

Sprookjes die voor jou en mij

Altijd blijven leven.

Altijd Altijd schijnt er een zon of een maan

Altijd Altijd blijven er sprookjes bestaan.

En dan was er nog dat schattige hondje dat zijn baasje miste en dat duidelijk aangaf.

Je hoort hem verontwaardigd vragen:"Baasje, waar ben je?"

En er zijn in deze streek Texelse schapen:

Een beetje wind doet de tent wat bewegen. Die staat weliswaar onder een reusachtige boom, maar het is hier wel vrij open. Een andere factor waar ik op moet letten bij het plaatsen van de tent. Maar ik zal niet wegwaaien denk ik.

Een goede nachtrust gewenst  

B o n n e  n u i t .